W RADOŚCI ISTNIENIA
Im więcej Miłości w nas, tym więcej dostrzegamy Jej wokół.
46 obserwujących
132 notki
191k odsłon
  1716   0

GEOMETRIA BLIŻEJ FIZYKI KWANTOWEJ część 1.

3. Każdy odcinek prostej może stać się okręgiem, jeśli zostanie skwantowany czyli przeniesiony do dodatkowego wymiaru kołowego. Analogicznie każdy okrąg może stać się odcinkiem prostej, jeśli zostanie skwantowany i wyprowadzony z wymiaru kołowego do wymiarów prostych.

4. W wymiarze kołowym zmiennymi są obwód L okręgu (koła)  oraz jego promień. Stałą jest wyłącznie liczba "Pi". 

Okrąg, w którym wartość jednego z promieni w wymiarze x lub y zbliży się do zera, może utworzyć prostą (odcinek prostej). Będzie to zmiana wymiarowa – okrąg ulegnie wówczas skwantowaniu z dwóch wymiarów prostych do jednego: x lub y.

5. Każdy okrąg może być 1D sferą, a to znaczy, że każdy punkt może w przestrzeni trójwymiarowej znajdować się także na sferze. 
 


Oto na płaszczyźnie euklidesowej obserwujemy okrąg o geometrii L = 2 π r, gdzie r = 1. Zgodnie ze wzorem na okrąg L = 2 π r wiemy, że odcinek „r” został „zakrzywiony” przez wielkość „2 π” do postaci okręgu albo odcinek „2r” został „zakrzywiony” przez wielkość „π” do postaci okręgu. W takim przypadku łatwo zaobserwować, że inna jest krzywizna zerowa euklidesowej płaszczyzny odniesienia reprezentowana przez odcinek prosty L = 2r niż krzywizna samego okręgu L = π 2r. W zasadzie moglibyśmy z powodzeniem stwierdzić, że na przykład odcinek wielkości L = 2r jest specyficzną postacią – stanem okręgu. Specyficzną dlatego, że jest to okrąg „przeniesiony” z wymiaru kołowego do stanu odcinka prostej L = 2r. Takie „przeniesienie” proponuję nazwać „kwantowaniem w metryce". Wartość π jest ustalona jako stała, a wartości obwodu L i promienia r są zmiennymi w wymiarze kołowym. Powoduje to, że okrąg w postaci L = 2r staje się jednowymiarowy. Natomiast odcinek prostej L = 2r może zostać „przeniesiony” do innej wymiarowości, w tym wypadku do wymiaru kołowego, do postaci L = π 2r, a wtedy staje się okręgiem czyli odcinkiem prostej, który osiągnął swój nowy stan wymiarowy. Istnieje jeszcze inny sposób kwantowania okręgu wymagający przenoszenia go z wymiaru kołowego do wymiaru krzywizny, co postaram się wyjaśnić w dalszej części.


Nowe podejście do rozumienia pojęcia krzywizny oraz wprowadzenie nowego wymiaru krzywizny.
 

Pojęcie krzywizny zostało wprowadzone przez Georga Bernharda Riemanna i rozwinięte przez Hermana Minkowskiego. Nie mam zamiaru podważać ich osiągnięć. Chciałabym jednak przedstawić i rozważyć nowe ujęcie problemu krzywizny figur - obiektów dla potrzeb nowej geometrii kwantowej. Bohaterem rozważań, które mogą nas zbliżyć do grawitacji kwantowej jest okrąg.

Dotychczasowo obowiązujący pogląd mówi nam, że zmiana krzywizny przestrzeni zachodzi w ten sposób, że na przykład okrąg o geometrii L = π 2r znajdujący się na płaszczyźnie o krzywiźnie zerowej przeniesiony na powierzchnię kuli zmienia swoją krzywiznę, ponieważ to płaszczyzna kuli charakteryzuje sie krzywizną dodatnią. (czy to nie jest masło maślane?). Zmiana ta zachodzi poprzez wytyczenie nowej, nieeuklidesowej płaszczyzny odniesienia w ten sposób, że obwód okręgu „L” oraz promień „r” pozostają bez zmian, ale są umiejscowione na powierzchni kuli lub tak zwanej powierzchni „siodła”.  W ten sposób niezaprzeczalnie zmianie ulega przestrzenna wymiarowość samego okręgu, ale jest zależna – określana poprzez inną płaszczyznę odniesienia – sferyczną płaszczyznę kuli. Okrąg wraz ze swoim promieniem jest „opisany” na powierzchni kuli czyli na sferze. Rysunek nr 2
 

3

Czy jednak do określenia zmiennej krzywizny obiektu konieczna jest płaszczyzna odniesienia o zróżnicowanych krzywiznach? Wystarczy wyobrazić sobie choćby gumkę aptekarską (nie tyle ze względu na jej sprężystość, ile na fakt utrzymywania „okrągłości” przy odkształcaniu),. Taką gumkę - okrąg możemy odkształcać i skręcać na przykład do postaci dwóch okręgów, a potem obserwować przestrzenne zmiany jej kształtu na płaszczyźnie euklidesowej. Rys. 3 i 4

4

Czy możliwe jest zaobserwowanie zmiennej krzywizny takiego „obiektu” przy użyciu euklidesowejpłaszczyzny odniesienia ? Proponuję potraktować okrąg nie jako figurę, lecz jako obiekt fizycznyi poszukać sposobu obserwacji zmian krzywizny takiego obiektu na płaszczyźnie euklidesowej. W tym przypadku nie używamy metody wymagającej kombinacji z przenoszeniem okręgu na powierzchnię kuli lub siodła. Potrzebna jest metoda pozwalająca zaobserwować to, w jaki sposób przestrzenne odkształcenie okręgu mogłoby być obserwowalne na euklidesowej płaszczyźnie odniesienia. Taka nowa metoda istnieje, lecz wymaga przyjęcia zasady zmienności stanów okręgu, co by znaczyło, iż istnieje jakiś jeden meta-okrąg, który może zostać przestrzennie tak odkształcony, że zmienia on swoją krzywiznę na dodatnią lub ujemną czyli może znajdować się w różnych stanach w wyższych wymiarach, poza euklidesową płaszczyzną odniesienia. Na płaszczyźnie euklidesowej obserwowalibyśmy wtedy różne okręgi (o różnym promieniu i obwodzie) jako różne stany jednego meta-okręgu, a każdy okrąg na płaszczyźnie euklidesowej byłby jedynie czymś w rodzaju rzutu lub cienia - stanu wielowymiarowego meta-okręgu. 

Zasadę zmienności stanów okręgu określa kolejna teza.

TEZA II
1. Każdy okrąg znajduje się w stanie o zerowej krzywiźnie tylko wtedy, gdy występuje jako o d c i n e k prostej (2r). Zaś odcinek prostej może zostać skwantowany czyli przeniesiony do wymiaru kołowego do postaci okręgu o wzorze L = π 2r. Ten proces kwantowania czyli przeniesienia odcinka prostej do innej wymiarowości jest opisany przez użycie liczby „π ” we wzorze L = π 2r.

2. Każdy okrąg może znajdować się w stanie o krzywiźnie dodatniej lub ujemnej, gdy zostaje skwantowany czyli przeniesiony do wymiaru krzywizny.

3. Każdy okrąg o różnym promieniu i różnym obwodzie może być róznym stanem jednego meta-okręgu znajdującego się w Meta- przestrzeni.

Aby udowodnić tę tezę należy znaleźć możliwość przedstawiania na płaszczyźnie euklidesowej różnych stanów meta-okręgu jako różnych okręgów o zmiennej krzywiźnie. Poniżej przedstawiam taki sposób. Na pierwszym rysunku mamy okrąg L = π 2r, gdzie r = 1. Ten okrąg znajduje się w stanie A. Następnie okrąg przechodzi do innego stanu, który może być obserwowany na powierzchni kuli o innej krzywiznie niż płaszczyzna euklidesowa. Rys.5

Lubię to! Skomentuj22 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale Technologie