„Rzeczpospolita” opublikowała dzisiaj katyńskie wystąpienie Lecha Kaczyńskiego. Jest w nim wszystko, co czyniło naszego Prezydenta politykiem wybitnym, zwłaszcza w polityce międzynarodowej. Są słowa najprostsze, ale i najodważniejsze zarazem, bo mówiące prawdę wprost, bez ogródek: „Tej zbrodni ludobójstwa dokonano z woli Stalina, na rozkaz najwyższych władz Związku Sowieckiego. Sojusz III Rzeszy i ZSRR, pakt Ribbentrop-Mołotow i agresja na Polskę 17 września 1939 roku znalazły swoją wstrząsającą kulminację w zbrodni katyńskiej.”
Porównanie tego, niewygłoszonego przemówienia ze środowym wystąpieniem Donalda Tuska może, a nawet powinno, zatrważać. I nie chodzi już nawet o ten jeden tekst, rozmywający odpowiedzialność sowieckich morderców i relatywizujący wyjątkowość cierpienia polskich ofiar. Najbardziej przeraża mnie myśl, że ktoś taki trzyma ster naszej polityki zagranicznej, a za chwilę, być może, będzie miał pełnię władzy w państwie. Spójrzmy choćby na następujący passus wystąpienia premiera:„Ale chcemy także jako Polacy pamiętać nie tylko tu, w Katyniu, o innych narodach. Zawsze, kiedy przybywali tu polscy przywódcy, już w czasach wolnej Polski pamiętali także o Rosjanach, którzy leżą w tej ziemi i innych, pochodzących z innych narodów. Tak jak pierwszy premier Tadeusz Mazowiecki, który jest dzisiaj z nami, który odwiedzając po raz pierwszy polskie groby, odwiedził także groby rosyjskie. Chcemy, aby ten mit nikogo nie dzielił, ta prawda nie może dzielić, ale ta prawda musi brzmieć.” Cały Donald Tusk – mówi o prawdzie, ale nie potrafi jej nazwać, wygłosić, powiedzieć wprost.
Jakże ta postawa kontrastuje z tym, co uosabiał Lech Kaczyński, z jego bezkompromisowością i troską o dobro wspólne. O nasze, polskie dobro wspólne. Czy możliwe jest, abyśmy jeszcze kiedykolwiek doczekali głowy państwa potrafiącej tak odważnie łamać politycznie poprawne zasady, zabraniające nazywania zła i sprawców tego zła po imieniu? Powód do niewielkiej nadziei na doczekanie przez Polaków godnego następcy Lecha Kaczyńskiego daje to, co może zrodzić się z tej naturalnej, bardzo podniosłej i pełnej patriotyzmu atmosfery, jaka jednoczy większość z nas od sobotniego przedpołudnia. Jeśli medialne siły zła nie zdołają pozostałości tej cudownej wzniosłości zniweczyć, to w dniu czerwcowych wyborów prezydenckich Polska może znowu mieć powód do wielkiej radości. Jeśli stałoby się jednak inaczej, to niech Bóg ma nas w swej opiece, albowiem pod niepodzielnymi rządami ludzi nieumiejących po imieniu nazwać zła wyrządzonego Rzeczypospolitej, nie czeka nas nic dobrego.


Komentarze
Pokaż komentarze (5)