36 obserwujących
1503 notki
568k odsłon
43 odsłony

Czy układ z 1960 r. między Rządem PRL i Rządem USA ma być ukrywany

Wykop Skomentuj
 Czy układ z 1960 r. między Rządem PRL i Rządem USA ma być ukrywany, bo utrąca on żydowskie oczekiwania po ustawie JUST Act s. 447?


16 lipca 1960 r. w Waszyngtonie zawarto
UKŁAD MIĘDZY RZĄDEM POLSKIEJ RZECZYPOSPOLITEJ LUDOWEJ I RZĄDEM STANÓW ZJEDNOCZONYCH AMERYKI DOTYCZĄCY ROSZCZEŃ OBYWATELI STANÓW ZJEDNOCZONYCH.


„ARTYKUŁ II

Roszczeniami, o których mowa w artykule I i które są uregulowane i zaspokojone niniejszym układem, są roszczenia obywateli Stanów Zjednoczonych z tytułu:

(a) nacjonalizacji i innego rodzaju przejęcia przez Polskę mienia oraz praw i interesów związanych lub odnoszących się do mienia;

(b) przejęcia własności albo utraty używania lub użytkowania mienia na podstawie polskich ustaw, dekretów lub innych zarządzeń, ograniczających lub uszczuplających prawa i interesy związane lub odnoszące się do mienia, przy czym rozumie się, że dla celów niniejszego ustępu datą przejęcia własności albo utraty używania lub użytkowania jest data, w której tego rodzaju polskie prawa, dekrety lub inne zarządzenia zostały po raz pierwszy zastosowane do mienia; oraz

(c) długów przedsiębiorstw, które zostały znacjonalizowane lub przejęte przez Polskę i długów, które obciążały mienie znacjonalizowane, przejęte na własność lub inaczej przejęte przez Polskę.”

„ARTYKUŁ III

Suma zapłacona Rządowi Stanów Zjednoczonych w myśl artykułu I niniejszego układu zostanie rozdzielona w sposób i zgodnie z metodą podziału, zastosowanymi wedle uznania Rządu Stanów Zjednoczonych.”

„ARTYKUŁ  IV

„Po wejściu w życie niniejszego układu Rząd Stanów Zjednoczonych nie będzie przedstawiał Rządowi Polskiemu ani nie będzie popierał roszczeń obywateli Stanów Zjednoczonych do Rządu Polskiego, o których mowa w artykule I niniejszego układu.

W przypadku gdyby takie roszczenia zostały bezpośrednio przedłożone przez obywateli Stanów Zjednoczonych Rządowi Polskiemu, Rząd Polski przekaże je Rządowi Stanów Zjednoczonych.”  

 Do układu dołączony jest 3-stronicowy załącznik.

Nie przytoczone powyżej treści pozostałych artykułów układu zawarte są w   opublikowanym w całości układzie wraz z jego załącznikiem, a oto do niego linki.

Układ z 1960 r. między PRL i USA – wersja w j. angielskimhttps://jozefbizon.files.wordpress.com/2019/11/uklad-miedzy-usa-a-polska-z-1960-r-dotyczacy-roszczen-obywateli-stanow-zjednoczonych-w-angielska-zrodlo-nr-1.pdf

Układ z 1960 r. między PRL i USA – wersja w j. polskim.
https://jozefbizon.files.wordpress.com/2019/11/uklad-miedzy-usa-a-polska-z-1960-r-dotyczacy-roszczen-obywateli-stanow-zjednoczonych-w-polska-zrodlo-nr-1.pdf

Utyskujący teraz Żydzi i ich organizacje niech mają pretensje do Prezydenta USA Franklina Roosevelta (ewentualnie do Anglii), bo to on razem Churchillem oddał Polskę pod panowanie Stalina, bo to przez niego stała się możliwa nacjonalizacja (i inne formy pozbawienia własności) majątków żydowskich na terenie Polski.

Żydzi  z USA już raz próbowali wychodzić ze swymi roszczeniami przeciwko Polsce przez sądami USA i ostatecznie zostali tam przez sąd odprawieni z kwitkiem.
Na przeszkodzie stanął im nie do przejścia publikowany tu układ z 1960 r. pomiędzy PRL a USA.


Postanowiono zatem dokonać rewizji tego układu.

Zorganizowano kilkudniowe międzynarodowe spotkanie w Terezinie (Czech) no i koniecznie musiała tam powstać Deklaracja Trezińska pod ustawę USA JUST s. 447.


Ustawa JUST Act s. 447 ma na celu doprowadzenie do dokonania rewizji bardzo niewygodnego dla Żydów układu z 1960 r. między PRL i USA.

No, ale jak to się ma do zapewnień USA zawartych w treści artykułu IV tego układu?

„Rząd Stanów Zjednoczonych nie będzie przedstawiał Rządowi Polskiemu ani nie będzie popierał roszczeń obywateli Stanów Zjednoczonych do Rządu Polskiego.”

Potwierdzeniem faktu zawarcia powyższego układu z 1960 r. między PRL i USA – a i tego, że  Rząd PRL z tego się wywiązał – jest treść udzielonej odpowiedzi 18 sierpnia 2001 r. na interpelację  nr 2357 z 12 lipca 2011 r. posła Ryszarda Terleckiego (obecnie Wicemarszałka Senatu RP, a poprzednio Marszałka Senatu).

Poniżej fragment udzielonej odpowiedzi na interpelację przez Zbigniewa Sosnowski ego podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji – z upoważnienia ministra.

„Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do pisma z dnia 27 lipca 2011 r. (sygn. SPS-023-23570/11) dotyczącego interpelacji posła na Sejm RP pana Ryszarda Terleckiego w sprawie umowy indemnizacyjnej zawartej w dniu 16 lipca 1960 r. pomiędzy rządami PRL i Stanów Zjednoczonych Ameryki, uprzejmie przedstawiam następujące informacje.

Na wstępie wskazać należy, że problematyka tzw. układów indemnizacyjnych wiąże się z faktem przejęcia na rzecz Skarbu Państwa w okresie po zakończeniu II wojny światowej mienia pozostawionego w Polsce przez obywateli państw, z którymi układy powyższe zawierano. Przejęcie to nastąpiło przede wszystkim na podstawie ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17, z późn. zm.), tzw. ustawy o nacjonalizacji przemysłu, oraz dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (t.j. Dz. U. z 1945 r., Nr 3, poz. 13, z późn. zm.).

Wskazać należy, że Polska w latach 1948-1971 zawarła ogółem 12 wymienionych niżej układów indemnizacyjnych (odszkodowawczych):


1) układ z 19 marca 1948 r. dotyczący udzielenia przez Polskę odszkodowania dla interesów francuskich dotkniętych przez ustawę polską z dnia 3 stycznia 1946 r. o nacjonalizacji;

2) protokół nr 1 z dnia 12 maja 1949 r. w sprawie interesów i mienia duńskiego w Polsce i protokół nr 2 z dnia 26 lutego 1953 r. w sprawie interesów i mienia duńskiego w Polsce;

3) układ z dnia 25 czerwca 1949 r. między Rzeczpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską dotyczący odszkodowania dla interesów szwajcarskich w Polsce;

4) układ między rządem polskim i rządem szwedzkim zawarty w Sztokholmie w dniu 16 listopada 1949 r. w sprawie odszkodowania dla interesów szwedzkich w Polsce;

5) układ z dnia 11 listopada 1954 r. pomiędzy rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej dotyczący załatwienia spraw finansowych;

6) układ z dnia 29 grudnia 1955 r. między Królewskim Rządem Norweskim a rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej dotyczący likwidacji wzajemnych roszczeń finansowych;

7) układ z dnia 16 lipca 1960 r. między rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki dotyczący roszczeń obywateli Stanów Zjednoczonych;

8) układ z dnia 14 listopada 1963 r. między rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej z jednej strony a rządem Królestwa Belgii i rządem Wielkiego Księstwa Luksemburga z drugiej strony dotyczący odszkodowania za niektóre interesy belgijskie i luksemburskie w Polsce;

9) układ z dnia 22 listopada 1963 r. między rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a królewskim rządem Grecji dotyczący odszkodowania za interesy greckie w Polsce;

10) układ z dnia 20 grudnia 1963 r. między rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a rządem Królestwa Holandii dotyczący odszkodowania za niektóre interesy holenderskie w Polsce;

11) układ z dnia 6 października 1970 r. między Polską Rzeczpospolitą Ludową a Republiką Austrii o uregulowaniu określonych zagadnień finansowych;

12) układ z dnia 15 października 1971 r. między rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a rządem Kanady dotyczący uregulowania spraw finansowych.

Na podstawie powyższych umów polski rząd przekazał państwom – sygnatariuszom układów globalne kwoty pieniężne na uregulowanie roszczeń odszkodowawczych obywateli tychże państw, których mienie pozostawione w Polsce zostało w okresie powojennym przejęte na rzecz Skarbu Państwa albo którzy utracili posiadanie swego mienia na skutek wojny i tego posiadania nie odzyskali.
Odszkodowania przyznane na podstawie tych układów były płacone z reguły w gotówce, w ratach np.:
Danii wypłacono 5,7 mln koron duńskich w ciągu 15 lat,
Szwajcarii – 52,2 mln franków szwajcarskich rozłożonych na 13 rat,
Szwecji – 116 mln koron szwedzkich w 17 ratach,
USA – 40 mln dolarów amerykańskich w 20 ratach,
Austrii – 71,5 mln szylingów austriackich w 12 rocznych ratach,
Kanadzie – 1,225 mln dolarów kanadyjskich w 7 ratach rocznych.”

Na szczególną uwagę – w kontekście ustawowej zamiany prawa użytkowania wieczystego na prawo własności (przez PiS, a i pozostałą całą sejmową resztę) –  zasługuje poniższy fragment z tej odpowiedzi na interpelację:

Wykop Skomentuj
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale