blog Unuka
http://www.requetes.com/requete1.html
52 obserwujących
146 notek
233k odsłony
  482   0

Herod i Jezus - dokończenie

Po tym, gdy Egipt został włączony do Imperium Romanum (formalnie w roku 30 a.Ch.n., a faktycznie od 44 r.oku a.Ch,n., gdy został wasalem triumwira Marka Antoniusza – tzn. gdy władczyni Egiptu Kleopatra została kochanką ww. triumwira, władającego wschodnimi prowincjami Imperium) sprawa zapewnienia spokoju w Judei stała się żywotnie ważna, gdyż przez Palestynę przebiegał ważny lądowy szlak handlowy z Egiptu do portów fenickich i dalej do państewek greckich w Anatolii, docierając do wybrzeży Morza Czarnego (Via Maris). Wskutek interwencji Rzymian na tronie judejskim został osadzony obywatel rzymski o imieniu Herod (znany jako Wielki). Był on osobą pochodzenia niejudejskiego, ale jako „legalny” namiestnik rzymski okazał się dla faryzeuszów bardziej do przyjęcia, niż rodzimi przeniewiercy.

Więcej o Herodzie Wielkim w notce (link):

https://www.salon24.pl/u/dawidowicz/556853,gwiazda-betlejemska-medrcy-swiata-i-monarchowie

Chociaż Herod nie kontynuował prześladowań kontestatorów religijnych, to w zakresie oddania potomkom Sadoka funkcji arcykapłana Świątyni Jerozolimskiej sytuacja nie uległa zmianie, bowiem Herod wolał pozostawić w swojej gestii tak istotny atrybut władzy.

Z czasem esseńczycy częściowo powrócili do Judei, do Jerozolimy i jej okolic. Było to już kolejne ich pokolenie i sam essenizm nabierał rozmaitych form i odcieni, od kontestacji radykalnej (sadokici) po coraz bardziej umiarkowane, gdyż wspólnoty kontestatorów, które organizowały się w ramach sprzeciwu wobec „hellenizowania” judaizmu przez Hasmonejczyków i zerwaniu legalizmu w obsadzie funkcji arcykapłana, z biegiem czasu ulegały fragmentacji na rozmaite sekty. I choć wszystkie znane są pod nazwą „esseńczycy” (nazwa ta jest najprawdopodobniej zhellenizowanym wariantem hebrajskiego określenia „chasid” – pobożny, l.mn. chasidim, lub aramejskiego określenia hassya – pobożny), to określenie esseńczycy odnosi się do różnych odmian kontestatorów wobec wspomnianej formy judaizmu świątynnego.

Sadokici

(Informacje na temat sadokitów przytaczam na podstawie publikacji ks. prof. dr Eugeniusza Dąbrowskiego zatytułowanej „Odkrycia w Qumran nad Morzem Martwym a Nowy Testament”; Księgarnia Św. Wojciecha, Poznań 1960).

Jedną z takich sekt byli „sadokici”, czyli ci, którzy uznawali prawo do posługi arcykapłańskiej wyłącznie po linii Sadoka (tj. z pokolenia Lewitów). Sami określali się jako głosiciele Nowego Przymierza lub Bene Has-Sadoq (Synowie Sadoka), stąd spolszczone określenie „sadokici”. Po wygnaniu arcykapłana Oniasza III - ostatniego z prawowitych sukcesora Sadoka - przez greckiego władcę Judei, Antiocha IV Epifanesa (tj. rezydenta Imperium Seleucydów) oraz w następstwie dalszych represji, sadokici wyemigrowali ok. 130 r. starej ery w okolice Damaszku, zaś powrócili na tereny Pustyni Judzkiej dopiero po upadku dynastii hasmonejskiej ok. 37 roku starej ery, po tym gdy Herod Wielki został ustanowiony przez Rzymian królem Judei, Galilei i Perei (po zamordowywaniu z rozkazu Heroda ostatniego sukcesora władzy z dynastii hasmonejskiej). Osiedlili się wówczas w okolicy Morza Martwego, czyli na wschód i północny wschód od Jerozolimy, w tym głównie w Kirbet Qumran.

Skrótowo przedstawiam najważniejsze elementy ich wierzeń zawarte w dwóch podstawowych docentach odnalezionych w Qumran, tj. Księdze Reguły (Manuale disciplinae) oraz Tekście Damasceńskim (Documentum Sadocitum), zwanym tak z racji miejsca jego prawdopodobnej redakcji. Redakcje obu wspomnianych tekstów dzieli spory okres czasu, dlatego występują w nich pewne różnice odnośnie samego Credo. (Bardziej zainteresowanych tą tematyką odsyłam do publikacji np. ks. prof. dr Eugeniusza Dąbrowskiego).

Kanon wierzeń sadokitów był zgodny z kanonem judaizmu i opierał się w zupełności na Księgach Starego Przymierza, natomiast różnice dotyczyły akcentowania niektórych reguł zachowania wynikających z ich interpretacji apokryfów. Sadokici mocno akcentowali dwa rodzaje sił oddziaływujących na człowieka, symbolizowanych przez Ducha Światłości (droga prawdy) i Ducha Ciemności (droga nieprawości). Wolna wola polega na tym, iż człowiek może wybrać, którą z dróg wskazywanych przez ww. siły duchowe stworzone przez Boga, będzie kroczył w swoim życiu. Droga prawdy mogła być zrealizowana jedynie w oparciu o wypełnianie wszystkich nakazów zawartych w Torze (Prawie Bożym).

Sadokici byli zorganizowani na wzór półmilitarnego przymierza, któremu przewodzili kapłani (stuprocentowa teokracja). Struktura sekty była hierarchiczna, niżej od kapłanów znajdowali się lewici (z których rekrutowano przyszłych kapłanów), izraelici i na końcu prozelici. Do zrzeszenia przyjmowano kandydatów , którzy mieli ukończone 20 lat, nowicjat ich trwał dwa lata, a pełnowymiarowy okres próbny mógł trwać nawet trzy lata (tj. łącznie okres nowicjatu i postulatu). Organizacja zrzeszenia oparta była na placówkach („oddziałach”), liczących od 10 do 1000 członków i rozrzuconych po całej Palestynie, przede wszystkim w oazach na Pustyni Judzkiej. Główny kapłan stojący na czele wszystkich oddziałów nosił miano „Mistrza Sprawiedliwości” , który mógł pełnić swoją funkcję od 30 do 50 roku życia. W przypadku wcześniejszej śmierci „Mistrza” władzę przejmował wybrany zastępca (mebaqqer). Natomiast inspektorzy dowódcy poszczególnych oddziałów mogli sprawować swoje funkcje do ukończenia 60 roku życia.

Lubię to! Skomentuj11 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale Społeczeństwo