Blogger o nicku Jacek Jarecki komentując najświeższą notkę Łukasza Warzechy napisał: „Zacznijmy może delikatnie od pierdolenia politycznej poprawności, co?” Postanowiłem więc pokrótce opisać jak ja dokonuję tej czynności o nieprzyzwoitej nazwie, ale o zbożnym celu.
Przede wszystkim zawsze obalam skrajnie poprawny politycznie mit o niewłaściwości oceniania innych. Został on stworzony i wbity do milionów umysłów zwyczajnie po to, aby czerwoni bandyci mogli uniknąć odpowiedzialności za swe zbrodnie. Cały świat opiera się na ocenianiu, sami jesteśmy mu wciąż poddawani, i sami go dokonujemy, nawet podświadomie (oglądając się na ulicy za piękną dziewczyną dokonuję oceny jej urody). I tak: piękno zawsze nazywam pięknem, brzydotę – brzydotą, dobro – dobrem a zło – złem. Bez tego prostego i podstawowego zabiegu wszystko byłoby takie samo, a więc nie istniałoby ani prawdziwe piękno, ani prawdziwe dobro. Innymi słowy: dobro byłoby tak samo dozwolone jak zło. Tego chcą heroldowie poprawności politycznej, a ja bardzo, ale to bardzo, tego nie chcę. Ze strachu.
Innym mitem popularyzowanym przez czerwonych propagandzistów, a przeze mnie zwalczanym, jest ten o bezwarunkowym, rzekomo chrześcijańskim, wybaczaniu. Ja zawsze osobom bezmyślnie powtarzającym takie brednie przypominam, iżchrześcijaństwo nakazuje wybaczać, ale tylko i wyłącznie po wyznaniu winy, obietnicy poprawy i ODPOKUTOWANIU.
Dalej: kwestia „praw człowieka”. Nigdy nie pozwalam na przedstawianie np. aborcji jako prawa kobiety do decydowania o sobie, o swoim brzuchu (jeśli ktoś twierdzi, że to kwestia dotycząca brzucha, a nie jego zawartości, to od razu ma u mnie opinię istoty bezmyślnej). Głośno, publicznie nazywam aborcję morderstwem dokonanym na istocie całkowicie bezbronnej i niewinnej. Dokladnie takie samo zdanie mam (i głoszę) na temat eutanazji. Jak można zabijać kogoś tylko dlatego, że jest chory, stary, niepełnosprawny czy niedołężny? Najzabawniejsze jest to, że przytłaczająca większość fanów aborcji i eutanazji ostentacyjnie okazuje swą antyfaszystowskość, podczas kiedy to właśnie Hitler był prekursorem w dziedzinie aborcji i eutanazji na masową skalę. A co jest najsmutniejsze? Ano to, iż większość zwolenników mordowania niewinnych stanowią zaciekli przeciwnicy kary śmierci. Zawsze pytam osoby, z którymi o tym rozmawiam: kim trzeba być, aby propagować zabijanie dzieci a zabraniać wymierzania elementarnej sprawiedliwości wobec tych, którzy seryjnie mordują, niejednokrotnie dla rozrywki? Czy taki zbałamucony „pięknoduch” może być kimś lepszym niż np. Hannibal Lecter? Mam co do tego wątpliwości.
Nigdy nie nazwałem (i nie nazwę) homoseksualizmu normą. Dla mnie oczywistością jest, że to dewiacja. Gdybym akceptował nazywanie homoseksualizmu normą, okazywałbym niezrozumienie prostego terminu „norma”.
Nie przykładam ręki do wznoszenia gmachu poprawności politycznej używaniem słowa „gej”, które jest klasycznym przykładem słowa-wytrycha. „Gay” jeszcze 30 lat temu w angielskim miało znaczenie totalnie niezwiązanie z seksem. Pierwotne, czyli właściwe, znaczenie tego terminu określane jest we współczesnych słownikach angielskiego przymiotnikiem „old-fashioned” i wyjaśniane następująco: „bright or attractive: gay colours”lub „cheerful and excited: she felt excited and quite gay” (Dictionary of Temporary English, New Edition, Longman).Jak widać, słowo „gej” zawiera w sobie jednoznacznie pozytywne konotacje, ergo: zachwala homoseksualistów. I właśnie dlatego nie przyłączam się do propagowania go. Używam po prostu neutralnego terminu „homoseksualista” lub, w ekstremalnych przypadkach, powszechnie znanych kolokwializmów: „pedał”, „pedzio”. „pederasta”, „ciota”. Używam jednak ich tylko wobec zboczonych, chorych z nienawiści lewackich działaczy w rodzaju Biedronia czy Niemca, którzy publicznie, bez krępacji, używają np. słowa „heteryk”.
Nie boję się przyznawać do głosowania na polityków czy partie opluwane w większości mediów. Nigdy nie zasłaniam się tajnością glosowania, zawsze z dumą mówię o swoich politycznych wyborach, bo jeśli miałbym się ich wstydzić, to jaki byłby sens ich dokonywania? Mówię o tym otwarcie, bo zawsze mam pełen arsenał argumentów potwierdziających słuszność moich wyborów. To mnie zawsze odróżnia od zmanipulowanej, ogłupionej tłuszczy, która głosuje na partie jedynie słuszne, bo „maja najwyższe notowania”, „są światowe”, „głosują na nie ludzie młodzi i wykształceni” lub „są wesołe” (autentyczne cytaty z wielbicieli obecnej jedynie słusznej partii). Wystarczy jednak zadać przedstawicielom takiej tłuszczy 3-4 proste pytania, by obnażyć i pokazać, im samym, stopień ich zmanipulowania, ignorancji lub zwyczajniej głupoty. Prosty przykład: blisko 30-letni facet ciężko fizycznie pracujący w Irlandii mówi mi z nieskrywaną dumą, ze jest wiernym wyborcą PO. Zapytany przeze mnie o motywację takiego wyboru odpowiada, ze na PiS głosują ludzie starzy, niewykształceni, pochodzący ze wsi. Po kilkunastu minutach rozmowy okazuje się, ze mój rozmówca edukacje zakończył na technikum samochodowym i pochodzi z maleńkiej podopolskiej wsi. Dodam tylko, ze podobnych rozmów odbyłem dziesiątki.
Z lubością przytaczam wszystkim zakochanym w jedynie słusznej partii słowa Janusza Rewińskiego, jednego z nielicznych myślących aktorów, który w wywiadzie dla Rzepy słusznie zauważa, iż jedynym okresem po 1989 roku, gdy Polska miała Prezydenta profesora a premiera doktora, był okres rządów PiS.
Uwielbiam odbrązawiać tzw. autorytety. Zawsze, gdy jest ku temu okazja, okazuję swoja pogardę dla bożków III RP, przypominając po prostu ich haniebne życiorysy. Przykłady pierwsze z brzegu: Kuroń (budowniczy czerwonego harcerstwa, namawiający w latach 50. młodzież do denuncjowania swych „nieprawomyślnych” rodziców), Michnik (czerwony harcerzyk, wieloletni przyjaciel komunistycznych oprawców, prawa ręka Kuronia w latach 50.), Geremek (wieloletni przewodniczący komórki PZPR na UW i PRL-owski dyplomata), Mazowiecki (stalinowski „dziennikarz” nawołujący piórem m.in. do ostrego karania biskupów sądzonych w procesach pokazowych, wieloletni poseł komunistycznego sejmu), czy choćby Bartoszewski, którego nigdy nie tytułuję profesorem. I zawsze poprawiam tych ogłupionych bądź zwyczajnie łżących, którzy Bartoszewskiemu „nadają” tytuł profesorski. Dlaczegóż miałbym tego nie robić, skoro ten salonowy opluwacz (nazwał mnie bydłem) ma zaledwie maturę?.
I wreszcie zawsze daję odpór oszczercom bądź pożytecznym idiotom, przyprawiającym Polakom gębę antysemitów czy ksenofobów. Argumenty, których przy takich okazjach używam, mógłbym wymieniać przez parę godzin, ale tutaj ograniczę się tylko do jednego: od lat najpopularniejszym dziennikiem (poza Faktem) jest Gazeta Wyborcza. Tajemnicą poliszynela jest żydowskie pochodzenie znakomitej większości zespołu czerwonego organu wydawanego na Czerskiej („Gazetka, gazetka, nikt nie ma w niej napletka”). Skoro Polacy są antysemitami, to jakim sposobem od 21 lat tłumnie kupują gazetę mniejszości żydowskiej? Nigdy nie doczekałem się logicznej odpowiedzi na to pytanie.
Wszystkie przytoczone powyżej przykłady mojej prywatnej, i często samotnej, walki z zarazą poprawności politycznej, czyli ze zwyczajnym zniewoleniem intelektualnym, stanowią jasną deklarację moich poglądów politycznych. Nie byłbym bezkompromisowym antykomunistą i konserwatywnym liberałem, gdyby nie pisarze, artyści, publicyści i dziennikarze, którzy mnie po prostu ukształtowali. Byli/są to przede wszystkim Maciej Rybiński, Rafał A. Ziemkiewicz, Bronisław Wildstein, Robert Mazurek, Maciej Wolski, Jan Pietrzak, Ryszard Legutko czy Zdzisław Krasnodębski. Jednak pierwsze skrzypce w mych umyśle, sercu i duszy od dawna gra najwybitniejszy polski pisarz – Waldemar Łysiak. To jego „Stulecie Kłamców” szeroko otworzyło mi oczy. I tam znajduje się cytat z Paula Johnsona, jasno tłumaczący dlaczego należy walczyć z lewactwem, którego główną bronią jest właśnie poprawność polityczna: „Lewica zdolna jest popełnić każdą niesprawiedliwość, i zawsze jest gotowa tłumić prawdę w imię swojej, wyższej prawdy”.
Rafał Ostrowski


Komentarze
Pokaż komentarze (10)