16 obserwujących
211 notek
77k odsłon
72 odsłony

O zwycięzcach, którzy lubią palić swoje własne archiwa.

Wykop Skomentuj

"Odnośnie niszczenia dokumentów w ogniu instrukcja rządowa nakazywała, aby zostały usunięte wszystkie popioły, a resztki miały być rozproszone na wietrze."*
Pod koniec II wojny światowej William Stephenson opracował oficjalną (sic!) historię British Security Coordination (BSC), opartą na obszernych aktach i archiwach. Wyprodukowano zaledwie dwadzieścia kopii tego tajnego i bardzo ograniczonego dzieła, a następnie całe archiwum dokumentów BSC zostało zebrane i spalone. / 10
Ostatnio dużo słyszymy o tajnej i nielegalnej współpracy prominentnych Amerykanów z obcymi rządami. Jakkolwiek uzasadnione mogą być te oskarżenia, tajna i bezprawna zmowa amerykańskiego przywódcy z obcą potęgą korumpująca amerykański proces polityczny nie jest niczym nowym. Najdalej daleko idącym i rażącym przypadkiem był kazus prezydenta Franklina Roosevelta w latach 1940–41.
Scena do tego została przygotowana kilka miesięcy wcześniej. We wrześniu 1939 r. Niemcy, a następnie Rosja Radziecka zaatakowały Polskę. Dwa dni po niemieckim ataku Wielka Brytania i Francja wypowiedziały wojnę Niemcom.
Po klęsce Polski, po zaledwie pięciu tygodniach walk, niemiecki przywódca zaapelował do Wielkiej Brytanii i Francji o pokój. Apel Hitlera został odrzucony. Na skutek zdecydowanej determinacji przywódców brytyjskich i francuskich do kontynuowania wojny Niemcy uderzyli na Zachód w maju 1940 r. Przywódcy wojskowi i polityczni w Wielkiej Brytanii i Francji byli przekonani, że ich siły zwyciężą. W końcu te dwa kraje miały więcej żołnierzy, więcej artylerii, więcej czołgów i pojazdów pancernych oraz znacznie bardziej imponujące i liczniejsze siły morskie, niż Niemcy. Niemniej jednak w ciągu zaledwie sześciu tygodni siły niemieckie opanowały Francję i zmusiły Brytyjczyków do ucieczki. / 1
Hitler następnie podjął kolejną inicjatywę pokojową. W dramatycznym apelu o zakończenie konfliktu z 19 lipca 1940 r. podkreślił, że jego propozycja w żaden sposób nie zaszkodzi żywotnym interesom brytyjskim ani nie naruszy brytyjskiego honoru. Ta oferta również została odrzucona, a premier Winston Churchill ślubował kontynuować wojnę. / 2
Jednak prywatnie on i wszyscy inni brytyjscy urzędnicy wysokiego szczebla wiedzieli, że zasoby ich kraju były beznadziejnie mniejsze niż zasoby Niemiec i jej sojuszników, a jedyna nadzieja Wielkiej Brytanii na „zwycięstwo” wymagała wciągnięcia Stanów Zjednoczonych w wojnę. W rozmowie Randolph Churchill zwrócił się do ojca z uszczypliwym pytaniem, jak Wielka Brytania może pokonać Niemcy. „Z wielką determinacją”, przypomniał później, Winston Churchill miał odpowiedzieć: „Wciągnę Stany Zjednoczone”. / 3
Od połowy 1940 r. doprowadzenie USA do wojny było priorytetowym celem rządu brytyjskiego. Wielki problem polegał jednak na tym, że znaczna większość Amerykanów chciała zachować neutralność kraju i unikać bezpośredniego zaangażowania w konflikt europejski. Miliony z goryczą przypomniały sobie oszustwo, przez które USA przystąpiły do wojny w latach 1914–1918, oraz zdradę uroczystych, szlachetnie brzmiących obietnic złożonych w tych latach przez prezydenta Wilsona oraz przywódców Wielkiej Brytanii i Francji.
Roosevelt potajemnie wspierał wysiłki Churchilla. Jeszcze przed wybuchem wojny we wrześniu 1939 r. Prezydent już wtedy, za kulisami, pracował,  aby pchać Wielką Brytanię do  wojny z Niemcami w celu „zmiany reżimu”. / 4 Najbardziej wpływowe amerykańskie gazety, czasopisma i komentatorzy radiowi podzielali wrogie nastawienie Roosevelta do Niemiec Hitlera i poparli jego kampanię wojenną, publikując historie mające przekonać opinię publiczną, że Niemcy są poważnym zagrożeniem. Na przykład jeszcze przed wybuchem wojny w Europie, najbardziej wpływowy ilustrowany tygodnik „Life” opublikował duży artykuł zatytułowany „Ameryka przygotowuje się do walki z Niemcami, Włochami i Japonią”. Czytelnikom powiedziano, że Niemcy i Włochy „pożądają… bogatych zasobów Ameryki Południowej” i ostrzegają, że „faszystowskie floty i legiony mogą zaroić się po drugiej stronie Atlantyku”. / 5
W miesiącach przed grudniem 1941 r., kiedy USA formalnie przystąpiły do ​​wojny w następstwie japońskiego ataku na Pearl Harbor, prezydent Roosevelt zrobił wszystko co mógł, aby wciągnąć Amerykę w globalny konflikt, nie ogłaszając wojny. Postępował ostrożnie i przebiegle, ponieważ jego środki były często sprzeczne z prawem USA i bez mandatu kongresowego lub konstytucyjnego. Roosevelt działał również coraz bardziej bezczelnie, lekceważąc prawo międzynarodowe i pozycję prawną Ameryki jako neutralnego kraju. W ramach swojej kampanii starał się przekonać opinię publiczną, że Niemcy Hitlera zagroziły USA.
„Nazistowscy właściciele Niemiec” - ogłosił w przemówieniu radiowym w grudniu 1940 r. - „jasno powiedzieli, że zamierzają nie tylko zdominować całe życie i opinię we własnym kraju, ale także zniewolić całą Europę, a następnie wykorzystać zasoby Europy do zdominowania reszty świata...” W sierpniu 1941 r. prezydent spotkał się z brytyjskim premierem Churchillem, aby obiecać wsparcie USA dla wojny z Niemcami. Wydali wspólną deklarację, „Kartę Atlantycką”, która określała ambitne i szlachetnie brzmiące cele wojenne obu krajów. / 6
W ogólnokrajowym przemówieniu dwa tygodnie później Roosevelt powiedział Amerykanom, że „naszym podstawowym prawom - w tym prawom pracy - grozi gwałtowna próba Hitlera rządzenia światem” i obiecał, że „zrobimy wszystko, co w naszej mocy dla zmiażdżenia Hitlera i jego nazistowskich sił. ” / 7 W innym przemówieniu radiowym 11 września prezydent ogłosił rozkaz do amerykańskich okrętów wojennych, żeby "bez ostrzeżenia" atakowały niemieckie i włoskie statki na pełnym morzu.
Pomimo tych i innych wrogich środków niemieccy przywódcy gorliwie starali się unikać konfliktu z USA. Hitler nakazał niemieckim okrętom podwodnym unikanie jakiegokolwiek starcia z siłami amerykańskimi i używanie broni wyłącznie w samoobronie i w ostateczności. Tak wojownicze były działania USA przeciwko Niemcom i jej sojusznikom, i tak rażące było lekceważenie przez USA oficjalnie neutralnego statusu tego kraju, że admirał Harold Stark, szef operacji morskich USA, ostrzegł Sekretarza Stanu, że Hitler „ma wszelkie usprawiedliwione powody na świecie, aby wypowiedzieć nam teraz wojnę, gdyby miał na to ochotę..”  / 8
W ramach starań Churchilla o wprowadzenie USA do wojny, w 1940 r. jego rząd założył agencję znaną jako British Security Coordination (BSC), Koordynacja Bezpieczeństwa Brytyjskiego, która zarządzała operacjami kluczowych biur wywiadowczych Wielkiej Brytanii, w tym MI5 , MI6, Dyrektoratu Operacji Specjalnych i Dyrektoratu ds. Wojny Politycznej.
Operacjami BSC kierował William Stephenson. Urodzony w Kanadzie, podczas pierwszej wojny światowej wyróżnił się jako lotnik w siłach brytyjskich, a następnie stał się odnoszącym sukcesy biznesmenem w Anglii. Ze swoich centralnych biur na dwóch piętrach budynku Rockefeller Center przy Fifth Avenue w Nowym Jorku (zdjęcie), BSC w szczytowym okresie nadzorowała pracę ponad dwóch tysięcy pracowników zatrudnionych w pełnym i niepełnym wymiarze godzin, agentów i innych tajnych współpracowników. Należeli do nich lingwiści, eksperci od szyfrów i kryptograrfii, agenci wywiadu, specjaliści od propagandy, specjaliści od biznesu i finansów oraz operatorzy z wielu innych dziedzin. Prawie tysiąc było aktywnych w Nowym Jorku, podczas gdy jeszcze większa liczba pracowała w Waszyngtonie, Los Angeles, San Francisco i Seattle, a także w Kanadzie, Meksyku, Hawanie i innych ośrodkach w Ameryce Łacińskiej. „Skala i śmiałość” brytyjskich działań wywiadowczych w USA między czerwcem 1940 r. a grudniem 1941 r., jak konkluduje jeden historyk, „nie miała sobie równych w historii stosunków między alianckimi demokracjami”. / 9
Pod koniec II wojny światowej Stephenson opracował oficjalną historię BSC, opartą na obszernych aktach i archiwach. Wyprodukowano zaledwie dwadzieścia kopii tego tajnego i bardzo ograniczonego dzieła, a następnie całe archiwum dokumentów BSC zostało zebrane i spalone. / 10
W następnych latach niektóre informacje o operacjach BSC znalazły się w centrum uwagi w kilku powszechnie czytanych książkach. Dopiero jednak w 1999 r. - ponad pół wieku po zakończeniu II wojny światowej - pełny tekst został ostatecznie opublikowany. To ważne główne źródło, zatytułowane "Koordynacja Bezpieczeństwa Brytyjskiego: Tajna historia brytyjskiego wywiadu w obu Amerykach, 1940–1945", rzuca światło na starannie ukrytą historię zmowy między Białym Domem Roosevelta a obcym rządem.
Niedługo po przybyciu Williama Stephensona do USA, aby rozpocząć pracę, premier Churchill poinformował prezydenta Roosevelta o przydziale Stephensona. Po briefingu na temat planowanych operacji BSC Roosevelt powiedział: „Powinien istnieć możliwie najściślejszy mariasz między FBI a brytyjskim wywiadem”. Prezydent przekazał również swoje poglądy na ten temat ambasadorowi brytyjskiemu w Waszyngtonie. / 11 Roosevelt zaaranżował, aby agencja Stephensona ściśle współpracowała z Williamem Donovanem, zaufanym kolegą prezydenta, który następnie założył i kierował wojennym Office of Strategic Services (OSS), ang. Biuro Służb Strategicznych, które po wojnie stało się Centralną Agencją Wywiadowczą (CIA).
