0 obserwujących
95 notek
86k odsłon
2253 odsłony

Atak chemiczny? Plany i błędy mocarstw w Syrii i Egipcie

Wykop Skomentuj30

Dla Kurdów na pierwszym miejscu zawsze będzie interes Kurdów. Dlatego przywódca PYD, już po zajęciu Ras al Ain i zapowiedzi powołania tymczasowej kurdyjskiej administracji w Radżawie, dwukrotnie prowadził rozmowy z przedstawicielami tureckiej dyplomacji i służb wywiadu. Trudno powiedzieć jakie są efekty tych rozmów ale wiadomo, iż porozumienie Kurdom oferuje też Assad. Siły reżimu nie atakują Kurdów, a stolica syryjskiego Kurdystanu jest podobno kontrolowana zarówno przez YPG jak i siły reżimu. Trudno jednak oczekiwać by Kurdowie ogłosili wojnę z Assadem, skoro nikt im nie oferuje nic w zamian, a na mordowanie kurdyjskiej ludności cywilnej przez trzon rebelianckich sił czyli Nusrę, Zachód przymyka oko.

Wracając do domniemanego ataku chemicznego, warto zwrócić uwagę, iż ma on miejsce w specyficznej sytuacji, co dowodzi tego, iż jeżeli rzeczywiście dokonał go Assad to oznaczałoby, iż był to ruch całkowicie irracjonalny. Po pierwsze dlatego, że siły Assada odnotowały ostatnio szereg sukcesów militarnych, a ten atak nic Assadowi nie daje poza problemami. Po drugie w Syrii akurat przebywają inspektorzy ONZ mający zbadać poprzednie oskarżania o ataki  chemiczne. Warto też dodać, że w Radzie Bezpieczeństwa nie zablokowano śledztwa w sprawie tego, najnowszego ataku, a jedynie uznano, iż nie należy rozszerzać mandatu obecnych w Damaszku inspektorów, lecz przeprowadzić odrębne śledztwo. Niestety, nie można bowiem również wykluczyć, iż nawet jeśli atak okaże się prawdziwy to stoją za nim islamiści, dla których ofiary takiej akcji to po prostu szahidzi mimo woli. Taka filozofia islamskich terrorystów nie jest niczym nowym.

Od dłuższego czasu planowana jest konferencja pokojowa w sprawie Syrii. W przyszłym miesiącu odbędzie się w Erbilu wielka konferencja wszystkich kurdyjskich partii ze wszystkich części Kurdystanu: Turcji, Syrii, Iraku i Iranu. Wielu obawia się, że Kurdowie zrobią kolejny krok na drodze do niezależności, że zrobią ten krok w Syrii. Prezydent Kurdystanu Barzani ostrzega też, że kurdyjska Peshmerga nie będzie biernie przypatrywać się jak Nusra masakruje w Syrii kurdyjskich cywilów. Barzani jest sojusznikiem Zachodu, a w irackim Kurdystanie, USA i Europa wywołują pozytywne reakcje, czego nie można powiedzieć o al Nusra i „Islamskim Państwie Iraku i Lewantu”. Wnioski zatem powinny same się nasuwać.

Sytuacji w Syrii, jak również w Egipcie, nie można też odrywać od szerszego kontekstu regionalnego. To co się dzieje w Syrii i w Egipcie ma ze sobą zresztą coraz więcej wspólnego, przede wszystkim wspólnych graczy. W Egipcie od samego początku tzw. Arabskiej Wiosny dokonywano błędnej oceny sytuacji i nic się pod tym względem nie zmieniło. Gdy obalono Mubaraka przestrzegano przed „demonizowaniem” Bractwa Muzułmańskiego, sugerując, że to cywilizowana, umiarkowana partia, a poza tym nie będzie w stanie przejąć w Egipcie samodzielnej władzy. Później bagatelizowano fakt, iż to jednak nastąpiło jeszcze bardziej przekonując, iż Bractwo Muzułmańskie nie dąży do dyktatury. Tymczasem od samego początku Bractwo Muzułmańskie usiłowało zaciskać pętlę kontroli, a scenariusz coraz bardziej przypominał zawłaszczenie przez Chomeiniego rewolucji w Iranie w 1979 r. Różnica między Egiptem 2013 a Iranem 1979 była jednak taka, że Chomeini miał charyzmę a Mursi jej nie ma. Błędnie oceniono także inne plany Bractwa Muzułmańskiego. Między innymi te dotyczące statusu koptyjskiej (chrześcijańskiej) mniejszości w Egipcie, która już stała się celem prześladowań, a także planów dot. Izraela. Bractwo Muzułmańskie wspierało działania Hamasu oraz innych ugrupowań zbrojnych atakujących Izrael z Półwyspu Synaj, a po ewentualnym przejęciu władzy w Syrii Bractwo dokonałoby ataku na Izrael. Nie ma żadnej przesłanki, świadczącej że Bractwo Muzułmańskie z tego kiedykolwiek zrezygnowało i zamierzało dotrzymywać traktatu pokojowego, któremu zawsze się sprzeciwiało. Mimo to USA postawiły wszystko na jedną kartę i wspierały Bractwo Muzułmańskie sądząc, że w ten sposób odchodzą od Realpolitik nakazującej popieranie dyktatorów w imię interesów. Niestety, w rezultacie zaczęły popierać raczkującą dyktaturę wbrew swoim interesom, dodatkowo obracając przeciwko sobie egipską opinię publiczną, która w większości miała dość rządów Bractwa Muzułmańskiego, które przyniosły tylko kryzys. Oczywiście część Egipcjan nadal popierała Bractwo, ale należy pamiętać, iż jest to ta część, która nie miała nigdy żadnych korzyści z turystyki i nienawidzi wszystkiego co zachodnie, amerykańskie czy izraelskie.

Wojna totalna na Bliskim Wschodzie oraz religijny reżim prześladujący wszelkie mniejszości to alternatywa dla status quo, którą politycy powinni uwzględniać w swoich kalkulacjach. Chłodnych kalkulacjach abstrahujących od obrazów ofiar, których prawdziwość czasem budzi wątpliwości. Zresztą al Nusra, dokonując masakr na ludności cywilnej: Kurdach, chrześcijanach, szyitach oraz alawitach, w brutalny sposób mordująca jeńców oraz misjonarzy, pokazała że to nie są wyłącznie spekulacje, lecz to już dzieje się w Syrii. W Egipcie również rozpoczęło się jeszcze przed upadkiem Mursiego, a obecnie zwolennicy Bractwa Muzułmańskiego przestali się już martwić o pozory i masowo atakują egipskich chrześcijan, mordując ich i podpalając kościoły. Natomiast rozpętanie wojny arabsko-izraelskiej przyniosłoby znacznie większe spustoszenie i znacznie więcej ofiar niż obecna sytuacja. 

Jakkolwiek by to brutalnie nie zabrzmiało Zachód (tj. USA i Europa) znalazły się w nieco patowej sytuacji, gdzie walczą dwie strony nie ukrywające swojej wrogości do USA i Izraela, a w pewnym sensie ogólnie do Zachodu. Z jednej strony assadowska Syria i jej główny sojusznik Iran, a także Hezbollah, a w pewnym sensie (choć nie do końca w ten sam sposób), Rosja. Stłumienie rebelii przez Assada wzmocniłoby pozycję Iranu w regionie i pozwoliłoby Hezbollahowi, Syrii i Iranowi ponownie „zająć się” ograniczonymi atakami na Izrael. Zauważmy jednak, że upadek Assada oznaczałby obecnie powstanie islamistycznego państwa syryjskiego, być może rządzonego przez Bractwo Muzułmańskie, a być może przez siły powiązane z Al Kaidą. Tak czy inaczej perspektywa ta byłaby jeszcze gorsza. Zachód popełnia w Egipcie i na Bliskim Wschodzie błąd za błędem popierając swoich wrogów wbrew swoim interesom i interesom pokoju regionalnego. W Egipcie błędem jest krytyka pacyfikacji Bractwa Muzułmańskiego przez wojsko, w Syrii potencjalnym błędem byłaby interwencja militarna. Kolejną pomyłką jest to, że Zachód odmawia wsparcia jednej z nielicznych sił w tym regionie, które nie nienawidzą Zachodu: Kurdom.

 

Witold Repetowicz

Instytut Kościuszki

twitter

facebook

Przy wykorzytaniu materiału, prosimy o wskazanie jako źródła Instytutu Kościuszki

Wykop Skomentuj30
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale