Od długiego czasu dręczy mnie ten temat. Dręczy mnie nie tylko przy okazji wyborów. Dręczy mnie ilekroć w Sejmie lub innym miejscu sceny politycznej dyskutowane są tematy z etycznego „pogranicza”.
Zacznę jednak od początku. Było to dobre niemal 20 lat temu. Polska w trakcie zmian ustrojowych, właśnie nie tak dawno były pierwsze quasi demokratyczne wybory – młodsi nie pamiętają i zapewne nawet takiego tworu demokratycznego nie są sobie w stanie wyobrazić, ale nas, starszych, to spotkało. Te wybory pamiętam dokładnie i nigdy ich nie zapomnę. Byłem mężem zaufania w jeden z komisji wyborczych. Także wtedy już studiowałem medycynę. To były piękne czasu, ale nie o tym dzisiaj chciałem. Wraz ze zmianami ustrojowymi (tak to wówczas widziałem) pojawiła się jakaś tam wolność słowa, wolność poglądów. Nagle każdy mógł mówić, co myśli, myśleć co chce, mieć inne zdanie. Z Kościołów, salek katechetycznych, gdzie w okresie, nazwijmy go pezetpeerowskim, były organizowane WSZYSTKIE wydarzenia o charakterze publicznym (nie referuje tu do spotkań kameralnych organizowanych w mieszkaniach), życie społeczno-polityczne (ten drugi przymiotnik pojawił się po tych pierwszych wyborach) przeniesione zostało do gazet, TV, parlamentu, w miejsca publiczne, które stały się dostępne dla zwolenników innych poglądów niż pezetpeerowskie tylko. Zaczęło pojawiać się zróżnicowanie w obozie „post Solidarnościowym”. Przypomnę tym, którzy już zapomnieli, natchnę do poszukiwań tych, którzy pamiętać nie mogą – Wyborcza Gazeta na początku swego istnienia w tytule miała emblemat SOLIDARNOŚCI… potem była kłótnia, gdy Wałęsa ją tego znaku pozbawił. To co wówczas wypisywała Wyborcza Gazeta o Wałęsie dzisiaj jest nie do pomyślenia na jej łamach. O przewrotna historia… To zróżnicowanie, rzecz jasna, było przewidywalne i stosunkowo naturalne. Zaczęło on także dotykać sfery społecznej oraz etycznej. Jakież było moje zdziwienie wówczas, zresztą ono nie minęło do dnia dzisiejszego, gdy nagle ludzie, którzy nie tak dawno korzystali z gościny Kościoła Katolickiego, rozpoczęli jego jawne zwalczanie. Miało ono wymiar wielowątkowy, od odmawiania Kościołowi uczestniczenia w życiu politycznym, poprzez sprzeciwianie się Religi w szkołach do negowania etyki chrześcijańskiej obrazującej się w zmienianych regulacjach prawnych dotyczących aborcji, eutanazji, środków antykoncepcyjnych. Co jeszcze bardziej dziwne było dla mnie wówczas? Przy gigantycznym poparciu znacznej części chrześcijańskiego społeczeństwa. Pamiętam dokładnie zwłaszcza temat aborcji. Na zajęciach z etyki medycyny mieliśmy taki właśnie temat „do przedyskutowania”. Proszę sobie wyobrazić, że z ok. 30 przyszłych lekarzy (dzisiaj wszyscy aktywni w zawodzie), tylko we dwóch z kolegą byliśmy jasno przeciw aborcji. Większość była „za” cześć milcząco na to się godziła. Dzisiaj jest to już dla mnie bardziej zrozumiałe. Nasze społeczeństwo jest chrześcijańskie modo PO. Wierzy, ale nie praktykuje. Raz na rok pojawia się w Kościele, zawsze zastanawiając się, kiedy ten jeden raz powinien wypaść: czy w święta Bożego Narodzenia czy Wielkiej Nocy. Wpada do Kościoła, klęka, gdy wszyscy klękają, ale w sposób niechlujny, wręcz arogancki (jak Tusk Donald przed trumną Ś.P. Pana Prezydenta Lecha Kaczyńskiego i w trakcie nabożeństw żałobnych), stara się pańszczyznę odrobić, aby potem w towarzystwie można było błysnąć: jestem wierzący - niepraktykujący.
W kontekście tego właśnie pojawiają się to dręczące mnie pytanie, o którym wspomniałem na początku:
Na kogo powinien głosować, kogo powinien popierać chrześcijanin, taki normalny, w sensie praktykujący?
Obecnie na scenie wyborczej pozostało tylko dwóch kandydatów, obaj przyznają się do swej wiary. Zatem wybór wydaje się trudny. Moim zdaniem tylko pozornie trudny. Trudny dla katolika modo PO.
Dla mnie wybór jest jasny. Tylko od Jarosława Kaczyńskiego słyszałem „jestem katolikiem”. I to nie ze wstydem w oczach, czy lękiem, że tym wyznaniem kogoś do siebie zniechęci. Przy tym nazwisku też ciągle dźwięczą mi w uszach słowa Arcybiskupa Michalika z mszy żałobnej po katastrofie smoleńskiej na Placu Piłsudskiego w Warszawie, kiedy to przywoływał on historię Brata Jarosława Kaczyńskiego, który tak zatroskany był o sakrament pojednania z Bogiem i Komunię Św. W trakcie Eucharystii, na którą zmierzał. Ze smutkiem musze stwierdzić, iż na tej Mszy Św., jak i także w Kościele Mariackim w Krakowie w trakcie Mszy Św. Żałobnej Ś.P. Pary Prezydenckiej, drugi z kandydatów, Komorowski Bronisław, przysypiał ilekroć trafiała na niego kamera.
Komentarze
Pokaż komentarze (4)