14 obserwujących
122 notki
100k odsłon
  495   0

Tajna historia "bankiera Boga" Roberto Calviego: CIA, Solidarność i masoneria

Roberto Calvi był znany jako Il Cavaliere – Rycerz. W 1975 roku został on szefem Banco Ambrosiano, największej prywatnej grupy bankowej we Włoszech. Do największych akcjonariuszy Banco Ambrosiano należał Bank Watykański. Szefem jego był Paul Marcinkus.

Calvi został szefem Banco Ambrosiano dzięki pomocy Michele Sindony, członka masońskiej loży P2 oraz doradcy finansowego Cosa Nostry, którego poznał w 1969 roku. Dzięki temu obracał 14 miliardami włoskich lirów. Od sierpnia 1975 roku Calvi był członkiem loży Propaganda Due.

Calvi wraz ze swoim bratem brał udział w puczu generała Franco w Hiszpanii. Następnie dołączył do jednostek Waffen SS u boku których walczył w Związku Radzieckim z Armią Czerwoną.

Calvi zajmował się także pieniędzmi mafii pozyskanymi z handlu narkotykami. Był także specjalistą od niezgodnych z prawem transferów kapitału, unikania podatków, manipulacji giełdowych, przekupstwa i aranżowania wyrafinowanych zabójstw. Na usługach, które Calvi świadczył na rzecz loży P2 zarobił on w latach 1976-1981 250 mln dolarów.

image
Roberto Calvi i papież Paweł VI

Calvi był bliskim zaufanym Licio Gellego, mistrza tajnej loży masońskiej P2. Dzięki wpływowi jaki Gelli wywierał na Calviego, został on jedną z najpotężniejszych postaci w włoskim biznesie i polityce. Gelli przekazywał łapówki Calviego w kwocie kilku milionów dolarów przywódcy Włoskiej Partii Socjalistycznej, Bettino Craxiemu.

Calvi posiadał także udziały w włoskim dzienniku Corriere Della Sera, który należał do Gellego. Gelli kupił wydawnictwo Rizzoli, które wydawało CDS. Redaktor naczelny Corriere Della Sera Franco Di Bella również był masonem.

Calvi, bankier loży P2 wykorzystywał zagraniczne raje podatkowe i turystyczne do tworzenia fili bankowych i 200 fikcyjnych firm, które były chronione przed zakusami włoskich instytucji finansowych.

Przykłady tych firm to: Banco Ambrosiano Overseas w Nassau na Bahamach, Banco Ambosiano Del Sud w Buenos Aires, Banco Ambrosiano Andino w Peru i Banco Ambrosiano Holdings w Luksemburgu.

Pranie brudnych pieniędzy oraz inne transakcje odbywały się według prostego schematu: z Banco Ambrosiano wycofywano kapitał i za pośrednictwem Instytutu Dzieł Religijnych (IOR) lokowano go za granicą. Dzięki sieci fikcyjnych firm kapitał dzielono w taki sposób, aby nikt nie mógł dojść, skąd pochodził, do kogo należał i dokąd w końcu trafił. Każda włoska instytucja zajmująca się prześwietlaniem przestępczości gospodarczej nie mogła się połapać w tym przestępczym syndykacie.

Pojawił się jednak jeden sędzia śledczy, który próbował prześwietlić tą pajęczą sieć. Był nim Emilio Alessandrini.

Alessandrini otrzymał wstępne sprawozdanie dotyczące nieprawidłowości związanych z Banco Ambrosiano m.in. zakupu przez Calviego Banca Cattolica del Veneto od Instytutu Dzieł Religijnych w 1972 roku. Bank Katolicki w Wenecji był jednym z najbogatszych banków we Włoszech. Posiadał ogromne ilości nieruchomości w północnych Włoszech. Calvi w imieniu Banco Ambrosiano kupił 50% udziałów w BCdV za około 46 mln dolarów. Zakupiony pakiet akcji trafił następnie do spółki Zitropo należącej do bankiera włoskiej mafii Sindony. Zitropo zostało następnie kupione przez Calviego a w 1978 roku firmę pozyskała Stolica Apostolska.

Według raportu, który otrzymał Alessandrini, zarzuty karne w związku z tą transakcją miał usłyszeć nie tylko Calvi ale także Paul Marcinkus, szef banku watykańskiego oraz Luigi Mennini i Pellegrino De Stroebel. Dwóch ostatnich pracował w Instytucie Dzieł Religijnych. Sprawa jednak znajdowała się pod kontrolą pajęczego syndykatu przestępczego.

Alessandrini 29 stycznia 1979 roku został zamordowany w biały dzień w swoim samochodzie przez członka lewackiej organizacji terrorystycznej Prima Linea. Po zabójstwie śledztwo przeciwko Calviemu i urzędnikom watykańskim zostało wstrzymane.

image
Emilio Alessandrini po egzekucji

Podobny los spotkał innego sędziego – Georgio Ambrosolego, który jeszcze dokładniej wszedł w struktury przestępcze związane z Banco Ambrosiano i 12 lipca 1979 roku miał zamiar przedstawić wyniki swoich badań. Niestety mu się to nie udało. Dzień wcześniej został on zastrzelony przed swoim domem przez amerykańskiego mordercę Williama Arico, człowieka na usługach Michele Sindony.

Przykładem przestępczych procederów z użyciem spółek Calviego był także handel narkotykami z południowoamerykańskimi kartelami. Dotyczyło to Cisalpine Overseas Bank na Bahamach.

Bank ten został założony przez Calviego, Sindonę oraz Marcinkusa w kooperacji z Banco Ambrosiano Holding z Luksemburga, który znajdował się pod kontrolą Stolicy Apostolskiej. Jeszcze przed rozpoczęciem brudnej wojny w Ameryce Południowej bank Cisalpine regularnie otrzymywał milionowe depozyty od Pablo Escobara, kolumbijskiego barona narkotykowego. Oraz innych hersztów tego biznesu z obszaru Ameryki Łacińskiej. Cisalpine funkcjonował więc jako pralnia brudnych pieniędzy.

Lubię to! Skomentuj Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale