Mariensztat

Wysoko cenię warsztat pisarski Macieja Rybińskiego. Jest w tym obszarze wzorem dla licznych młodszych kolegów po fachu, z pożytkiem dla tego fachu. Jednocześnie mam poczucie, że gdy co jakiś czas zawodzi go dziennikarski instynkt, daje się ponieść polemicznemu temperamentowi i zbrojny w dydaktyczny ton felietonisty wpada na ruchome piaski tematu zawodowej uczciwości. I w takich przypadkach moja radość z obcowania z jego tekstem natychmiast znika. Ironizując na temat postaw „Kwiatu Odmowy Dialektycznej” zapomina, że ma nam, czytelnikom do udowodnienia coś więcej, niż członkowie tak wdzięcznie nazwanej grupy. Nie uważam by winien czuć się wyłączony z tej debaty. Maciej Rybiński jest człowiekiem odważnym i do swoich błędów nie boi się przyznawać. Chciałbym by tę odwagę manifestował okazując szacunek dla kredytu zaufania jakim został obdarzony przez czytelników i środowisko dziennikarskie. Umiał, traktując o tematach dla siebie (tym samy dla nas) drażliwych, wprowadzić do potoczystego dydaktycznego stylu mały akcent samoograniczenia. Zupełnie czytelny w swej wymowie dla mnie, a pewnie obok jeszcze kilku innych jego czytelników. Pozdrawiam i czekam na kolejne teksty