13 obserwujących
150 notek
64k odsłony
218 odsłon

O tym jak macherzy z Wall Street ukradli cud gospodarczy III Rzeszy.

Wykop Skomentuj4

Po śmierci Henry'ego w roku 1947, a Edsela w 1943 r., Ford Foundation przeszła pod zarząd komisji, na której czele stanął [żyd] H. Rowan Gaither. Wyznaczono wtedy nowe kierunki działalności instytucji. Uznano, że fundacja powinna działać na rzecz promocji pokoju, wolności i edukacji na całym świecie. Dla zapewnienia środków finansowania swoich projektów, w latach 1954-1974 fundacja zbywała akcje Ford Motor Company, które otrzymała w spadkach po Edselu oraz Henrym Fordzie. Od ponad 30 lat Ford Foundation, mimo swej nazwy i darczyńców, nie ma żadnych związków z rodziną Fordów, ani z Ford Motor Company. Henry Ford II, ostatni przedstawiciel Fordów w zarządzie instytucji, zrezygnował ze współpracy z nią w roku 1976. Na koniec roku fiskalnego 2004. portfolio inwestycyjne Fundacji Forda wynosiło 10,5 mld USD, w postaci różnych grantów wydano na cele statutowe 520 mln.

Hjalmar Schacht
Łącznikiem bezpośrednim między Wall Street a rządem Hitlera miał być Hjalmar Horace Greeley Schacht. Aby podkreślić jego amerykańskie pochodzenie, rodzice nadali Hjalmarowi drugie imię “Horace Greeley” po dobrze znanym demokratycznym polityku. Stanowi on pouczający przykład, w jaki sposób globalny kapitał próbował dokooptować hitlerowskie Niemcy i jak bardzo się "sparzył". Badacze skupiają się na jego osobie, rodzinie, jego kontaktach, lekceważąc późniejsze implikacje. Sutton stwierdza, że ​​„Schacht był członkiem międzynarodowej elity finansowej, która sprawuje zakulisową władzę nad narodem poprzez aparat polityczny. Jest on [Schacht]  kluczowym ogniwem między elitą Wall Street a wewnętrznym kręgiem Hitlera ”.

Schacht był ważną postacią przy powołaniu do życia Banku Rozrachunków Międzynarodowych (Bank for International Settlements (BIS)). Obecność niemieckich delegatów w tej instytucji podczas II wojny światowej ma być podstawowym ogniwem tego rzekomego związku NS z Wall Street, ale w rzeczywistości to nie miało znaczenia, to samo można by twierdzić o Międzynarodowym Komitecie Czerwonego Krzyża czy Interpolu [8] podczas wojny, gdzie Niemcy byli reprezentowani. Gerald L. Posner w “Interpol’s Nazi Affiliations Continued after War,” pisze:

Interpol ma niezdrową historię bliskich związków z narodowym socjalizmem. Interpol nie tylko dzielił swoją siedzibę z Gestapo podczas II wojny światowej, ale także oficjalnie działał jako oddział w nazistowskiej policji bezpieczeństwa. Dwóch nazistowskich zbrodniarzy wojennych, Reinhard Heydrich, a następnie Ernst Kaltenbruner byli w czasie wojny prezydentami agencji [Interpolu].

Kuszące jest spekulowanie, czy aby Schacht nie został celowo obsadzony w rządzie NS, żeby  świadomie rozmywać co bardziej surowe zasady ideologii NSDAP w sprawie międzynarodowego kapitalizmu. Natomiast nieuzasadnionym pozostaje twierdzenie, że Hitler zdradził narodowo socjalistyczną walkę z międzynarodowym kapitałem, ponieważ  program gospodarczy NSDAP nie został w pełni zrealizowany. Zawsze pozostanie różnica w ocenie tego, co można było osiągnąć przez te kilka lat, gdy nie było się w rządzie. Schacht był zobowiązany do pracy w ramach określonych parametrów NS i nie mógł nic na to poradzić, ale osiągnął kilka niezwykłych rezultatów korzystnych dla Niemiec i rządu Hitlera. Sutton pomija całkowitym milczeniem fakt, że ​​znalazł się on w obozie koncentracyjnym z powodu swojego spiskowania z Zachodem, czego zresztą nie ukrywa, opisując te relacje w książce "Magic Money".