Jak potwierdza oficjalna historia BSC, operacje BSC „nie mogłyby w ogóle powstać bez amerykańskiej zgody na najwyższym  szczeblu”. Oficjalna historia toczy się dalej: „Punkt kulminacyjny tej ofensywy został osiągnięty około sześciu miesięcy przed Pearl Harbor, kiedy BSC zabezpieczyło, poprzez utworzenie organizacji, która ostatecznie stała się znana jako Office of Strategic Services (OSS), zapewnienie pełnego udziału Ameryki i współpracy z Brytyjczykami w tajnych działaniach skierowanych przeciwko wrogowi na całym świecie.”/ 12
Co więcej: „Ponieważ przyczyna amerykańskiej interwencji była symbolizowana w przezorności i determinacji samego prezydenta, podstawowym celem całej politycznej wojny BSC była gotowość do wsparcia kampanii Roosevelta. Nie była to jedynie abstrakcyjna koncepcja, ponieważ WS [William Stephenson] utrzymywał ścisły kontakt z Białym Domem i z biegiem czasu prezydent wyraźnie wskazywał na jego osobistą troskę zarówno o zachęcanie, jak i wykorzystywanie działań BSC ”. / 13
Ta współpraca z brytyjskim wywiadem prowadzona przez prezydenta i innych wysokich rangą urzędników USA, także z FBI, głównej agencji bezpieczeństwa wewnętrznego i policji USA, była całkowicie nielegalna. Taka zmowa nominalnie neutralnych Stanów Zjednoczonych w celu wspierania celów wojennych zagranicznego rządu była sprzeczna zarówno z prawem amerykańskim, jak i powszechnie przyjętymi normami międzynarodowymi. W związku z tym Biały Dom utrzymywał tę współpracę w tajemnicy nawet przed Departamentem Stanu.
Nawiasem mówiąc, oficjalna historia BSC potwierdza rolę Donovana w mało znanym, ale niezwykle ważnym rozdziale historii II wojny światowej. 25 marca 1941 r. Jugosławia przystąpiła do sojuszu państw Osi z Niemcami, Włochami i innymi krajami europejskimi. Dwa dni później grupa serbskich oficerów pod dowództwem generała Dušana Simovića przeprowadziła pucz w Belgradzie, stolicy Jugosławii i obaliła legalny rząd tego kraju. Dziesięć dni później nowy reżim podpisał traktat o przyjaźni ze Związkiem Radzieckim.
Jak doszło do tej nagłej „zmiany reżimu”? Kilka miesięcy wcześniej, podczas wizyty w Belgradzie w styczniu 1941 r., William Donovan przebywał w stolicy Jugosławii jako agent prezydenta Roosevelta i rządu brytyjskiego. Podczas kluczowego spotkania i rozmowy z generałem Simovićem  przygotował grunt pod „zmianę reżimu” i obalenie rządu w kraju. Oficjalna historia BSC przedstawia to w ten sposób: „W Jugosławii Donovan utorował drogę do zamachu stanu, który doprowadził Jugosławię, w ostatnim możliwym momencie (ang. - the eleventh hour) do oporu, zamiast zgody na niemiecką agresję. Przeprowadził on wywiad z generałem Simovićiem , który zapytał go, czy Wielka Brytania może przeciwstawić się nazistom i czy Stany Zjednoczone przystąpią do wojny ... Odpowiedział twierdząco na oba pytania; i za jego namową Simovic zgodził się na zorganizowanie rewolucji, która kilka miesięcy później obaliła proniemiecki rząd księcia Pawła ”. / 14
[27 marca 1941 Dušan Simović, dwa dni po przystąpieniu Jugosławii do Paktu Trzech, dokonał wojskowego zamachu stanu i objął stanowisko premiera, co wywołało wojnę z Niemcami. Po kapitulacji, 17 kwietnia 1941 uciekł z kraju do Londynu.]
Głównym zadaniem BSC - jak podaje oficjalna historia - było „zorganizowanie amerykańskiej opinii publicznej na rzecz pomocy dla Wielkiej Brytanii”. W ramach tego, co BSC nazwała „wojną polityczną mającą na celu wpłynięcie na amerykańską opinię publiczną”, agenci BSC „umieszczali specjalne materiały w amerykańskiej prasie”. Agenci Stephensona byli bardzo aktywni w agitowaniu, nakłanianiu i kierowaniu amerykańskimi mediami, aby podsycać strach i nienawiść do Niemiec, a także zachęcać do publicznego poparcia, dla coraz bardziej jawnej kampanii poparcia militarnego Roosevelta dla Wielkiej Brytanii, a później dla Rosji Radzieckiej. „Szczególnie cenna”, jak napisano w oficjalnej historii BSC, była współpraca wydawcy New York Post, redaktora nowojorskiego dziennika PM, wydawcy New York Herald Tribune, wydawcy Baltimore Sun oraz prezesa New York Times, a także najbardziej wpływowych publicystów w kraju, w tym Waltera Lippmana, Drew Pearsona i Waltera Winchella. Sama kolumna Pearsona ukazywała się w 616 gazetach o łącznym nakładzie przekraczającym dwadzieścia milionów. Pracując „w celu wprowadzenia Stanów Zjednoczonych do wojny „ prawdziwej ”poprzez atak na izolacjonizm i wspieranie interwencjonizmu, BSC, „ była w stanie inicjować propagandę krajową poprzez tajne kontakty z wybranymi gazetami, takimi jak New York Times, New York Herald Tribune, New York Post i Baltimore Sun; z felietonistami i komentatorami radiowymi; oraz z różnymi organizacjami nacisku politycznego. ”
BSC ściśle współpracowała ze specjalnie stworzonym serwisem informacyjnym. „Overseas News Agency”, założonym w lipcu 1940 r. Była to rzekomo uzasadniona i godna zaufania inicjatywa. W rzeczywistości, jak pokazuje oficjalna historia BSC, była to „filia Żydowskiej Agencji Telegraficznej [JTA], należąca częściowo do bogatego nowojorskiego Żyda, który kontrolował liberalny i antynazistowski New York Post”.
Jak głosi oficjalna historia: „Po serii tajnych negocjacji BSC zgodziła się udzielać ONA [Overseas News Agency] comiesięcznej dotacji w zamian za obietnicę współpracy w określony sposób ... wartością jest… jej zdolność nie tylko kierowania propagandy na zewnątrz, ale zapewnienie szerokiego rozpowszechniania materiału pochodzącego od BSC i kierowanie go na rynek wewnętrzny. W kwietniu 1941 r. klienci ONA w Stanach Zjednoczonych liczyli już ponad czterdzieści pięć gazet w języku angielskim, w tym były takie giganty jak New York Times ... Stały się użytecznym instrumentem do szybkiego rozpowszechniania za granicą wywrotowej propagandy zapoczątkowanej przez BSC w Stanach Zjednoczonych." / 15
Prowadzona przez Żydów agencja ONA wkrótce stała się ważnym dystrybutorem „fałszywych wiadomości” w ramach rozszerzającej się kampanii szkalowania i dyskredytowania narodowo-socjalistycznych Niemiec oraz promowania publicznego poparcia dla zaangażowania USA w wojnę z Niemcami i jej sojusznikami. Jak ujął to jeden z historyków: „Od samego początku atakowanie nazistowskich Niemiec było dla ONA priorytetem ważniejszym niż uciekanie się do prawdy”. Artykuły ONA wpłynęły na wiele milionów Amerykanów, pojawiając się w tak ważnych dziennikach, jak New York Times, New York Herald Tribune, San Francisco Chronicle, Philadelphia Inquirer i The Washington Post. / 16
Kilka przykładów:
W sierpniu 1940 r. raport ONA cytuje anonimowe „kompetentne źródła czeskie”, aby poinformować Amerykanów, że „czechosłowackie dziewczęta i młode kobiety zostały przetransportowane z Protektoratu [Czech] do niemieckich miast garnizonowych, aby stać się białymi niewolnicami”. Następnie informuje czytelników, że „nazistowscy urzędnicy, ekspediując pociągami do Rzeszy białe niewolnice, poinformowali ich mężów i krewnych, że kobietom „powierzono ważne zadanie polegające na zabawianiu niemieckich żołnierzy, aby utrzymać ich morale'." / 17
W lutym 1941 r. amerykańskie gazety opublikowały sensacyjny raport ONA, w którym twierdzono, że USA są zagrożone przez „faszystowskie bandy” w karaibskim Haiti, które stało się niebezpiecznym centrum działalności nazistów. Niemcy rzekomo przygotowywali ten okręg jako bazę do ataków na Florydę, Kanał Panamski i Portoryko. / 18 W czerwcu 1941 r. raport ONA pojawiający się w gazetach w USA relacjonował przebieg śmiałego rajdu  spadochroniarzy brytyjskich w Niemczech, którym udało się schwytać 40 niemieckich pilotów. Ta i podobne historie miały zachęcić Amerykanów do przekonania, że ​​Brytyjczycy mają umiejętności i determinację do pokonania Niemiec i jej sojuszników. Taki rajd nigdy nie miał miejsca. Ten „fake news” został opracowany w Londynie przez agencję MI6 i napisany przez brytyjskiego agenta. / 19
W sierpniu 1941 r. artykuł ONA w New York Post informował czytelników, że „Hitler nie jest na froncie rosyjskim, ale w Berchtesgaden i cierpi na poważne załamanie nerwowe”. W artykule stwierdzono, że osobisty lekarz niemieckiego przywódcy niedawno udał się do Szwajcarii, aby skonsultować się ze słynnym psychiatrą Carlem Jungiem w celu omówienia „szybkiego pogarszania się stanu psychicznego Hitlera”, który rzekomo charakteryzował się urojeniami. / 20 W tym samym miesiącu The New York Times opublikował reportaż Overseas News Agency informujący czytelników, że na Bliskim Wschodzie niedawna śmierć 130-letniej wróżki Beduinów była powszechnie uważana za „znak nadchodzącej porażki Hitlera . ” / 21
BSC Stephensona fałszowała również sondaże opinii publicznej, aby sprawić wrażenie, że Amerykanie byli bardziej skłonni dołączyć do Wielkiej Brytanii i Związku Radzieckiego w wojnie z Niemcami niż w rzeczywistości. Badania pokazujące niezadowolenie USA z brytyjskiej polityki, takie jak brytyjskie rządy w Indiach, zostały wyciszone. W rezultacie jeden z historyków ostrzega, że na badania amerykańskiej opinii publicznej w tym okresie „należy  patrzeć: w najgorszym przypadku jako całkowicie fałszywe, w najlepszym razie były poprawiane, manipulowane i zmieniane. ” / 22
Ważnym brytyjskim kanałem propagandowym w tym okresie była stacja radiowa WRUL, amerykańskiego nadawcy krótkofalowego z Long Island w stanie Nowy Jork. Dzięki mocy 50 000 watów jej zasięg był nieporównywalny z żadną inną stacją ani w USA, ani w Europie. „Do połowy 1941 r.” - podaje oficjalna historia BSC - „stacja WRUL była praktycznie, choć dość nieświadomie, filią BSC, wysyłającą tajną propagandę brytyjską na cały świat ... Codzienne transmisje rozchodziły się w nie mniej niż w dwudziestu - dwóch różnych językach ... ”/ 23
Starając się wpłynąć na amerykańską opinię publiczną, Brytyjczycy mieli ogromną konkurencję. Wiadomości, zdjęcia i informacje kontekstowe dostarczane przez niemieckie agencje były bardziej aktualne i szczegółowe, a tym samym bardziej doceniane i bardziej skuteczne niż te, które dostarczyła Wielka Brytania. Niemieckie „agencje informacyjne, Transocean i DNB, zawsze były pierwsze w nagłówkach”, potwierdza to historia BSC. / 24
W dwóch poufnych telegramach wysłanych do Londynu w kwietniu 1941 r. Stephenson szczerze napisał o niezadowalającej sytuacji: „Dokładne badanie prasy amerykańskiej w ciągu ostatnich dwóch tygodni wskazuje na prawie całkowite niepowodzenie [w] zapobieganiu monopolowi Osi na wiadomości prasowe ... w większości czasopism ... przeważają ich wiadomości ... [i] zdjęcia ... niewiele, jeśli w ogóle pojawia się fotografii brytyjskich ... Raporty informacyjne Osi docierają tu szybciej niż nasze ... szybko następuje obfity przepływ materiałów opisowych, zdjęć i filmów ... Transocean i DNB nadążają i budują historie nawet w cichych okresach ... niezmiennie spychają nasze wiadomości z nagłówków ... amerykańscy dziennikarze twierdzą, że Niemcy wykazują znacznie lepsze wyczucie wiadomości i  czasu ... nieskończenie lepsze zrozumienie psychologii USA. ” / 25
Jak wyjaśnia oficjalna historia BSC, „ostrzeżenia te zostały zlekceważone, dlatego WS [William Stephenson] postanowił podjąć działania z własnej inicjatywy”, prowadząc „tajną wojnę przeciwko amerykańskim zorganizowanym masowym grupom w całym kraju, które szerzą izolacjonizm i antybrytyjskie uczucia”. Obejmowało to koordynację z żarliwymi antyniemieckimi organizacjami, które naciskały na zaangażowanie USA w wojnę z Niemcami. BSC szczególnie chciała przeciwdziałać ogromnemu wpływowi i skuteczności America First Committee (AFC). Jak podaje oficjalna historia, „ponieważ America First było szczególnie poważnym zagrożeniem, BSC postanowiła podjąć bardziej bezpośrednie działania”. Podjęto środki, aby „zakłócić” wiece America First i „zdyskredytować” ich mówców. „Takie działania agentów BSC i współpracujących probrytyjskich komitetów były częste i przy wielu okazjach America First było nękane, wyszydzane i zawstydzane”.
Brytyjscy agenci wywiadu pracowali także nad wyborem kandydatów, którzy opowiadali się za interwencją USA w wojnie europejskiej, pokonywaniem kandydatów opowiadających się za neutralnością, a także za uciszeniem lub niszczeniem reputacji Amerykanów uważanych za zagrożenie dla brytyjskich interesów. Ważnym celem operacji BSC był senator USA Gerald Nye, wpływowy krytyk kampanii prezydenta Roosevelta. Pewnego razu, gdy przygotowywał się do spotkania w Bostonie, wspieranej przez BSC grupie „Fight for Freedom” „ przekazano 25 000 ulotek, atakujących go jako idącego na ustępstwa  nazi-kochasia ”. / 26
Inną postacią polityczną, którą agenci BSC starali się zdyskredytować, był przedstawiciel USA Hamilton Fish, energiczny krytyk polityki wojennej Roosevelta. Fish był szczególnie skuteczny, ponieważ był inteligentny, dobrze wykształcony i miał wyjątkową wiedzę na temat stosunków międzynarodowych, z szerokim zrozumieniem spraw europejskich z pierwszej ręki. Brytyjscy agenci opłacili przeciwników w wyborach Fisha, opublikowali broszury sugerujące, że był prohitlerowcem, sfałszowali zdjęcie Fisha z nagłówkiem  amerykańskiej pronazistowskiej organizacji German American Federation i stworzyli historię mówiącą, że otrzymuje pomoc finansową od niemieckich agentów. Te podstępne działania były kluczowe w ostatecznym usunięciu go z Kongresu w wyborach w listopadzie 1944 r. Historia BSC zauważa, że ​​chociaż Fish „przypisał swoją porażkę Czerwonym i komunistom. mógł - z większą ścisłością - obwinić BSC. ” / 27
Wróżki były również wykorzystywane przez brytyjski wywiad do wpływania na opinię publiczną. Taka propaganda, oficjalna historia BSC przypomina, jest skuteczna tylko wobec ludzi, którzy nie są zbyt wymagający lub wyrafinowani. BSC rozpoczyna opis tych operacji od protekcjonalnych uwag na temat amerykańskiej naiwności:
„Kraj, który ma niezwykle niejednorodny charakter, oferuje szeroki wybór metod propagandy. Chociaż prawdopodobnie jest prawdą, że wszyscy Amerykanie są bardzo podejrzliwi w stosunku do propagandy, pewne jest, że bardzo wielu z nich jest na nią wyjątkowo podatnych, nawet w swojej najbardziej oczywistej formie ... Stany Zjednoczone są wciąż żyznym polem dla niezwykłych i szokujących praktyk. Jest mało prawdopodobne, aby jakikolwiek propagandysta poważnie próbował wpłynąć politycznie, powiedzmy, na ludność Anglii, czy Francji za pomocą prognoz astrologicznych. Jednak w Stanach Zjednoczonych dokonano tego ze skutecznymi, choć ograniczonymi wynikami. ” / 28
Latem 1941 r. BSC zatrudniła Louisa de Wohla, który jest opisany w historii BSC jako „fałszywy węgierski astrolog”. Polecono mu wydać przepowiednie, aby pokazać, że „upadek Hitlera był teraz pewny”. Na publicznych spotkaniach, w audycjach radiowych, w wywiadach i w szeroko rozpowszechnianych artykułach prasowych „oświadczył, że los Hitlera został przypieczętowany”. De Wohl, który został przedstawiony jako „astro-filozof”, również starał się zdyskredytować Charlesa Lindbergha, bardzo podziwianego amerykańskiego lotnika, który był również wybitnym rzecznikiem America First Committee i skutecznym krytykiem polityki wojennej Roosevelta. De Wohl twierdził, że pierwszy syn Lindbergha, który został porwany i zabity w 1932 r., nadal żył i mieszkał w Niemczech, gdzie był szkolony na przyszłego nazistowskiego przywódcę. „Nie ma wątpliwości”, podsumowuje historia BSC, że dzieło de Wohla „wywarło znaczny wpływ na niektóre grupy narodu [amerykańskiego]”. / 29
Brytyjscy agenci opublikowali również absurdalne prognozy egipskiego astrologa, który twierdził, że w ciągu czterech miesięcy Hitler zostanie zabity, a także podobnie fantastyczne prognozy nigeryjskiego księdza o imieniu Ulokoigbe. Jak przewidywali Stephenson i jego koledzy z BSC, amerykańskie gazety chętnie wychwytywały i rozpowszechniały takie bzdury wśród milionów czytelników. / 30
BSC utworzyła również centrum, które produkowało listy i inne dokumenty, a także organizację, która celowała w rozpowszechnianiu drobnych plotek. Brytyjscy agenci nielegalnie przechwytywali i kopiowali amerykańską pocztę. Prowadzili nielegalne podsłuchy, aby uzyskać zawstydzające informacje o tych, których chcieli zdyskredytować, i ujawniali wyniki nielegalnej inwigilacji. Jednym z ważnych celów była ambasada francuska w Waszyngtonie, podsłuchana przez agentów Stephensona. / 31
Ważną postacią w tym wszystkim był Ernest Cuneo, publicysta, prawnik i agent wywiadu, który odegrał kluczową rolę jako łącznik między BSC Stephensona, Białym Domem, agencją Donovana, FBI i mediami. Później opisano zakres jego operacji w notatce: „prowadził agentów szpiegowskich, fałszował pocztę, podsłuchiwał telefony, przemycał propagandę do kraju, zakłócał publiczne spotkania, tajnie subsydiował gazety, radia i organizacje, dokonywał fałszerstw - wielokrotnie  naruszał ustawę o rejestracji cudzoziemców, uprowadzał żeglarzy i prawdopodobnie zamordowali jedną lub więcej osób w tym kraju. ” / 32
Punkt kulminacyjny zmowy Brytyjsko - Amerykańskiej i kampanii BSC mającej na celu wywarcie wpływu na amerykańską opinię publiczną nastąpił 27 października 1941 r. Podczas gdy Franklin Roosevelt nie był pierwszym ani ostatnim amerykańskim prezydentem, który celowo wprowadził społeczeństwo w błąd, rzadko poważna postać polityczna wygłaszała przemówienie równie pełne bezczelnego kłamstwa, jak to uczynił Roosevelt w swoim przemówieniu w tym dniu. Jego uwagi wygłoszone na dużym zgromadzeniu w hotelu Mayflower w Waszyngtonie, były transmitowane na żywo przez ogólnonarodowe radio. / 33
Po bardzo zniekształconej ocenie ostatnich stosunków amerykańsko-niemieckich Roosevelt wydał zaskakujące oświadczenie. Powiedział: „Hitler często protestował, że jego plany podboju nie rozciągają się na Ocean Atlantycki ... Mam w posiadaniu tajną mapę, sporządzoną w Niemczech przez rząd Hitlera - przez planistów nowego porządku światowego. Jest to mapa Ameryki Południowej i części Ameryki Środkowej, gdzie Hitler proponuje ją zreorganizować. ” Ta mapa, wyjaśnił prezydent, pokazuje Amerykę Południową, a także „naszą wielką życiodajną drogę, Kanał Panamski”, podzieloną na pięć państw wasalnych pod panowaniem niemieckim. Powiedział: „Ta mapa, moi przyjaciele, wyjaśnia nazistowski projekt nie tylko skierowany przeciwko Ameryce Południowej, ale także przeciwko Stanom Zjednoczonym”.
Roosevelt ogłosił kolejne zaskakujące odkrycie. Powiedział swoim słuchaczom, że posiada także „kolejny dokument sporządzony w Niemczech przez rząd Hitlera. Jest to szczegółowy plan zniesienia wszystkich istniejących religii - katolickiej, protestanckiej, mahometańskiej, hinduskiej, buddyjskiej i żydowskiej ”, które Niemcy narzucą „na zdominowany świat, jeśli Hitler wygra ”.
„Własność wszystkich kościołów zostanie zajęta przez Rzeszę i jej kukiełki” - kontynuował. „Krzyża i wszystkich innych symboli religii należy zabronić. Duchowni zostaną na zawsze uciszeni pod karą wtrącenia do obozów koncentracyjnych ... W miejscu kościołów naszej cywilizacji ma powstać międzynarodowy kościół nazistowski - kościół, który będzie obsługiwany przez mówców wysłanych przez rząd nazistów. W miejsce Biblii słowa z Mein Kampf zostaną przełożone i wprowadzone w życie jako Pismo Święte. A zamiast krzyża Chrystusa zostaną umieszczone dwa symbole - swastyka i nagi miecz ”.
„Zastanówmy się” - powiedział - „te ponure prawdy, które powiedziałem wam o obecnych i przyszłych planach hitlerowskich”. Wszyscy Amerykanie, kontynuował, „stoją przed wyborem między światem, w którym chcemy żyć, a światem, który Hitler i jego hordy narzuciliby nam”. W związku z tym powiedział: „jesteśmy zobowiązani do zjednoczenia w celu zniszczenia hitleryzmu”.
Pełna historia tych dokumentów pojawiła się dopiero wiele lat później. Mapa pokazana przez prezydenta istniała, ale było to fałszerstwo brytyjskiego wywiadu. Stephenson przekazał ją Donovanowi,  a ten prezydentowi. Drugi „dokument” cytowany przez Roosevelta, mający na celu nakreślenie niemieckich planów zniesienia religii świata, był jeszcze bardziej fantazyjny niż „tajna mapa”.
Nie jest jasne, czy sam Roosevelt wiedział, że mapa jest podrobiona, czy też został  przekonany przez brytyjskiego oszusta i rzeczywiście uważał ją za autentyczną. W tym przypadku nie wiemy, czy prezydent celowo okłamał naród amerykański, czy był jedynie łatwowierną ofiarą oszusta i narzędziem obcego rządu.
Niemiecki rząd odpowiedział na przemówienie prezydenta oświadczeniem, które kategorycznie odrzuciło jego oskarżenia. Domniemane tajne dokumenty, jak oświadczył, „są ordynarnym fałszerstwem  i jednym z najbardziej bezczelnych”. Ponadto oświadczenie brzmiało: „Zarzuty o podboju Ameryki Południowej przez Niemcy i zniesieniu religii kościołów na świecie oraz ich zastąpieniu przez kościół narodowo-socjalistyczny są tak bezsensowne i absurdalne, że jest zbytecznym dla rządu Rzeszy, aby je omawiać. ” / 34 Niemiecki minister propagandy Joseph Goebbels również odpowiedział na roszczenia Roosevelta w szeroko czytanym komentarzu. „Absurdalne oskarżenia amerykańskiego prezydenta”, jak napisał, były „wielkim oszustwem” mającym „poderwać amerykańską opinię publiczną”. / 35
To, że twierdzenia Prezydenta były absurdalne, powinno być oczywiste dla każdej bystrej i właściwie poinformowanej osoby. Twierdzenia, że ​​Niemcy planują przejąć Amerykę Południową, były wyraźnie fantastyczne, biorąc pod uwagę, że po pierwsze Niemcy nie były w stanie i nie chciały nawet rozpocząć inwazji na Wielką Brytanię, a po drugie, że siły niemieckie w tym momencie były w pełni zaangażowane w tytaniczny konflikt z Radziecką Rosją, konflikt, który ostatecznie zakończył się zwycięstwem Armii Czerwonej.
Twierdzenie Roosevelta, że ​​Hitler dążył do obalenia religii świata, było nie tylko fałszem; było   przeciwieństwem prawdy. W tym samym czasie mówił Amerykanom, że Niemcy Hitlera zagroziły życiu religijnemu w ich kraju i reszcie świata, prezydent Roosevelt i jego rząd organizowali pomoc wojskową dla jednego kraju rządzonego przez otwarcie ateistyczny reżim, Związek Radziecki. Podczas gdy Roosevelt to mówił, siły zbrojne Niemiec, Włoch, Rumunii, Finlandii, Węgier i innych krajów europejskich walczyły o obalenie antyreligijnego państwa bolszewickiego. Miliony Ukraińców, Rosjan, Litwinów, Białorusinów i innych, którzy zostali już uwolnieni spod władzy radzieckiej, przy wsparciu Niemiec otworzyli kościoły i przywrócili tradycyjne życie religijne, które zostało tak brutalnie stłumione przez reżim stalinowski.
W latach wojny niemieckie kościoły protestanckie i katolickie nie tylko otrzymywały wsparcie finansowe od rządu, ale były też pełne wiernych. W katolickich regionach Rzeszy, zwłaszcza w Bawarii i Austrii, krzyże były wystawiane w wielu budynkach publicznych, w tym w salach sądowych i klasach szkolnych. Rządem Słowacji, która była ściśle związana z Niemcami Hitlera podczas II wojny światowej, w rzeczywistości kierował ksiądz rzymskokatolicki.
W 1941 r. niewielu Amerykanów mogło uwierzyć, że ich prezydent tak świadomie i stanowczo ich oszuka, szczególnie w sprawach o największym znaczeniu krajowym i globalnym. Miliony zaakceptowały alarmistyczne twierdzenia Roosevelta jako prawdziwe. W końcu, komu powinien wierzyć każdy porządny, patriotyczny obywatel ?: Ich prezydentowi czy rządowi obcego kraju, o którym mówiła większość amerykańskich mediów, że był kłamliwym reżimem, którego celem było brutalne narzucanie opresyjnych rządów nad Stanami Zjednoczonymi i całą planetą?
Amerykańsko-brytyjska kampania propagandowa z lat 1940–1941 opierała się na wielkim kłamstwie: twierdzeniu, że Hitler próbował „przejąć świat”. W rzeczywistości to nie Niemcy rozpoczęły wojnę z Wielką Brytanią i Francją, ale wręcz przeciwnie. To Churchill, do którego później dołączył prezydent USA, odrzucił wszystkie niemieckie inicjatywy zmierzające do zakończenia strasznej wojny. Domagając się „bezwarunkowego poddania się”, nalegali na całkowitą kapitulację Niemiec, w tym na eliminację rządu w ramach „zmiany reżimu”.
Dziedzictwo skrytej i bezprawnej zmowy prezydenta Roosevelta z obcym rządem, w tym sankcjonowanie zbrodni przez brytyjskich i amerykańskich agentów, ma znaczenie dla naszych czasów. Jest to szczególnie prawdziwe, ponieważ Roosevelt jest powszechnie uważany za jednego z największych i najbardziej godnych podziwu przywódców Ameryki. Jest na przykład jedną z niewielu osób, których wizerunek widnieje na monetach amerykańskich. Drogi, ulice, szkoły i inne ośrodki edukacyjne w całym kraju noszą jego imię.

1. Basil H. Liddell-Hart, The Second World War (New York: Putnam, 1971), pp. 17-22, 66; Clive Ponting, 1940: Myth and Reality (Chicago: 1993), pp. 79-80; Niall Ferguson, The War of the World (New York: Penguin, 2006), pp. 387-390; William Carr, Poland to Pearl Harbor (1986), pp. 93, 96.
2. Patrick J. Buchanan, Churchill, Hitler and `The Unnecessary War’ (New York: Crown, 2008), pp. 361-366; John Charmely, Churchill’s Grand Alliance (Harcourt Brace, 1996), pp. 82-83, 178; Clive Ponting, 1940: Myth and Reality (1993), p. 124; Friedrich Stieve, What the World Rejected: Hitler’s Peace Offers, 1933-1939.
3. Martin Gilbert, Finest Hour: Winston Churchill,1939-41 (1984), p. 358. Quoted in: Jon Meacham, Franklin and Winston (2004), p. 51; M. Hastings, Winston’s War, 1940-1945 (2010), p. 25.
4. Joseph P. Lash, Roosevelt and Churchill (1976), pp. 23-31; M. Weber, “President Roosevelt’s Campaign to Incite War in Europe,” The Journal of Historical Review, Summer 1983.
5. “America Gets Ready to Fight Germany, Italy, Japan,” Life, Oct. 31, 1938.
( http://mk.christogenea.org/content/it-was-planned-way-3-years-previously-page-1 )
6. Roosevelt “fireside chat” radio address of Dec. 29, 1940. ; Regarding the “Atlantic Charter,” see: William H. Chamberlin, America’s Second Crusade (1950 and 2008); Benjamin Colby, ‘Twas a Famous Victory (1975).
7. Roosevelt Labor Day radio address, Sept. 1, 1941.
8. Joseph P. Lash, Roosevelt and Churchill (1976), pp. 360, 415, 429; Stark memo to Secretary Hull, Oct. 8, 1941. Quoted in: J. P. Lash, Roosevelt and Churchill (1976), p. 426.
9. Thomas E. Mahl, Desperate Deception: British Covert Operations in the United States, 1939-44 (1999), p. 16; Steven T. Usdin, Bureau of Spies: The Secret Connections Between Espionage and Journalism in Washington (Prometheus, 2018), pp. 101-104; Lynne Olson, Those Angry Days (New York: Random House, 2013), p. 117; William Boyd, “The Secret Persuaders,” The Guardian (Britain), Aug. 19, 2006.
10. Nigel West (introduction) in: William Stephenson, ed., British Security Coordination (New York: 1999), pp. xi, xii.
11. W. Stephenson, ed., British Security Coordination (1999), p. xxv.
12. W. Stephenson, ed., British Security Coordination (1999), pp. xxxvi, xxxiii.
13. W. Stephenson, ed., British Security Coordination (1999), p. 16.
14. W. Stephenson, ed., British Security Coordination (1999), p. 14.
15. W. Stephenson, ed., British Security Coordination (1999), pp. 58, 59.
16. Steven T. Usdin, Bureau of Spies (2018), esp. pp. 135-140, 325-327; P. J. Grisar, “Sharks Defending Britain From Nazis? How ‘Fake News’ Helped Foil Hitler,” Forward, Oct. 22, 2018; Menachem Wecker, “The true story of a Jewish news agency that peddled fake news to undo Hitler.” Religion News Service, October 1, 2018
17. Steven T. Usdin, Bureau of Spies (2018), p. 135.
18. S. T. Usdin, Bureau of Spies (2018), pp. 138-139, 326 (n.).
19. Larry Getlen, “The Fake News That Pushed US Into WWII,” New York Post, Oct. 3, 2019, pp. 20-21.
20. S. T. Usdin, Bureau of Spies (2018), p. 142.
21. Steven T. Usdin, Bureau of Spies (2018), pp. 139, 326 (n.); Menachem Wecker, “The true story of a Jewish news agency that peddled fake news to undo Hitler.” RNS, Oct. 1, 2018
22. Thomas E. Mahl, Desperate Deception (1999), pp. 70-86; S. T. Usdin, Bureau of Spies (2018), pp. 113-116, 154-155; W. Stephenson, ed., British Security Coordination (1999), pp. 81-84.
23. W. Stephenson, ed., British Security Coordination (1999), pp. 59, 60, 61.
24. W. Stephenson, ed., British Security Coordination (1999), p. 68.
25. W. Stephenson, ed., British Security Coordination (1999), p. 69.
26. W. Stephenson, ed., British Security Coordination (1999), p. 74.
27. W. Stephenson, ed., British Security Coordination (1999), pp. 74, 80; T. E. Mahl, Desperate Deception (1999), pp. 107-135; Steven T. Usdin, Bureau of Spies (2018), pp. 119-127; Christopher Woolf, “How Britain Tried to Influence the US Election in 1940,” PRI, Jan. 17, 2017.
28. W. Stephenson, ed., British Security Coordination (1999), pp. 102.
29. W. Stephenson, ed., British Security Coordination (1999), pp. 102-103, 104; S. T. Usdin, Bureau of Spies (2018), p. 139.
30. W. Stephenson, ed., British Security Coordination (1999), p. 103.
31. W. Stephenson, ed., British Security Coordination (1999), pp. 104, 105, 107, 109; Steven T. Usdin, Bureau of Spies (2018), pp. 102, 140, 145-148.
32. Thomas E. Mahl, Desperate Deception: British Covert Operations in the United States, 1939-44 (1999), pp. 16, 193; Michael Williams, “FDR’s Confidential Crusader,” Warfare History Network. Jan. 17, 2019.
33. John F. Bratzel, Leslie B. Rout, Jr., “FDR and The ‘Secret Map’,” The Wilson Quarterly (Washington, DC), New Year’s 1985, pp. 167-173; Ted Morgan, FDR: A Biography (New York: Simon and Schuster, 1985), pp. 602, 603, 801 (notes); Mark Weber, “Roosevelt’s `Secret Map’ Speech,” The Journal of Historical Review, Spring 1985.
34. “The Reich Government’s Reply To Roosevelt’s Navy Day Speech,” The New York Times, Nov. 2, 1941; Documents on German Foreign Policy, 1918-1945. Series D, Vol. XIII, (Washington, DC: 1954), pp. 724-725 (Doc. No. 439 of Nov. 1, 1941).
35. Joseph Goebbels, “Kreuzverhör mit Mr. Roosevelt,” Das Reich, Nov. 30, 1941. Nachdruck (reprint) in Das eherne Herz (1943), pp. 99-104. English translation: “Mr. Roosevelt Cross-Examined.”
( http://research.calvin.edu/german-propaganda-archive/goeb2.htm )
36. Thomas A. Bailey, The Man in the Street: The Impact of American Public Opinion on Foreign Policy. (New York: 1948), pp. 11-13. Quoted in: W. H. Chamberlin, America’s Second Crusade (Indianapolis: Amagi/ Liberty Fund, 2008), p. 125.
37. Joseph P. Lash, Roosevelt and Churchill, 1939-1941 (New York: 1976), pp. 9, 10, 420, 421; Address by Fulbright, April 3, 1971. Published in: Congressional Record - Senate, April 14, 1971, p. 10356.
( https://www.govinfo.gov/content/pkg/GPO-CRECB-1971-pt8/pdf/GPO-CRECB-1971-pt8-4-1.pdf )
38. J. Lash, Roosevelt and Churchill (1976), p. 421.
39. Address by Fulbright, April 3, 1971. Congressional Record - Senate, April 14, 1971, p. 10356.
[*] http://archiwa.net/index.php?option=com_content&view=article&id=849:wielka-brytania-tajne-archiwa-brytyjskich-kolonii&catid=66:nowoci-z-wielkiej-brytanii

Wykop Skomentuj
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale