47 obserwujących
299 notek
330k odsłon
  210   0

Relacja z konferencji „Przyszłość Ukrainy”

Panelista wskazał, że Ukraina geograficznie jest położona w Europie, ale politycznie znajduje się między Europą a Azją. Tymczasem politycy ukraińscy nie zawsze podejmowali słuszne kroki w celu właściwego jej umiejscowienia. Kraj ten z jednej strony chce współpracować z Europą, lecz ogranicza go imperatyw dobrych relacji z Rosją. Na procesy decyzyjne na Ukrainie wpływa ponadto swoista rosyjska V kolumna; przykładem jej działalności jest wywieranie presji na pewnego niemieckiego wysłannika dyplomatycznego przez nieznanych sprawców oraz rusyfikacja Sewastopola, w którym nie pozostał niemal żaden ślad państwowości ukraińskiej. Zdaniem Melnyka Kreml będzie się starał wykorzystać wszelkie środki, aby powstrzymać marsz Ukrainy na Zachód. Rosja będzie jednym z najważniejszych czynników wpływających na proces kreowania tożsamości politycznej Ukrainy, jednak głównym problemem nadal pozostaje polityka wewnętrzna. W średnioterminowej perspektywie nie należy oczekiwać wielkich zmian. Ciężar ich wprowadzania spoczywa na liderach, jednakże nikt nie ma zaufania ani do ludzi obecnej władzy, ani do opozycji. Można oczekiwać pojawienia się kilku nowych twarzy, ale nie spowoduje to rewolucyjnych przeobrażeń. Jakkolwiek w ocenie społeczeństwa reformy Janukowycza nie przyniosły konkretnych zmian, to nikt nie oczekuje od opozycji prezentowania konstruktywnej alternatywy. W relacjach zewnętrznych liderzy Ukrainy postrzegają NATO jako element układu równowagi. Jednakże Janukowycz zanadto skupił się na ocenie geopolitycznej NATO, zapominając, że organizacja ta realizuje i chroni określone wartości, których jego rząd nie przestrzega.

Ostatnim panelistą pierwszej sesji był Spasimir Domaradzki z Uczelni Łazarskiego. W jego ocenie ukraińska polityka zagraniczna to gra przeciwieństw, ewoluująca w wielu przeciwstawnych kierunków. Wynika to między innymi z przyczyn wskazanych przez Bogdana Klicha – UE nie wykorzystała swojej szansy na wzbudzenie na Ukrainie silnego zainteresowania akcesją, bądź chociażby umową stowarzyszeniową z Unią. Zdaniem Domaradzkiego to właśnie umowa stowarzyszeniowa otworzyłaby przed krajem szereg możliwości, zaś najbliższa okazja do jej zawarcia może się nadarzyć po tegorocznych wyborach. To właśnie te wybory będą kluczowe, gdyż albo mogą być impulsem do zmiany, albo spowodują petryfikację sceny politycznej na kolejne kilka lat. Kluczowe decyzje, które ukształtują Ukrainę i jej politykę w przyszłości, znajdują się jednak w rękach społeczeństwa, które cierpi na bolączkę krajów posttransformacyjnych: ludzie nie rozumieją roli polityków i polityki, dlatego ich wybory są nieprzemyślane i często tragiczne w skutkach. Ponadto społeczeństwo jest niedoinformowane i nie rozumie procesów, którym podlega Ukraina ani wyzwań, które przed nią stoją.

Drugą sesję rozpoczął Marcin Kozieł, Szef Biura Łącznikowego NATO w Kijowie. Podkreślił on ważną rolę analizy sytuacji politycznej i konieczności stworzenia możliwych scenariuszy rozwoju wypadków. Wskazał 4 główne czynniki, kluczowe dla rozwoju sytuacji na Ukrainie. 1. Bezpieczeństwo Ukrainy – wewnętrzne i zewnętrzne. Warunkuje ono szereg procesów politycznych w kraju. 2. Ewolucja sceny politycznej po wyborach 3. Dynamika procesów społecznych – relacje ośrodków władzy i społeczeństwa, rozwój społeczeństwa obywatelskiego, które jest obecnie na Ukrainie silne. 4. Dalsza transformacja polityczna kraju – 20 lat okazało się okresem zbyt krótkim, aby ukształtować w pełni funkcjonalną państwowość. Postęp jest stały, ale może on ulegać czasowemu spowolnieniu. Charakterystyczną cechą relacji Zachód-Ukraina jest cykliczność. 1 faza miała miejsce w latach 1995-2004 i służyła ustanowieniu relacji, wyodrębnieniu Ukrainy jako państwa kluczowego dla bezpieczeństwa Europy. 2 faza to okres 2004-2009, kiedy to po wyborze Wiktora Juszczenki na prezydenta nastąpiła znaczna intensyfikacja stosunków. 3 faza trwa od 2009 roku do chwili obecnej, od czasu wyboru Wiktora Janukowycza i związanego z nim zwrotu w polityce zagranicznej Ukrainy.

Kozieł przedstawił następujące scenariusze możliwego rozwoju sytuacji: 1. Konsolidacja władzy wokół Partii Regionów 2. Wykreowanie się nowego przywództwa w obozie władzy po wyborach 3. Pojawienie się nowej siły na scenie politycznej

Długoterminowo należy się spodziewać powstania w miarę stabilnej sceny politycznej. Proces ten będzie jednak ewolucyjny i powolny.

Kozieł ocenił zwrot ku polityce pozablokowej jako krótkoterminowy zabieg taktyczny, a nie długotrwałą strategię. Ukraina dążyć będzie do swego rodzaju autarkii militarnej, jednakże w przypadku pojawienia się poważnego zagrożenia kontynuacja polityki pozablokowej będzie niemożliwa. Bez Ukrainy koncepcje euroatlantyckie nie mają szans na przetrwanie, więc należy się spodziewać, że działania Kremla wobec Ukrainy będą zdecydowane i silne. Kluczowym aspektem ma być dialog na temat bezpieczeństwa strategicznego Ukrainy. Ważne jest podtrzymywanie współpracy UE, NATO i Kijowa. Kozieł ocenia, że prędzej czy później Ukraina stanie się częścią tzw. „euroatlantyckiej cywilizacji bezpieczeństwa”, której filarami są NATO i UE. NATO akceptuje politykę Ukrainy jako niezależnego państwa, ponadto gotowe jest na współpracę w ramach „Annual National Program” (http://www.mfa.gov.ua/missionnato/en/publication/content/39249.htm). Ponadto Sojusz nadal będzie wspierał rozwój ukraińskich organizacji pozarządowych.

Lubię to! Skomentuj Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale