Jadwiga.Magnuszewska Jadwiga.Magnuszewska
240
BLOG

Walka z fałszywą narracją

Jadwiga.Magnuszewska Jadwiga.Magnuszewska Polityka Obserwuj notkę 17

Pracuję nad nową książką, poniżej publikuję fragment, który zainspirowała obecna opozycja. 

Wyrabianie swojego zdania. Temat się ujawnił jako wartościowy. Mam pustkę w głowie, muszę sobie wyrobić zdanie na podejmowany temat. Muszę uwolnić frazy zgodne z tematem. Ja nie tworzę nowej przestrzeni znaczeń wyrabiając sobie zdanie, ja uwalniam przestrzeń znaczeń, dla których posiadam skojarzenia, zgodne z posiadaną wiedzą.

Dyskutowałam na temat mojego błysku z członkiem Facebooka. Zarzucił mi, że ze mną się nie da rozmawiać, bo odrzucam jego pogląd na zagadnienie. Tak, odrzucam, bo jest on sprzeczny z moją wiedzą niejawną. Przyswajamy opinie, które mają sens, przyswajamy opinie zgodne z naszą wiedzą, takie, które można potwierdzić za pomocą argumentów. Wyrabianie swojego zdania to kształtowanie opinii. Wartościowa w tym temacie będzie metodologia wykorzystywana do zmiany cudzej opinii. Strategia o wielkiej wartości.

Chcemy przekonywać innych, chcemy rozpowszechniać nasze opinie. Opinie stoją za decyzjami, chcemy wpływać na cudze decyzje. Opinie mogą być zgodne z prawdą lub z przyswojoną narracją. Słysząc treści sprzeczne z naszą wiedzą odczuwamy dysonans. Nasza wiedza nie musi być zgodna z prawdą, musi być tylko uznawana za wiarygodną. Wystarczy, że jej źródłem jest wiarygodne dla nas medium lub autorytet. Większość osób przyjmuje nową wiedzę z zaufanych źródeł bezkrytycznie. Gdy ta wiedza się zakorzeni, nowe komunikaty muszą być z nią zgodne.

Zmiana opinii może tylko być dokonana za pomocą faktów. Fakty mają potencjał podważania naszych opinii. Doświadczając sprzeczności, musimy coś odrzucić. Osoby dążące do prawdy odrzucają opinie niezgodne z faktami.

Politycy tworzą światy alternatywne. Wykorzystują fragmenty prawdy, z których budują niezgodne z prawdą historie. Umysł przeciętnego człowieka nie jest w stanie zbadać całej opowieści, skupia się na znanych fragmentach prawdy, uznając resztę przekazu również za prawdziwą.

Jak walczyć z taką narracją? Ludzie mają ograniczone zasoby, więc przekaz nie może być zbyt długi i zbyt trudny. Możemy żądać dowodów, faktów potwierdzających nieprawdziwe twierdzenia. To jest proste podejście. Możemy podważać fałszywe dowody. Skupiać się na faktach, żądać faktów, ignorować narrację. Można fałszywy wniosek zderzyć ze sprzecznymi faktami. To jest trudniejsze, łatwiejsze jest żądanie faktów potwierdzających.

Ustawiamy sytuację, w której nie my bronimy swojego zdania, lecz przeciwnik jest zmuszony bronić swoich kłamstw. Słabym punktem fałszywych narracji jest ciągłe wyolbrzymianie. Chłodne argumenty nie wywołują emocji, więc wpadamy w pułapkę wyolbrzymiania. Tu jest pole do podważania głoszonych stwierdzeń. Narrator porównuje nas do negatywnej postaci. My w odpowiedzi podajemy zachowania negatywnej postaci i żądamy od narratora wymienienia naszych zachowań tego samego kalibru i skali. Jeśli ktoś obecną władzę przyrównuje do Hitlera, to przypomnijmy negatywne osiągnięcia Hitlera, ilość zabitych, ilość więzionych w obozach i żądajmy podobnych faktów z życia władzy obecnej. Schodzimy wówczas z poziomu narracji na poziom faktów, udowadniamy, że porównanie jest błędne. Narrator może używać wyolbrzymionych, karykaturalnych porównań, bo ludzie nie znają faktów. Ale my możemy od niego tych faktów żądać. Jeśli wypowiada opinie skrajne musi mieć dowody, żądajmy tych dowodów.

Określam siebie jako archeologa struktur i poszukiwacza znaczeń. Wydałam trzy książki: Panstrukturalną Teorię Wszystkiego, Holistyczny Umysł. Studium przypadku oraz Błyski świadomości. Można zamówić je u mnie. Zapraszam na moją stronę: pstheory.org. Wszelkie teksty na moim blogu i w moich książkach są moimi prywatnymi spostrzeżeniami na temat życia, nikogo nie cytuję. Pracuję obecnie nad dwiema książkami. Pierwsza jest dla wszystkich, kompendium mądrości, zawierająca tematy dotyczące najważniejszych zagadnień w życiu, takie które wnoszą największą zmianę na lepsze. Najskuteczniejsza  praca z tą książką to wybór tematu, aktualnie poruszającego umysł czytelnika i czytanie codziennie po kilka akapitów. Zatrzymywanie się nad tymi, które pobudzają umysł. Pozwolenie sobie na własne refleksje wzbudzone przez czytane treści. Książka na lata, książka do kawy, w podróży, do tramwaju. Druga książka jest dla naukowców i wolnych badaczy. Zawiera zbiór narzędzi, które wspierają umysł w dokonywaniu odkryć. To podsumowanie warsztatu mojej prawie 20-letniej pracy.  Zapraszam do kontaktu bezpośredniego: panstructuraltheory@gmail.com

Nowości od blogera

Komentarze

Inne tematy w dziale Polityka