blog Unuka
http://www.requetes.com/requete1.html
52 obserwujących
146 notek
233k odsłony
  482   0

Herod i Jezus - dokończenie

Tyle dygresji.

Za wariantem, iż wspomniane zapisy ewangeliczne dotyczą członka ruchu esseńczyków, a nie osoby chorej na trąd, przemawiają następujące przesłanki.

Betania znajdowała się ledwie kilka km za wschodnimi rogatkami Jerozolimy. W linii prostej od wybrzeży Morza Martwego dzieliło tę miejscowość ledwie kilkanaście km, tj. podobna odległość jak do Wadi Qumran, wąwozu okresowego potoku, wpadającego do Morza Martwego, którego piargowe zbocza z jaskiniami stanowiły wówczas jedną z siedzib gminy wyznaniowej określanej jako esseńczycy. Nazwa Qumran jest dość powszechnie znana ze względu na odnalezione w jaskiniach wąwozu, tuż obok osady (kirbet) o tej nazwie, zwoje z fragmentami tekstów hebrajskich, głównie z kanonu starotestamentowego. Ale esseńczycy nie zamieszkiwali tylko w tej jednej osadzie. Stanowili większą liczebnie społeczność, której gminy istniały zarówno w Jerozolimie i Betlejem Judzkim, jak też przede wszystkim za wschodnimi opłotkami Jerozolimy (tereny Pustyni Judzkiej), czyli właśnie np. Betanii, Kirbet Qumran, Kirbet Mird, Ein Feszkha, aż po Jerycho i, prawdopodobnie, także dalej na północ wzdłuż Jordanu (np. miejscowość Pella).

Esseńczycy byli produktem ubocznym przeradzania się judaizmu świątynnego w sekciarstwo,

a pierwszym etapem tego procesu stało się wyłączenie innych pokoleń, poza pokoleniami Judy, Beniamina i Lewiego, z prawdziwego Ludu Przymierza w wyniku reform Ezdraszai Nehemiasza (więcej na ten temat w poprzednich częściach cyklu, np.:

https://www.salon24.pl/u/dawidowicz/717024,pilat-kajfasz-herod-i-jezus-3

https://www.salon24.pl/u/dawidowicz/718146,pilat-kajfasz-herod-i-jezus-4

Judaizm świątynny stał się kultem, którego mistrzami ceremonii oraz strażnikami mogli być jedynie mieszkańcy Jerozolimy i Judei, po ich segregacji w wyniku wspomnianych reform i wydaleniu z Judei tych mieszkańców, którzy nie podporządkowali się rygorom „czystości etnicznej”. Ale zasadniczym pęknięciem w systemie judaizmu świątynnego stało się wyniesienie na funkcję arcykapłana osoby spoza linii genealogicznej potomków Sadoka (Lewici). Stało się tak po wojnach machabejskich (połowa drugiego wieku starej ery) i po przejęciu władzy w Jerozolimie przez dynastę hasmonejską. Wówczas część ortodoksyjnego kleru świątynnego odmówiła podporządkowania się władzy arcykapłana „z nieprawego łoża” i zaprzestała obsługi kultu świątynnego. Gdy władcy z dynastii hasmonejskiej, siłą zaczęli zwalczać kontestatorów nie chcących pogodzić się z zerwaniem sukcesji arcykapłańskiej, wówczas część kontestatorów, która zdołała w porę uciec przed przed prześladowaniami z Jerozolimy i Judei, znajdowała schronienie głównie na terenach Pustyni Judzkiej, w okolicach Morza Martwego i na wschodnim brzegu Jordanu (powyżej jego ujścia do M. Martwego). Schronili się tam z zamiarem przeczekania, zdawało się wówczas, że chwilowych jedynie, zawirowań przy obsadzie funkcji arcykapłana.

Pierwsze pogromy kontestatorów miały miejsce za króla Jana Hirkana (lata panowania: 134 -104 starej ery). Gdy władzę w Judei objął Aleksander Janneusz (Jannaj), syn królewski i sukcesor (zmarły w 70 roku starej ery), część faryzeuszów, którzy już wówczas zaczęli uznawać samych siebie za strażników czystości kultu świątynnego, wyrażała nadzieję, że syn Jana Hirkana przywróci zerwaną ciągłość. Ale gdy tak się nie stało, a polityka represji była nadal kontynuowana, zorganizowali otwarty bunt, obrzucając Jannaja owocami przeznaczonymi na rytualne ofiary świątynne podczas uroczystości święta Sukkot. W ramach represji z rozkazu Jannaja zgładzono około sześciu tysięcy buntowników wraz z ich rodzinami. Faryzeusze podnieśli jeszcze jeden bunt, który został równie krwawo stłumiony. Ośmiuset z nich zostało ukrzyżowanych, a gdy konali na krzyżu, musieli oglądać kaźń swoich żon i dzieci. Dla informacji dodam, iż Jannaj był pierwszym judejskim władcą na tronie w Jerozolimie, który zastosował wobec współziomków karę śmierci przez ukrzyżowanie.

Tak więc nadzieje na oczyszczenie Świątyni i kultu świątynnego zostały pogrzebane i w tym stanie rzeczy spora część uchodźców-kontestatorów nie zdecydowała się powrót do Jerozolimy, modyfikując takie warianty kultu judaistycznego, w których odrzucano osobiste pielgrzymowanie do Świątyni jak również osobiste składanie tam ofiar, dopóki nie zostanie przywrócona „prawowitość” personalna gwarantująca czystość rytualną obsługi kultu. Po śmierci Jannaja, władzę objęła jego żona Aleksandra Salome, która rządziła do swojej śmierci w 67 r. starej ery. Jej synowie, Hirkan II i Arystobul II rozpoczęli wyniszczającą długoletnią wojnę domową o władzę, angażując dla poparcia swoich roszczeń coraz to innych sojuszników zewnętrznych. Faryzeusze z kolei wysyłali petycje do Rzymu, aby przepędził obydwu uzurpatorów, gdyż woleli bezpośrednią okupację Rzymu, niż bezczeszczenie tronu Judei i funkcji arcykapłana Świątyni przez samozwańców.

Lubię to! Skomentuj11 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale Społeczeństwo