64 obserwujących
641 notek
914k odsłon
875 odsłon

Prośba dobrego łotra-analiza tekstu powala historycznością!!

Wykop Skomentuj3

Cała moc upomnienia „dobrego” złoczyńcy leży w formule, która wyraża myśl, że jeśli nie masz szacunku do Boga, to przynajmniej lękaj się Boga jako sędziego, gdyż ponosisz tę samą karę, co niewinny Jezus, który: (nic niegodzi­wego nie uczynił). „Dobry” złoczyńca karci pierwszego, że jego bluźnierstwa są oznaką braku bojaźni Bożej. Łukasz poprzez postawę „dobrego” łotra pragnie, co jest jego czę­stym zwyczajem, podkreślić obecność sprawiedliwych wśród narodu żydowskiego.. Bojaźń Jahwe to także biblijna cnota ludzi mądrych (por. Rdz 42,18; Wj 20,20; Pwt 6; Prz 1,7; 2,58; 9,10; 15,33. Polega ona na unikaniu i nienawidzeniu zła, tego wszystkiego, co się nie podoba Bogu (Iz 8,13; 29,13; Oz 10,3; Jr 2,19; por. Wj 20,20; Pwt 6,2.13), a na czynieniu zaś tego, co Mu się podoba (Prz 3,7; 8,13; por. 11,1; 12,22; 15,3.8; 16,5).

Formuła (być pod tym samym sądem) oznacza „ponosić tę samą (równą) karę, wyrok sądowy”. Sprawiedliwość wyraża się w tym, by oddać każ­demu to, co mu się należy, nawet, gdy ta należność nie jest dokładnie określona przez zwy­czaj lub prawo. „Dobry” złoczyńca przyjął śmierć jako słuszną karę za zło popełnione. Z dialogu złoczyńców można wnioskować, że skazańcy byli ludźmi młodymi i pełnymi sił. War­to zauważyć, że określeniem (ukrzyżowani), użytym w Mk 15,32b, Paweł nazywa wierzących, którzy należą do Chrystusa (Rz 6,6; Ga 2,19)54

Ze słów pierwszego złoczyńcy wynika, że był Izraelitą, gdyż dobrze wiedział kim był Mesjasz w pojęciu ludu żydowskiego. U Łukasza kontekst wskazuje, iż złoczyńca zwracając się do Jezusa prawdopodobnie nie miał na myśli Mesjasza cierpiącego i odrzucone­go, lecz królewskiego lub Mesjasza króla i kapłana. W Łk 23,38 zawarte jest domaganie się znaku świadczącego o mesjańskiej godności Jezusa.

Analizując tekst Łk 23,40 można zauważyć obecność w nim hebrajskiej składni: (odpowiadając... rzekł), w której imiesłów (w języku hebrajskim jest to infinitivus constructus) ma wartość dwukropka. Większości egzegetów uważa, że tam, gdzie Łukasz korzysta ze źródeł spotkać można więcej hebraizmów, niż tam, gdzie odchodzi od źródeł. Można tu przypuszczać, że są to ślady przed-Łukaszowej tradycji.

Wnikliwa analiza perykopy Łk 23,39-43 wykazuje, że w centrum opowiadania zloka­lizowana jest proklamacja o niewinności Jezusa. Mówi o niej Piłat oświadczając arcykapłanom i tłumom: Nie znajduję żadnej winy w tym człowieku (Łk 23,4.14.15.20. 22a.22b. 22c - poza Łk 23,20a jest to materiał wyłącznie Łukasza), epizod z córkami jerozolim­skimi (Łk 23,27-31) oraz setnik: Na widok tego, co się działo, setnik oddał chwałę Bogu i mówił: Istotnie, człowiek ten był sprawiedliwy (Łk 23,47)60.

Społeczeństwo rzymskie nie powinno się bać chrześcijan. Nawet, jeśli ich założyciel został ukrzyżowany - był sądzony przez rzymskiego prokuratora i skazany na karę, którą Rzymianie nakładali na buntowników - to oskarżenie o bunt było całkowicie nieuzasadnione. Prawdopodobnie pierwotnie przed-Łukaszowy paradygmat o złoczyńcach akcentował motyw zbawienia, natomiast Łukasz wiążąc go z proroctwem Iz 53,12 zmienił motyw główny na niewinności Jezusa. Potwierdza to również powszechnie przyjmowana teza o podkreślaniu zbawczego skutku męki Jezusa przez najstarsze teksty mówiące, że Chrystus umarł za nas (Rz 5,6.8; 1Kor 5,15; 1Tes 5,10; Mk 14,24), za nasze grzechy (1Kor 15,3; Rz 4,25; Ga 1,4)63.

Wersety Łk 23,42-43 znajdują się wyłącznie w Ewangelii Łukasza, często określanej jako Ewangelia przebaczenia. U ludzi starożytności imię nie było jakimś określeniem konwencjonalnym, lecz oznaczało rolę, jaką dany byt odgrywał we wszechświecie. Bóg dokonywał dzieła stworzenia nadając nazwy poszczególnym stworzeniom (Rdz 1,3-10; 2,20; Iz 40,26). Imię nadawane przy narodzinach dziecka wyrażało przyszłą działalność nowo narodzonego albo jego przeznaczenie (Rdz 27,36).

Imię Jezus jest transliteracją hebrajskiego dawniejszego (Jehoszua), póź­niejszego  (Jeszua). Składa się z dwóch wyrazów – zbawienie i (Jahwe) i tłumaczy się Jahwe jest zbawieniem, lub Pan (Jahwe) zbawia.

Słowo (wspo­mnij) odpowiada oznacza także „przypominać się, powstać, rozmyślać i myśleć”. W Starym Testamencie podmiotem wspominania jest często Bóg, który wspominając pewne osoby, okazuje im łaskę i miłosierdzie. Bóg wspomina Noego (Rdz 8,1), Abrahama (Rdz 19,29), Annę (1Sm 1,19). Pamięta o swoim przymierzu (Wj 2,24; 6,5), o swojej dobroci (Ps 98,3), swoim miłosierdziu (por. Łk 1,54), o człowieku (Ps 8,5), wspomina grzechy swojego ludu (Oz 8,13), ale także pamięta ludzką miłość (Jr 2,2). W Psalmach skarg Jahwe jest proszony, aby wspomniał na swój lud, gdyż to jest ich zbawieniem (Ps 74,2.18; 79,8; 105,8; 106,45; 137,7). W kantykach narodzenia, Łukasz często łączy zbawcze działanie Boga z pamięcią (Łk 1,54; 1,72). Fakt wspominania stanowi definitywne uznanie zbawczego działania Boga.

Można przypuszczać, że zwrot „do Twojego Królestwa” odnosił się do inauguracji kró­lewskich rządów Mesjasza Jezusa. Według apokaliptyk późnego judaizmu, królowanie to Pomazaniec miał rozpocząć razem z wybranymi wskrzeszonymi z martwych. Literatura apokryficzna tamtych czasów wskazywała na Mesjasza, który w dzień sądu Bożego, rozpocznie chwalebne rządy, które zbiegną się z pojawieniem się odmienionego wszechświa­ta. Nastąpi zmartwychwstanie sprawiedliwych, którzy będą uczestniczyć w rządach i radości, która została dla nich zarezerwowana od początku świata (por. Księga Henocha Etiopska 37-71)

Wykop Skomentuj3
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Kultura