16 obserwujących
221 notek
79k odsłon
150 odsłon

Prawo i Ustawodawstwo III Rzeszy.

Wykop Skomentuj6

„Domagamy się, aby prawo rzymskie, które służy materialistycznemu porządkowi świata, zostało zastąpione niemieckim systemem prawnym”.

30 stycznia 1933 r., po objęciu urzędów, rząd narodowych socjalistów, stanął w obliczu powszechnej anarchii i chaosu w życiu społecznym, gospodarczym i politycznym. Podobny stan rzeczy istniał w dziedzinie prawa i wymiaru sprawiedliwości. Sytuacja była zbyt niebezpieczna, żeby można było pozwolić sobie na stratę czasu.

Pierwszym krokiem było położenie kresu dotychczasowej formule funkcjonowania Parlamentu [Reichstag]. Nawet w czasach cesarstwa przed Wojną instytucja ta okazała się nieefektywna. Jednak parlament republikański, który nastał po wojnie, okazał się nie tylko nieefektywny, ale i zdecydowanie szkodliwy dla interesów kraju. Republikański Reichstag został zorganizowany zgodnie z zasadami określonymi w Konstytucji Weimarskiej z 1919 roku. Konstytucja ta została jednak opracowana przez konferencję prawników-teoretyków i polityków, którzy byli całkowicie nieczuli na praktyczne potrzeby narodu. Była zatem konstytucją niezgodną z niemiecką tradycją historyczną, z niemiecką mentalnością i etyką. Co więcej, prawa konstytucyjne uchwalone w Weimarze zostały sformułowane pod egidą  Traktatów Pokojowych i jako takie oczywiście nie wzbudzały powszechnego uznania. W okresie ostatniego kryzysu z lat 1932–1933 organ ustawodawczy, czyli Reichstag, działający na mocy niniejszej Konstytucji, absolutnie nie działał. Ustawodawstwo parlamentarne było w coraz większym stopniu zastępowane dekretami nadzwyczajnymi wydawanymi przez Prezydenta Rzeszy [Paul von Hindenburg]. W 1931 r. uchwalono 35 ustaw i wydano 42 dekrety nadzwyczajne. W 1932 r. uchwalono tylko 5 ustaw, ale wydano 60 dekretów. Ten system dekretów nadzwyczajnych nie mógł zapewnić stałej podstawy dla rządzenia krajem.
Podobnie jak w przypadku państwa, lokalne administracje również nie były w stanie poradzić sobie z trudnościami, przed którymi stanęły. Zwłaszcza gminy były zagrożone katastrofą z powodu warunków ekonomicznych wynikających bezpośrednio z chaosu politycznego. Oprócz tego wszystkiego niefortunny dualizm między Rzeszą a rządami krajów związkowych  doprowadził do rozbudowy aparatu administracyjnego, który stawał się coraz bardziej nieuporządkowany.

Wymiar sprawiedliwości nie hamował rosnącej liczby przestępstw i wykroczeń. Wobec rosnącej pobłażliwości wobec przestępców, wynikającej z powszechnego rozluźnienia norm moralnych, na przykład liczba osób oskarżonych o kradzież w Berlinie wzrosła z 32 452 w 1926 r. do 52 231 w 1932 r. Liczba oskarżonych o włamanie wzrosła z 18,673 do 36 729 w tym samym okresie. Szkody wynikające z kradzieży wyniosły 16,5 miliona marek w 1926 r. W 1932 r. wyniosły 32 miliony. Wzrost liczby uniewinnień, który obrażał powszechne poczucie sprawiedliwości, był najlepszym dowodem na to, że istniejący kodeks karny był nieodpowiedni dla skutecznego radzenia sobie z nowymi zjawiskami w zakresie ogólnej przestępczości.
Przepisy dotyczące pracy, oparte na idei stałego konfliktu interesów między pracodawcami a zatrudnionymi, nie były w stanie utrzymać stabilizacji w przemyśle, która była tak niezbędna dla gospodarki. Wzrost bezrobocia podniósł istniejące napięcia społeczne do tego stopnia, że ​​stawały się one nie do zniesienia.
Źródła zaopatrzenia kraju w żywność znajdowały się w niepewnym stanie. Rolnicy byli bardzo zadłużeni, a ponadto ich gospodarstwa nie osiągały korzystnych rezultatów z powodu podziału gruntów wynikających z istniejącego wadliwego systemu dziedziczenia.

Co więcej, duża grupa cudzoziemców, a mianowicie Żydzi, którzy emigrowali do Niemiec ze Wschodu, zwłaszcza podczas wojny [1914–1918], wywierali decydujący wpływ na politykę, prawo, wyuczone zawody, edukację i instytucje kultury. Chociaż Żydzi stanowili tylko jeden procent całej populacji, zapewnili sobie pozycję na prawie wszystkich kluczowych stanowiskach w życiu publicznym.
Transformacja polityczna, która miała miejsce w 1933 r., przyniosła wiele praktycznych reform w dziedzinie prawa. Groźba całkowitego załamania wyraźnie pokazała, że istniejące prawa były nieodpowiednie dla żywotnych potrzeb narodu, oraz że zmiana praktyki prawnej lub uchwalenie pojedynczych ustaw, lub przepisów dodatkowych były niewystarczające do wyeliminowania tak poważnych defektów. Tej sytuacji można było skutecznie zaradzić jedynie poprzez utworzenie zupełnie nowego porządku, opartego na nowych zasadach politycznych, które Rewolucja Narodowa wprowadziła do życia kraju.

Jednak nie można było stworzyć nowego i stałego systemu prawnego natychmiast. Dlatego rząd Rzeszy nie opracowywał pośpiesznie nowych kodeksów, ale na razie musiał zadowolić się wprowadzeniem dodatkowych przepisów, które wytyczyłyby drogę dalszego rozwoju i przygotowały grunt pod przyszły trwały porządek prawny. Prawa, którym ustawodawca nadałby ostateczną formę, musiałyby wynikać z życia samego narodu. Niemiecka Akademia Prawa została utworzona jako korporacja publiczna, a w ramach tej organizacji szereg komitetów wykonywało wstępne prace prawne, które były niezbędne, aby nowe kodeksy mogły zostać ostatecznie ukształtowane. Akademia zajęła się głównie tą częścią kodeksu, która ustanowiła i zagwarantowała pozycję rodziny jako integralnej [integralnej] jednostki we wspólnocie narodowej.

Wykop Skomentuj6
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale