testowy-w stanie likwidacji

Ja poczekam, aż powiedzą, że ZAgłosowały na PiS:)

dzięks za link. A u Brata Olina toczy się właśnie dyskusja nad innymi ulepszeniami technicznymi.

(bo nie każdy ma stronę internetową, gdzie są zdjęcia, do których ma prawa autorskie)

Dobrze, że o tym przypominasz. Tydzień temu słuchałam Trójki, gdy był akurat reportaż o polskim wojsku i mówiono, że kawaleria ma teraz odzyskać dawne miejsce w naszej armii. Wynikało z tego, że konnica była dotąd traktowana jako taki "dodatek", relikt, a teraz ma się to zmienić.

Też się nad tym ostatnio zastanawiałam. Czasem odnoszę wrażenie, że z "dialogiem" jak z "tolerancją" - słowo wytrych. Wszystko zależy od celu dialogu i świadomego nim kierowania.

Widzę, że już Pan zgadł. Super!

Podpowiedź: rozmawiałam tydzień temu z Wiktorią i wymieniła Pana nazwisko, które następnie skojarzyłam z Osobą aktywną w Salonie. Nie wiem, czy nie spotkaliście się Państwo w IEN?

Pozwalam sobie skorzystać z ciszy pod tekstem i wtrącić 3 grosze nie na temat. Chcę zauważyć, że Pan i ja mamy wspólnych znajomych... są oni obecnie w Sydney. Proszę zgadnąć, kto to...

Co tu komentować. Ma Pan rację. A inna sprawa, ze trudno jest wyrzucić z własnego języka potocznego takie okrzyki. Ale w końcu trzeba to zrobić.

Odpowiadam na zaproszenie i stawiam się na Blogu ;-) Cóż. Nasz Dziennik jest codziennikiem, a newsy sprzedają się widocznie lepiej niż sprawozdania z całego tygodnia. Czytam wszystkie te pisma, każde jest zupełnie inne. Niedziela niestety, zrobiła się marudnie tendencyjna pod względem sympatii do pewnej partii (felietony) i to w sumie jedno, co mnie w niej nuży. Nasz Dziennik czytam, bo też jest bardzo ciekawy, ale też nuży ta jednomyślność we wszystkim. Zdaje się, że Gość Niedzielny jest z nich wszystkich najspokojniejszy, taki, jakim pamiętam go z wczesnego dzieciństwa ("Mały Gość Niedzielny", wywawany na szorstkim, szarym papierze, z pomarańczowym nagłówkiem, ech..).

Struna światła i pamięci. Zapraszam Cię na mój blog: www.sosenka.salon24.pl - tam ta struna pamięci stale drga..

Złociste confetti.. Wiesz co, Łyżeczko, codziennie jeżdżę rowerem, przez taki duuży dziki, park. Dzisiaj też podziwiałam, jak deszcz złocistych blaszek sypie się na ukos, przez drogę. Struny światła przecinały mrok, a ja byłam szczęśliwa, bo godzinę wcześniej dowiedziałam się, że w dalszym ciągu jestem zdrowa. Jak dobrze, żyć pod słońcem. Serdeczności!

Niech Bóg poprowadzi ten pomysł do realizacji :)

Ja też dziękuję za lekcję historii, prawdziwej, nie "przerabianej" przez pisarzy podręczników. Życzę dużo zdrowia!

O tym wyzwalaniu przez podpalanie mało nam mówiono w szkole. Dopiero w LO historyk zauważył, jak wiele dzielnic Wrocławia byłoby ocalało, gdyby nie ta niszczycielska działalność czerwonych (a potem, niestety i rodzimych szabrowników).

Aż nie chce się wierzyć..

+

Ten oficer przypomina sylwetkę komendanta KL Auschwitz, który w domu był podobno najczulszym mężem i ojcem...

+

+