Kobieta Świadoma
Prawda ponad wszystko
10 obserwujących
182 notki
110k odsłon
  193   0

Czy powinna być baza chorych psychicznie?


Zgodnie z definicją Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), zdrowie to „stan pełnego dobrostanu fizycznego, psychicznego i społecznego”. Zatem zdrowie fizyczne i samopoczucie psychiczne stanowią jedność. Każdy, kto źle się czuje psychicznie, nie jest ani zdrowy, ani produktywny. Nieodzowną podstawą przetrwania we współczesnym życiu zawodowym i możliwości rozwoju zarówno zawodowego, jak i osobistego jest zdrowie psychiczne. Jest ono niezbędne, by cieszyć się życiem, jednocześnie przezwyciężając ból, rozczarowanie i nieszczęście. To pozytywna siła życiowa i głęboka wiara we własną godność i poczucie własnej wartości.

A co z ludźmi chorymi psychicznie? Czy ci ludzie mają prawo do szczęścia i normalnego życia? Przecież ich zachowanie niesie za sobą ryzyko skrzywdzenia zdrowego partnera... Czy mimo niego mają do tego prawo? Oczywiście zależy to od stopnia i rodzaju zaburzeń. Jednak związek z chorym psychicznie nigdy nie jest pozbawiony ryzyka.

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) dzieli zaburzenia psychiczne i behawioralne na następujące klasyfikacje:

1. Organiczne zaburzenia psychiczne: Choroby psychiczne o przyczynach fizycznych, np. demencja w chorobie Alzheimera.

2. Zaburzenia psychiczne spowodowane przez substancje psychotropowe: Substancje takie jak alkohol czy konopie indyjskie mające wpływ na ludzką psychikę.

3. Zaburzenia schizofreniczne i urojeniowe: Zakłócenie percepcji, myślenia i granic ego-środowisko, takie jak w schizofrenii.

4. Zaburzenia nastroju: patologiczna zmiana nastroju. Nastrój może być podwyższony (np. w manii) lub przygnębiony (np. w depresji).

5. Zaburzenia nerwicowe, stresowe i somatyczne: Zaburzenia stresowe to silne reakcje emocjonalne na stresujące wydarzenie. Lekarze mówią o zaburzeniach somatycznych (termin przestarzały: zaburzenie nerwicowe), gdy objawy występują wielokrotnie, bez fizycznej przyczyny, takie jak zespół jelita drażliwego lub częste parcie na mocz (pęcherz drażliwy).

6. Zaburzenia psychiczne związane z zaburzeniami fizycznymi: Przykładami są zaburzenia odżywiania, takie jak bulimia, zaburzenia z napadami objadania się lub anoreksja.

7. Zaburzenia osobowości i zachowania: Kiedy percepcje, myślenie i zachowanie osoby stale odbiegają od normy i nie można ich kontrolować. Zaburzenia osobowości to na przykład zaburzenie z pogranicza lub przymus kontroli. Zaburzenia behawioralne obejmują zaburzenia odżywiania i zaburzenia lękowe.

8. Zaburzenia intelektualne: Zdolności umysłowe osoby są opóźnione lub nie w pełni rozwinięte.

9. Zaburzenie rozwojowe: Błędy, na przykład w rozwoju języka. Przykładem wrodzonych zaburzeń rozwojowych jest wrodzona głuchota, nabyte zaburzenia rozwojowe to zaburzenie osobowości z pogranicza lub zaburzenie lękowe.

10. Zaburzenia behawioralne i emocjonalne z początkiem dzieciństwa i dojrzewania, na przykład ADHD (zaburzenie deficytu uwagi).

Swego czasu w Czechach minister zdrowia Svatopluk Němeček, stwierdził, że chorzy psychicznie potrzebują ścisłego nadzoru. Z tego powodu chciał stworzyć specjalną bazę danych i zobowiązać lekarzy do wpisywania tam wszystkich pacjentów cierpiących na choroby psychiczne. Chciał on zapobiec tragediom, w których chorzy psychicznie atakują innych ludzi. Niestety bardzo często zachowanie chorego partnera jest nieprzewidywalne. Osoby chore psychicznie często reagują agresywnie lub wycofują się, mimo że partner szczerze chce im pomóc. Zdrowy partner jest często bezradny wobec tego, co się dzieje i nie wie, jak się ma zachować. Ludzie bowiem cierpiący na zaburzenia psychiczne reagują o wiele bardziej wrażliwie niż ludzie zdrowi.

Relacje pomiędzy chorym psychicznie partnerem a zdrowym nie należą do łatwych. Problemy, które pojawiają się w tej trudnej relacji, są w większości podobne, jak w tradycyjnym partnerstwie. A więc lojalność, finanse, interesy osobiste, seksualność, gospodarstwo domowe lub wychowywanie dzieci. Jednak największym problemem jest nieobliczalność chorego partnera. Zdrowy partner nigdy nie może być pewny jego zachowania, co powoduje konieczność ciągłej uwagi, a to z kolei prowadzi do braku zaufania i jego chronicznego zmęczenia. Aby nabrać sił na wzmożony stres, ważne jest, by zdrowy partner od czasu do czasu myślał o sobie i realizował swoje zainteresowania i hobby. W żadnym wypadku nie powinien mieć z tego powodu wyrzutów sumienia.

Ci, którzy otaczają się innymi ludźmi, tworzą zdrowy dystans od chorego partnera i zachowują lub tworzą nową energię, aby móc opanować trudne fazy. Rozmowa z kimś innym o stanie zdrowia partnera może dodać im sił. Nie tylko chory potrzebuje wsparcia, ale cała jego rodzina. Niestety doświadczenie mówi, że chorzy partnerzy bardzo często manipulują zdrowym. Grają na jego uczuciach, emocjach i ambicji, wykorzystując go do granic możliwości. Sami stawiają się w roli ofiary. Zdrowy partner czuje się jak w potrzasku. W końcu styl życia oraz silny, długotrwały stres jest powodem wybuchu u niego choroby psychicznej. Czy można było temu zapobiec? Raczej wątpię, było to tylko kwestią czasu.

Czy komfort osoby psychicznie chorej jest ważniejszy od zdrowia i życia jej bliskich? A może warto by było stworzyć taką bazę chorych psychicznie? Ponieważ często ludzie chorzy ukrywają ten fakt przed swoimi partnerami.

Lubię to! Skomentuj33 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale Rozmaitości