0 obserwujących
28 notek
24k odsłony
661 odsłon

Siła – fizyczne misterium.

Wykop Skomentuj52

Definicje.

Wielki Izaak podał taką:

„Wyobrażana siła jest działaniem wywieranym na ciało, w celu zmiany jego stanu, albo spoczynku, albo poruszania się jednostajnie naprzód w linii prostej.”

aby później użyć jej w wiekopomnych Prawach Dynamiki:

„Każde ciało pozostaje w stanie spoczynku lub jednolitego ruchu w linii prostej, chyba że jest zmuszone do zmiany tego stanu przez wywierane na nie siły.”

czyli masło maślane.

Pisze angielska Wiki, która wie wszystko:

„W fizyce, siła jest dowolnym oddziaływaniem, które, gdy niezrównoważone, zmieni ruch obiektu”.

Ale ta sama Wiki pisze po polsku, że:

„Siła – wektorowa wielkość fizyczna będąca miarą oddziaływań między ciałami."

Czyli po angielsku siła jest oddziaływaniem, czyli zjawiskiem fizycznym, a po polsku jest miarą, czyli wirtualnym opisem zjawiska. Ale definicja po polsku jest myląca, bo w innych rozdziałach o siłach Wiki pisze o nich po polsku jako oddziaływaniach. Samo określenie „oddziaływanie” jest terminem samym dla siebie. I tu Wiki zgodnie podaje po polsku i po angielsku:

„Oddziaływanie − rodzaj działania, które występuje gdy dwa lub więcej obiektów ma na siebie jakiś wpływ.”

Podsumowując, siła to jakieś działanie między obiektami fizycznymi, które ma na te obiekty jakiś wpływ. Istotą siły jest coś co ma wpływ na ruch. Nie da się przedstawić bardziej mglistej definicji.

Stwierdzono, że siły różnią się między sobą i można je podzielić według przyjętych kategorii. Siły, te coś co ma wpływ na ruch, są podzielone według kategorii na:

Podstawowe i niepodstawowe,

oraz

zachowawcze i niezachowawcze.

W skrócie, siły podstawowe to takie, których nie da się podzielić na bardziej elementarne, a siły niepodstawowe można przedstawić jako wynikające z sił podstawowych i/lub innych zjawisk.

Siły zachowawcze wg definicji to takie, których wykonana praca nie zależy od kształtu i długości pokonanego toru w ruchu, ale od położenia początku i końca drogi.

Wracając do definicji, siły podstawowe i niepodstawowe, zachowawcze i niezachowawcze, w swej naturze pozostają czymś co ma wpływ na ruch obiektów fizycznych. Ale to coś co ma wpływ na ruch zostało podzielone na różne coś co ma wpływ na ruch inaczej od innych coś, które mają wpływ na ruch.

Siły mają swoje wektorowe atrybuty – kierunek, zwrot, punkt przyłożenia i wartość. Są siły, które są zebrane w pola, o których także nie wiadomo, czym są. Odnosząc pole sił do definicji siły możemy napisać, że jest to miejsce, gdzie nie wiadomo dlaczego istnieje wszędzie coś, które może mieć wpływ na ruch obiektu. Ponieważ coś co ma wpływ istnieje tylko wówczas, kiedy oddziaływuje, jeśli w polu sił nie ma obiektu, nie ma sił, ale tylko ich potencjały, czyli domniemania zaistnienia. Domniemania zaistnienia sił przeistaczają się w istnienia sił, kiedy pojawia się tam obiekt wpływu.

Jako zjawisko fizyczne siła ma wiele obrazowych opisów. Najbardziej podoba mi się opis zrobiony przez samego wielkiego Izaaka w jego Philosophiae Naturalis Principia Mathematica w dziale o siłach dośrodkowych (Propozycja I, Twierdzenie I, fragment dowodu).

 „... Ale kiedy ciało dochodzi do B, przypuśćmy, że siła dośrodkowa działa natychmiast z wielkim impulsem, i, odwracając ciało od linii Bc, zmusza je następnie, aby kontynuowało ruch wzdłuż linii BC.

Wielki Izaak przedstawił siłę, której istoty nie wyjaśnił, jak gracz w palanta, który uderzając kijem palantówkę zmienia kierunek jej ruchu. To niedefiniowalne coś, co ma wpływ na ruch pojawia się nagle i z wielkim impulsem wali w ciało zmieniając tor ruchu, sprzecznie z teorią pola sił i drugim prawem dynamiki.

Nigdzie w naturze nie ma działania przyłożonego do obiektu w punkcie. Dowolnie mała, niezerowa siła działając w punkcie wytwarzałaby nieskończenie wielkie ciśnienie, co jest absurdem. Każde oddziaływanie w naturze jest przyłożone do powierzchni i jest to parcie ośrodka/ciała na inny ośrodek/ciało.

Siła jest wirtualnym opisem parcia na powierzchnię.

Wyobrażalnie, siła jest zsumowanym parciem na powierzchnię obiektu. Jest iloczynem parcia (ciśnienia) i powierzchni oraz przedstawiana jako wektor przyłożony w środku powierzchni i do niej prostopadły, zwrócony w stronę mniejszego ciśnienia.

Czy ma sens rysowanie wektora czegoś nieistniejącego w naturze, przyłożonego do obiektu w punkcie? Oczywiście, że tak. Dokonujemy uproszczeń i zakładamy, że obiekt/fragment obiektu będący pod wpływem parcia jest idealnie sztywny i można go sprowadzić do punktu, w którym jest przyłożona wirtualna siła. Przeliczamy wartości sił na momenty, ciśnienia i naprężenia, obliczamy wytrzymałości materiałów i struktur, modelujemy obciążenia statyczne i dynamiczne maszyn i budowli. W ich wirtualnej i złożonej formie, siły służą obliczeniom w nauce i inżynierii.

Aby mogły istnieć oddziaływania podstawowe musi być ośrodek prący na obiekty. Ciśnienie ośrodka jest modulowane przez ruch ośrodka, propagowane w nim impulsy i fale. Modulacja skutkuje różnicami ciśnienia na obiekcie będącym w ośrodku, determinując jego stany. Obiekt może generować „własne” fale, które oddziaływając z falami pochodzącymi z innych źródeł wpływają na ruch, powodują wzajemne przyciąganie bądź odpychanie ciał.

Ośrodkiem, w którym generowane są siły podstawowe, jest usunięty z fizyki eter. Próby detekcji eteru nie powiodły się, bo wszystkie zakładały jego ruch, „wiatr” względem urządzenia pomiarowego. Inne, pozytywne rezultaty doświadczeń np V.V.Demjanova, albo S.J.G.Gifta, są ignorowane. Zbyt żenujące byłoby wykreślenie z nauki fal e-m, fotonów, czarnych dziur i ciemnej materii. Ponad sto lat teoretyzowania i wszystko do kosza...?


Wykop Skomentuj52
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Technologie