Charles Higham w książce "Trading with the enemy" stwierdza już na początku, że „Hjalmar Schacht spędził większość wojny w Genewie i Bazylei, pociągając zza kulis za sznurki. Hitler słusznie go jednak podejrzewał o intrygowanie w celu obalenia reżimu na rzecz Bractwa (Wall Street) i uwięził go pod koniec wojny.”

Hitler mianował Hjalmara Schachta na stanowisko prezesa banku Rzeszy w 1933 r., a w 1934 r. - na ministra gospodarki. Schacht napisał po wojnie w książce "Magic of Money" [9]:  

Narodowo-socjalistyczni agitatorzy pod przewodnictwem Gottfrieda Federa przeprowadzili zjadliwą kampanię przeciwko bankowości prywatnej i całemu naszemu systemowi pieniężnemu. Nacjonalizacja banków, zniesienie zobowiązania w spłacie odsetek [lichwy] i wprowadzenie państwowych pieniędzy Giro ‘Feder’, to były dobrze brzmiące frazy tej grupy nacisku, której celem było obalenie naszego pieniądza i systemu bankowego. Aby utrzymać ten nonsens w ryzach, [ja] zwołałem radę bankowców, która zaproponowała ściślejszy nadzór i kontrolę nad bankami. Sugestie te zostały skodyfikowane w ustawie z 1934 r. ... poprzez zwiększenie uprawnień organu nadzoru bankowego. W trakcie kilku dyskusji udało mi się odwieść Hitlera od wprowadzenia w życie najbardziej głupich i niebezpiecznych pomysłów na bankowość i pieniądz, proponowanych przez jego kolegów z partii.

Hjalmar Schacht doprowadził do wprowadzenia do obiegu tzw. weksli MeFo. Weksle wystawiała firma Metallurgische Forschungsgesellschaft. Były gwarantowane przez państwo, a firmy mogły je zamienić na gotówkę z dyskontem w jakimkolwiek niemieckim banku.  Każdy bank mógł je z kolei spieniężyć w Reichsbanku. Weksle Mefo zostały wykorzystane specjalnie w celu ułatwienia wymiany towarowej. Jednak po uzyskaniu pełnego zatrudnienia Schacht chciał wrócić do ortodoksyjnych finansów. Hitler sprzeciwił się i uzgodniono, że Schacht będzie nadal pełnił funkcję prezesa banku Rzeszy do 1939 r. Po wojnie Schacht zapewnił czytelników, że metody takie jak weksle MeFo czy handel dwustronny (barterowy) między państwami, nie powinny stać się normą dla świata, pomimo sukcesów w Niemczech i w państwach z którymi Niemcy prowadziły taki handel jak np. Chiny.

Podobnie Schacht sprzeciwiał się oparciu państwa na narodowej gospodarce. Krótko mówiąc, był wrogiem ideologicznym wobec narodowego socjalizmu. Dzisiaj byłby gorliwym propagatorem globalizacji wraz z D. Rockefellerem i G. Sorosem. Po wojnie napisał:
    Przesadna autarkia jest największą przeszkodą dla światowej kultury. Tylko kultura może zbliżyć ludzi do siebie, a handel światowy jest najpotężniejszym nośnikiem kultury.

Jednak Schacht był również odpowiedzialny przez sześć lat za przywrócenie ładu w niemieckiej gospodarce, a jednym z jego osiągnięć zgodnych z duchem narodowego socjalizmu było stworzenie dwustronnych umów handlowych opartych na wzajemnych kredytach. Schacht tak to opisał:    

Wykop Skomentuj4
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale