4 obserwujących
115 notek
116k odsłon
  249   0

Bitwa o Anglię. Boże, chroń króla

Najważniejszy jednak był Narwik. Dziesięć niszczycieli przetransportowało 2 tys. żołnierzy pod dowództwem gen. Eduarda Dietla, którzy bez strat własnych zdobyli niezamarzający port - jego norweski dowódca był sympatykiem Quislinga. Jednak zaopatrzenie i wsparcie dla wojsk inwazyjnych nie dotarło z portów III Rzeszy. Tylko tankowiec „Jan Wellem”, który wyruszył w rejs z portu w Murmańsku, był w stanie napełnić zbiorniki wspomnianych niszczycieli, ale trwało to do 10 kwietnia. W tym czasie pięć brytyjskich niszczycieli, płynąc podczas sztormu, dotarło do zatoki w Narwiku, by stanowić „komitet powitalny” dla niemieckich okrętów. Okręty Kriegsmarine zostały zatopione, co oznaczało, że połowa niszczycieli, którymi dysponował admirał Raeder, została bezpowrotnie utracona. Hitlerowi nie pozostało nic innego, niż wydanie swojego pierwszego z wielu rozkazów tej wojny, nakazującego niemieckim oddziałom utrzymanie zajętego terenu za wszelką cenę. Zamarznięte jezioro Árajávri miało służyć jako lądowisko dla dostarczających zaopatrzenie samolotów Luftwaffe. Ponieważ operacja Weserübung nie szła zgodnie z planem, niemieckie dowództwo zaczęło improwizować.

Zatopienie krążownika „Blücher“ oznaczało, że odział specjalny mający aresztować członków norweskiego rządu, poszedł na dno razem z okrętem. Wylądowanie jednostek powietrznodesantowych na lotnisku Fornebü oznaczało z kolei, że wkroczenie żołnierzy Wehrmachtu do norweskiej stolicy zostało opóźnione przez mgłę. Dało to wystarczająco dużo czasu królowi, premierowi i ministrom na opuszczenie Oslo. Niemiecki dyplomata Kurt Bräuer zażądał, żeby legalne władze uznały Quislinga za szefa nowego rządu z ministrami przez niego nominowanymi, na co król się nie zgodził, uważając przywódcę Nasjonal Samling za zdrajcę. Zamiast tego monarcha wezwał do zbrojnego oporu przeciwko najeźdźcy, co postawiło Niemcy i Norwegię w stan wojny, pomimo tego że nie została ona formalnie wypowiedziana. Minister spraw zagranicznych III Rzeszy wysłał do Oslo swojego przedstawiciela Theo Habichta jako negocjatora pomiędzy nim a Haakonem VII, jednak w sytuacji gdy Brytyjczycy nie chcieli pozwolić na okupację Norwegii, król nie zamierzał ustępować. Jednak Hitlerowi z jakichś względów zależało na legitymizacja nowej władzy, a ponieważ Bräuer i Habicht nie byli w stanie do tego doprowadzić, zostali wezwani do Berlina i zwolnieni ze służby dyplomatycznej. Dyplomaci zawiedli Führera, tak więc postanowił on powierzyć skandynawskie sprawy sprawdzonym towarzyszom partyjnym.

Na podstawie:

„Hitler's war 1939 -1942” David Irving, Papermac, 1983

„Mussolini's war. Fascist Italy from triumph to collapse 1935-1943” John Gooch, Allen Lane, 2020

Lubię to! Skomentuj2 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale Kultura