9 obserwujących
22 notki
34k odsłony
475 odsłon

Co to za cudo ta energia?

Wykop Skomentuj13

Energia jest Wielkością Stanu przestrzeni Dagteru i jako taką, można ją porównać do wielkości skalarnych. Często jest utożsamiana z pracą i jest przedstawiana w postaci wyrażenia;

                                                                         E = F*s                  (1.1)

gdzie: E - energia (praca)

           F - siła

          s - droga

Wzór (1.1) przedstawia pracę w jednostce czasu, której wielkość jest równa t = [1]. Taka jednostka czasu jest jednocześnie wielkością odniesienia, a w przypadku, kiedy nie interesuje nas, jak długo będzie trwać taka praca, tylko chcemy np. skalkulować, czy nam wystarczy paliwa lub energii elektrycznej (tam, gdzie są taryfowe liczniki na żetony lub monety), wówczas możemy ją przyjąć w wielkości jeden i nie zapisywać we wzorze.

Na podstawie tego wzoru wydawałoby się, że energia występuje tylko wówczas, gdy następuje przesunięcie, ale chociaż takie traktowanie ułatwia wszelki pomiar, to trzeba także zauważyć, że energia to także wielkość potencjału w pewnej objętości przestrzennej i nie musi - przynajmniej teoretycznie - być zużytkowana natychmiast.

O jaką przestrzeń może w tym chodzić?

Zawsze chodzi o przestrzeń zdefiniowaną, czyli przestrzeń fizyczną, "substancjonalną", bo innej w naszym realnym W-świecie po prostu nie ma. Wzór (1.1) przedstawia energię chwilową w kwantowym interwale czasowym, który, jako że ma wartość bezwzględną [1] jest we wzorze pominięty, ale jeżeli go uzupełnimy to wzór (1.1) otrzymuje postać;

                                                                        E = F*t*s = h                      (1.1.2)

gdzie: h-stała Plancka.

Przywykliśmy do tego, aby energią określać tylko taki stan termodynamiczny, z którego udaje się pozyskać użyteczną pracę w procesie przemiany. Entalpia Dagteru traktuje energię w inny sposób i nawet tam, gdzie wydawałoby się, że energii nie ma, opis termodynamiczny zawiera jej opis wyczerpujący. Jeżeli istnieje przestrzeń W-świata, to zawiera energię, której przemiany są całym bogactwem zdarzeń.

Pobieżne traktowanie przyrody może czasami mylić co do tego, gdzie energia jest zlokalizowana, gdyż jeżeli coś nie ulega zmianie na naszych oczach, to raczej nie podejrzewamy tam istnienia energii. Jest to jednak bardzo mylące i entalpia właśnie pokazuje, że nie tylko energia tkwi wszędzie, ale z pewnych powodów jest jej wszędzie tyle samo. Mozaika zdarzeń jest natomiast efektem różnego rozkładu mocy.

Fizykom wydawało się, że energia "pól", jak np. energia pola elektromagnetycznego, nie przystaje do energii materii i dlatego Planck przedstawił energię w nieco innej postaci, aby uniknąć odniesienia jej do masy, którą identyfikowano zawsze z materią. Skłoniło ich do tego prawdopodobnie zjawisko ubytku masy w syntezie atomowej, gdzie pewna ilość masy zamienia się w energię świetlną, więc uznano, że skoro światło jest ekwiwalentem masy, to także materii, a skoro tak, to samo światło nie może być materią, ani nie może posiadać masy, i tak też fizyka pozostaje w tym błędzie do dziś.

To niesłuszne przekonanie pozwoliło wydobyć się fizyce z pozornie tylko paradoksalnej sytuacji, gdzie coś się zamienia w coś innego, a mimo to pozostaje tym samym. Przecież ruch fotonu jak gdyby nie potrzebuje inicjacji i wystarczy, że się pojawi to już się przemieszcza - o czym przekonujemy się dopiero, jak trafi do detektora - "samoistnie" i w sprzyjających warunkach. "Nie hamuje i nie przyspiesza i dla każdego obserwatora ma taką samą prędkość", jak uważał A. Einstein.

Wzór Plancka na energię;

                                                             Ec = h * f                      (1.2)

gdzie: Ec = energia całkowita

           h-stała Plancka = 6,62606876 (52) · 10–34 J·s;

          f-częstotliwość,

pozornie tylko nie odnosi się do przestrzeni i istniejącej w niej energii, ale jeżeli dobrze się przyjrzeć, to można stałą Plancka nazwać także kwantowym przestrzennym popędem.

                                                         h = F*t*s                       (1.3)

gdzie: F-potencjał

           t-interwał czasowy

          s-rozciągłość przestrzenna jednostkowa.

W takim spojrzeniu można przyjąć, że stała Plancka jest wielkością stanu przestrzeni, jeżeli zaś potencjał (F) określi się, jako wektor, to stała ta jest Wektorem stanu i posiada zarówno kierunek, jak i zwrot na kierunku oraz moduł.

image


Wektor stanu (h) pomnożony przez częstotliwość (f) stanowi energię zawartą w określonej objętości przestrzeni. Nie ma zatem znaczenia, co ta przestrzeń zawiera; czy zawiera materię, światło, czy wirterię, gdyż ona jest wspólna dla tych odmian fazowych, które różnią się od siebie tylko mocą, przy stałych i identycznych zawartych w nich energiach właściwych.

Jeżeli posługujemy się z pojęciem "energii", to należy rozumieć przez nią pewną ekstensywną wielkość odpowiadającą objętości "subtancjonalnej", fizycznej przestrzeni. Natomiast pojęcie ciepła bardziej odpowiada intensywnej wielkości w termodynamice jak np. ciepło właściwe, albo "nasycenie przestrzeni potencjałem (F)".

                                                                             E = h                                        (1.4)

gdzie: E - energia zawarta w objętości przestrzeni o wymiarach F*t*s, czyli stałej Plancka (h), która może być nazwana energią właściwą Dagteru.

Wykop Skomentuj13
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Technologie