35 obserwujących
688 notek
372k odsłony
  614   0

TA CO PAN BUJA TA JA ZY LWOWA Z EMANUELEM SZLECHTEREM W TLE

EMANUEL SZLECHTER FOTOGRAFIA WIKIPEDIA
EMANUEL SZLECHTER FOTOGRAFIA WIKIPEDIA

„Włóczęgi” (z Konradem Tomem i Michałem Waszyńskim).

W tym filmie wystąpili w rolach tytułowych Henryk Vogelfänger – Tońcio i Kazimierz Wajda – Szczepcio. Przebojem muzycznym tego filmu, a potem przebojem wszystkich lwowian wypędzonych ze swojego miasta i światowego kabaretu była piosenka „Tylko we Lwowie” kompozytora Henryka Warsa, autorstwa tekstu Emanuela Szlechtera.

Dla potrzeb filmu „Kochaj tylko mnie” Szlechter napisał dialogi, skomponował muzykę i wystąpił jako aktor.

Szlechter był autorem tekstów niezapomnianych przebojów filmowych:

„Każdemu wolno kochać” (muz. Zygmunt Karasiński i Szymon Kataszek) z filmu „Każdemu wolno kochać” (1933),

„Odrobina szczęścia w miłości” (muz. Jerzy Petersburski), wyk. Tola Mankiewiczówna, z filmu „Co mój mąż robi w nocy” (1934),

„Takie coś” i „To nie ty” (muz. Henryk Wars), wyk. Eugeniusz Bodo, Tadeusz Olsza, z filmu „Jaśnie pan szofer” (1935),

„U di radi radi rida” (muz. Henryk Wars), wyk. Adolf Dymsza, z filmu Antek policmajster (1935),

„Umówiłem się z nią na dziewiątą” i „Sex appeal” (muz. Henryk Wars), wyk. Eugeniusz Bodo, z filmu „Piętro wyżej” (1937),

„Czy tutaj mieszka panna Agnieszka” i „Najlepiej w głowie mieć szum” (muz. Henryk Wars), z filmu „Trójka hultajska” (1937),

„Zakochany złodziej” (muz. Henryk Wars), z filmu „Robert i Bertrand” (1938),

„Młodym być i więcej nic” (muz. Jerzy Petersburski), wyk. Lucyna Messal, z filmu „Szczęśliwa trzynastka” (1938)

i piosenek z filmów:

„Wyrok życia” (1933), „Czarna perła” (1934), „Czy Lucyna to dziewczyna?” (1934), „Kocha, lubi, szanuje” (1934), „Kochaj tylko mnie” (1935) – „Mnie wystarczy słówko” wyk. Lidia Wysocka, „Dodek na froncie” (1936) - „A u mnie siup”, wyk. Adolf Dymsza, „Jego wielka miłość” (1936), „Skłamałam” (1937), „Książątko” (1937), „Królowa przedmieścia” (1938).

Inne znane jego piosenki:

„Ja mam czas, ja poczekam...” (muz. Mieczysław Mierzejewski) z 1935, wyk. Andrzej Bogucki,

„Nie raz, nie dwa, nie trzy” (muz. Adam Lewandowski), wyk. Albert Harris,

„Szkoda lata” (muz. Adam Lewandowski) 1937, wyk. Andrzej Bogucki,

„Bez przesady” (muz. Zygmunt Wiehler), wyk. Stefania (Stefcia) Górska,

„Taka mała” (muz. Henryk Wars), wyk. Zofia Terne,

„Nie ja — nie ty!” (muz. Henryk Gold), wyk. Emanuel Szlechter oraz Edith Piaf (po przetłumaczeniu tekstu na francuski),

„Nic o tobie nie wiem...”(muz. Henryk Gold), wyk. Mieczysław Fogg,

„Odrobinę szczęścia w miłości” (muz. Jerzy Petersburski), wyk. Stefan Witas,

„Co bez miłości wart jest świat” (z Konradem Tomem, muz. Henryk Wars).

Emanuel Szlechter był też autorem piosenek lwowskich:

„Ta co pan buja” (muz. Juliusz Gabel)

„Moja gitara” (Rozśpiewany Lwów), (muz. Wiktor Tychowski i Eugeniusz Landowski)

„My dwaj - obacwaj”, wyk. Szczepcio i Tońko (Kazimierz Wajda i Henryk Vogelfänger) z filmu „Będzie lepiej” z 1936 roku.

„Dobranoc, oczka zmruż” i „Lwów jest jeden na świecie” znana bardziej jako „Tylko we Lwowie” (muz. Henryk Wars), wyk. Kazimierz Wajda i Henryk Vogelfänger, z filmu „Włóczęgi” z 1939 roku ( o którym wyżej). Piosenka ta była śpiewana później przez żołnierzy generała Władysława Andersa na całym niemal świecie i stała się hymnem lwowiaków zmuszonych do opuszczenia swego rodzinnego miasta.

Film „Serce batiara”, do którego Emanuel Szlechter napisał tytułową piosenkę (muz. Henryk Wars, 1939) nie zdążył wejść na ekrany i w czasie wojny zaginął.

Emanuel Szlechter to nie tylko autor tekstów piosenek, ale również librecista, scenarzysta, satyryk i tłumacz, także kompozytor i reżyser. Studiował we Lwowie na wydziale prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza . Po ukończeniu studiów przez rok pracował w kancelarii adwokackiej. Twórczością literacką i kompozytorską zajmował się już w czasach studenckich. Najwcześniejszymi jego tekstami są utwory napisane do muzyki Leona Boruńskiego do rewii „Parada gwiazd”, wystawionej przez teatr „Morskie Oko” we wrześniu 1930 roku, wykonywane i nagrane w „Syrenie Record” przez Kazimierza Krukowskiego – Lopka.

W 1931 r. Schlechter stworzył we Lwowie teatr akademicki „Złoty pieprzyk”. Jedną z pierwszych rewii jego autorstwa napisanych dla teatru był program „Co słychać w wielkim świecie”. Piosenka z rewii – „Żołnierska brać” – została nagrana w Warszawie przez chóry lwowskie: „Eryana” ( Jana Ernsta) oraz „Wesołą Piątkę” Zbigniewa Lipczyńskiego.

Piosenka „Żołnierska brać” stała się bardzo popularna wśród żołnierzy, śpiewano ją na manewrach itd. Był to pierwszy sukces Schlechtera jako autora piosenek. Później pisał teksty dla podobnego teatrzyku – „Różowy monokl”. W okresie lwowskim występował jako piosenkarz z towarzyszeniem pianisty Juliusza Gabla, m.in. w kawiarniach: „Muza” i „Roma”. Był związany z rozgłośnią lwowską Polskiego Radia, z audycją „Wesoła Lwowska Fala”, pisywał felietony w prasie.

Około 1932 r. przeniósł się na stałe do Warszawy. W 1933 r. napisał scenariusz i piosenki do pierwszej polskiej operetki filmowej „Każdemu wolno kochać” (reż. Mieczysław Krawicz). Nawiązał stałą współpracę z teatrem „Rex”.
Szybko stał się wziętym autorem tekstów piosenek rewiowych i filmowych, skeczy, scenariuszy, utworów satyrycznych, monologów, utworów scenicznych i innych.
W latach 1933–1935 jako piosenkarz (a także gitarzysta) nagrywał pod własnym nazwiskiem lub pseudonimem Olgierd Lech płyty z piosenkami rewiowymi i filmowymi w wytwórni „Columbia”.

Lubię to! Skomentuj1 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale