Rano podsłuchane w Trójce...

Jadąc do pracy dzisiaj miałem niebywałą okazję wysłuchać zwierzeń Olechowskiego Andrzeja, kandydata, w porannym wywiadzie Pana Michała Karnowskiego. To było niesamowite, przełomowe doznanie. Dowiedziałem się, że nie muszę głosować negatywnie! Wreszcie ktoś mnie uświadomił... Dzięki ci o wielki Andrzeju! Nie muszę, gdyż jak się okazuje są dwie tury wyborów... teraz będzie pierwsza, jak to powiedział Andrzej: "jeden, taka pałeczka" czy jakoś tak. Pan Olechowski Andrzej błysnął także znajomością Biblii i zauważył belkę w oku Pana Michała Karnowskiego... Panie Michale, proszę spać spokojnie, przyglądnąłem kilka Pańskich zdjęć na necie i nic w Pańskich oczach drewnianego nie widziałem. No chyba, że o Belkę Marka chodziło... A to przepraszam, mógł się może gdzieś odbić w studio radiowym kawałek porannej gazety z tym jegomościem w Pańskim oku. Wtedy spostrzegawczość Pana Olechowskiego Andrzeja należało by uznać, za mocno ponad przeciętną i pochwalić...

Olechowski Andrzej bardzo nawoływał do głosowania na siebie. To jakby nie jest dziwne, startuje w wyborach zapewne chce wygrać. Biedak, czy to kryzys wieku średniego się tak objawia...hmm, jako medyk coś powinienem wiedzieć, może się nie douczyłem, albo zapomniałem (dawno temu to przeca było), w głowie mam tylko kobitki z tym okresem andropauzy związane.

Co było najzabawniejsze, to uskarżanie się Olechowskiego Andrzeja (to przy okazji poruszonego tematu Pali-kota kontrwiecu w Lublinie i takiego dużego nim zainteresowania ze strony mediów - cymbały pismaki, się tabloidują i zamiast banować Pali-kota, w sumie to nie głupie, to cały czas o nim trąbią), że do niego na spotkania/wiece dziennikarze przychodzą zawsze TYLKO raz... posłuchają i więcej się nie pojawiają. Panie Olechowski, może trzeba z tego jakieś wnioski wyciągnąć? Dla mnie po tym porannym wywiadzie to jasne: Pana wywody, mądrości na trzeźwo można zdzierżyć TYLKO raz... a ponieważ na spotkaniach politycznych/ wiecach spożywać alkoholu dziennikarzom nie wypada dlatego się więcej nie pojawiają.

I ja naprawdę się im nie dziwię.