Tadeusz Hatalski
Kapitan statków morskich, aktualnie na lądzie.
62 obserwujących
487 notek
794k odsłony
  1782   5

O blindach, czyli migrantach morskich

A wracając do blindów, czyli pasażerów na gapę. Otóż wsiedli oni na statek (oczywiście po kryjomu i bez wiedzy załogi) w Mombasie w Kenii. A Kenia w tamtym czasie, jak na afrykańskie warunki, była normalnym i demokratycznym krajem. Z kolei, po wyjściu z Mombasy, statek płynął do Dar es Salam w Tanzanii. I w drodze ujawnili się wspomniani ‘nadprogramowi’ pasażerowie. Oczywiście nie mieli dokumentów. Na morzu z blindami jest tak, że obowiązek ich przyjęcia ma kraj, z którego pochodzą. Więc każdy z naszych ‘pasażerów’, wymyślił sobie swoją ‘opowieść’. Żeby kraj, z którego jakoby pochodzi był daleko, a do tego, żeby stworzyć wrażenie panujących tam prześladowań. I z głębokim przekonaniem twierdzili kolejno. Pierwszy był jakoby z Afryki Południowej (wtedy był tam apartheid), drugi był z Nigerii (w tym czasie była tam wojna domowa) a trzeci był z Chile(2). O ile, w przypadku tych dwóch pierwszych, prawdopodobieństwo, że pochodzą z krajów, które podawali, było jeszcze do zaakceptowania, to w przypadku tego z Chile, było to zupełnie niemożliwe. Po pierwsze Chile leży w Ameryce Południowej i do tego po zachodniej stronie Ameryki Płd., czyli na wybrzeżu Pacyfiku (a my byliśmy w Afryce Wschodniej, więc gdzie Rzym a gdzie Krym). A ponadto w Chile nie ma Murzynów. Wiem, bo wielokrotnie tam byłem. I żadenego Murzyna w chilijskich portach nie widziałem. Niemniej, mimo moich argumentów, ten ostatni z tępym uporem twierdził, że jest z Chile. I tak, na wzajemnych dyskusjach kto skąd jest, upłynęła podróż do Dar es Salam w Tanzanii.

A jak już wspomniałem, statek z Mombasy w Keni płynął do Dar es Salam w Tanzanii.  A w tamtym czasie Tanzania, inaczej niż leżąca bardziej na południe Kenia, była w uścisku naszego ‘wielkiego brata’.  Czyli jednym słowem, znajdowała się pod komunistycznymi rządami. I tak się złożyło, że zanim weszliśmy do portu, statek musiał czekać kilka dni na redzie(3). Gdy rzuciliśmy kotwicę i wróciłem do kabiny, pod drzwiami czekali już nasi pasażerowie na gapę. Ten z południowej Afryki (gdzie był apartheid), ten z Nigerii (gdzie jego plemię przegrało wojnę i było prześladowane) i ten z Chile, gdzie nie ma Murzynów. I wszyscy trzej mieli paszporty w ręku. Jakie? Ano tanzańskie! Co więcej, byli marynarzami (mieli również książeczki żeglarskie). I, nawzajem przekrzykując się, wyjaśniali jak przez zieloną granicę dostali się do Kenii. I w Mombasie, schowali się na naszym Krzywoustym. W nadziei, że dopłyną do Europy i tam znajdą zatrudnienie na jakimś statku.

Niestety, było już za późno. Kapitan, już zgłosił do portu obecność blindów na statku. Nie znając miejsca pochodzenia pasażerów na gapę, nie mógł podjąć ryzyka, żeby zataić ich pobyt na statku. W efekcie, czarnoskórzy marynarze, wrócili do miejsca, skąd w poszukiwaniu pracy i lepszego życia, uciekli przez zieloną granicę. Taki bywa czasami splot niesprzyjających okoliczności. I taki bywa w efekcie człowieczy los.

Po tym doświadczeniu już nigdy nie miałem do czynienia z blindami. Ale nie dlatego, że ich nie było w portach, do których zawijały statki, na których pracowałem. Oczywiście byli! Kiedyś zdarzyło się tak, że zaokrętowałem na statek, który pływał pomiędzy Europą i portami Zachodniej Afryki. Wymarzony statek dla blindów. I ciągnęli tam jak muchy do lampy. W każdym rejsie byli. Trzech, pięciu a ostatnim rejsie (przed moim przybyciem) było ich aż siedmiu. Tego cypryjski armator miał już dość i zwolnił kapitana. Tak przy okazji. Marynarze to międzynarodowa brać a ten kapitan, co w każdym rejsie miał blindów był Rosjaninem. Okrętując na statek, oczywiście nic nie wiedziałem o powodach wyokrętowania mojego poprzednika (zazwyczaj jest to koniec kontraktu). Jak było, dowiedziałem się dopiero na statku. Nie miałem jednak zamiaru tracić pracy z powodów, dla których stracił ją mój poprzednik. Podejmowałem więc środki zapobiegawcze. Różne były, w zależności od portu, w którym statek się znajdował oraz ładunku, który ładował lub wyładowywał. Był jednak jeden, który stosowałem w każdym porcie, w którym istniało potencjalne ryzyko ‘zaokrętowania’ blindów. 

Otóż z blindami jest dokładnie tak samo, jak z migrantami na granicy z Białorusią. Na granicę z Białorusią, migranci nie przybyli samodzielnie. Oni zostali tam ściągnięci przez Łukaszenkę a dokładnie przez ludzi z jego służb. Podobnie ‘migranci morscy’ nie dostają się na statek na własną rękę (no może z wyjątkiem tych, o których wspomniałem wcześniej, ale oni byli marynarzami). Ci ludzie płacą portowym ‘authorities’ (urzędnikom) za to, aby wejść na statek i móc tam się schować (jak widać Łukaszenka przejął sposób na zarabianie pieniędzy na ludzkim nieszczęściu, od małych portowych cwaniaczków).

I ten sposób, który stosowałem, aby ustrzec się przed blindami, był następujący. Otóż w każdym porcie (gdzie było ryzyko, że mogą się schować na statku), po zakończeniu odprawy wejściowej, brałem na bok agenta(4) i pytałem go, czy może mi załatwić ‘tear gas’ (gaz łzawiący). Po co ci ‘tear gas’ pytał zdziwiony agent. No wiesz, tutaj są problemy z blindami, odpowiadałem porozumiewawczo i kontynuowałem. Po wyjściu z portu zatrzymam statek na redzie, aby zrobić kontrolę, czy ktoś się nie schował. Ale wiesz, statek jest duży i jest dużo schowków. Więc trudno znaleźć takich co się schowali. Więc potrzebuję ‘tear gas’, aby wrzucić go do ładowni i stamtąd ich ‘wykurzyć’. A jak wyjdą to ich odeślę statkową szalupą z powrotem do portu.

Agent oczywiście obiecywał załatwić ‘tear gas’, ale nigdy go nie załatwił. A mnie wcale nie chodziło o to, aby załatwił. Nawet, gdyby załatwił to i tak nigdy nie wrzuciłbym go do ładowni. Z prostego względu, tam na dole, człowiek mógłby się udusić zanim by wyszedł do góry, na pokład.

Chodziło o zupełnie coś innego. Żeby po porcie, wśród potencjalnych chętnych do ‘zablindowania’, rozeszła się wieść, że na tym statku jest zbyt duże ryzyko. I nie warto płacić ‘authorities’ za wprowadzenie na statek w celu ‘zablindowania’ się na nim. Czy fama, którą rozpuszczałem działała, tego nie wiem. Natomiast wiem jaki był skutek. Przez cały kontrakt na tym statku, inaczej niż mój poprzednik (Rosjanin btw), nie miałem na statku żadnego blindy.

Jaki z tej historii morał? No cóż, niech każdy odnajdzie go sam.

(1)    Armator – przedsiębiorca żeglugowy.
(2)    Chile było kolonią hiszpańską a w Hiszpanii handel czarnymi niewolnikami był zabroniony
(3)    Reda – oznaczone miejsce na podejściu do portu, na którym statek rzuca kotwicę i oczekuje na wejście do portu.
(4)    Miejscowy przedsiębiorca wynajęty przez armatora do reprezentowania interesów statku, podczas postoju w porcie.



Lubię to! Skomentuj42 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale Polityka