Taka trawestacja niezapomnianego barejowego „Parówkowym skrytożercom mówimy zdecydowane nie” nasuwa mi się za każdym razem, gdy słyszę kogoś z, jakże licznego, chóru fanów KGB. Bo trudno nie uznać za fanów sowieckich służb specjalnych entuzjastów Putina, którzy od kilkunastu dni zachwycają się jego tanimi i ,tak naprawdę, nic nieznaczącymi gestami. A to przyjechał na miejsce katastrofy i utulił udającego żal Tuska. A to obiecał dążenie do całkowitego wyjaśnienia przyczyn katastrofy oraz zapowiedział pełną otwartość ze strony rosyjskich śledczych. To nic, że te obietnice i zapewnienia z każdym dniem okazują się nie mieć nic wspólnego z postępowaniem Rosjan – funkcjonariusze „partii zagranicy” tak łatwo się nie odkochują. Zwłaszcza, jeśli chodzi o miłość do wysokich oficerów KGB. Jednak oprócz „partii zagranicy” mamy do czynienia z całą masą istot bezmyślne powtarzających medialne brednie o potrzebie jednania się, a nawet dziękowania Rosjanom. Tych, za Leninem, nazywam „pożytecznymi idiotami”. Trafniejszego określenia nie znam.
Do pierwszej z wyżej wymienionych kategorii z pewnością zaliczyć trzeba czerwonych komisarzy, rzuconych na odcinek medialnego urabiania gawiedzi. Tutaj na myśl od razu przychodzi mi nazwisko Beaty Michniewicz. Ta tzw. dziennikarka, która od czasu smoleńskiej katastrofy zdaje się być głównodowodzącą trójkowej tzw. publicystyki, użyła parę dni temu na antenie określenia „plucie Rosjanom w twarz”. W ten, jakże subtelny sposób, określiła apel Polskiej Fundacji Katyńskiej o powołanie Międzynarodowej Komisji w sprawie katastrofy samolotu. Miało to miejsce podczas rozmowy ze specjalistą od naigrywania się z Jana Pawła II, wiernym fanem Kremla, towarzyszem Markiem Siwcem, który z kolei podnoszenie wątpliwości co do jakości prowadzonego śledztwa uznał za plucie w twarz polskiemu rządowi. Jeśli ktoś zna przynajmniej zawodowe życiorysy obu opisywanych tu indywiduów, to w najmniejszym stopniu nie może być zdziwiony ich agresją wobec tych, którzy zadają pytania, bo najzwyczajniej w świecie cenią sobie wolność i sprawiedliwość.
Tacy jak Marek Siwiec na polecenie swych mocodawców są w stanie nie tylko ziemię kaliską ucałować, ale zapewne i pięknie aportować potrafią. Jestem dziwnie przekonany, że gdyby Aleksander Kwaśniewski, jako prezydent, rzucił swemu giermkowi patyk, to ten bez wahania pobiegłby po niego, uradowany możliwością sprawienia frajdy swemu panu i władcy. Tak, władcy. Albowiem Siwiec i inni postkomuniści, to jednostki o mentalności niewolników. Posłuszeństwo wobec pana jest w nich tak silnie zakodowane, że bez mrugnięcia okiem zrobią wszystko, co ma szansę sprawić mu przyjemność, a tym bardziej to, co służy jego interesom. A przecież dla Siwca i hordy jemu podobnych Putin to pan panów. W takim razie wmawianie motłochowi, że podnoszenie jakichkolwiek wątpliwości co do sposobu prowadzenia śledztwa jest co najmniej niestosowne, to spełnianie ich niewolniczych obowiązków.
Oczekiwanie innej postawy od propagandystów podobnych do Beaty Michniewicz tez jest co najmniej naiwnością. Czego można spodziewać się po „dziennikarce”, która do pracy w reżimowych komunistycznych mediach została przyjęta w roku 1983, a więc w czasie, gdy każdego niewystarczająco potulnego dziennikarza zwyczajnie wywalano na bruk? Notabene, dokładnie w tym samym czasie do Trójki dołączyli Monika Olejnik i Marek Niedźwiecki. Zawsze mnie zastanawia, że nikt nie śmie im tego publicznie wypomnieć, zwłaszcza Płaczliwej Monice.
Ale wróćmy do redaktor Michniewicz. Na stronie Trójki ta pani pisze o sobie m.in. tak: „Trochę to dwuznaczne, że radio płaci mi za miłość, ale, ponieważ nie są to wygórowane sumy nie mam wyrzutów sumienia.” Myślę, że sformułowanie o płaceniu pani Beacie za miłość wcale nie jest aż tak dwuznaczne, jakby ona sama sobie tego życzyła. W każdym razie ja odbieram je jak najbardziej dosłownie. Boli mnie tylko, że to płacenie za usługi odbywa się również z moich pieniędzy. A dziwi mnie, ale tylko nieco, iż ta czerwona propagandystka wydaje się być zupełnie nie do ruszenia, nawet przez oskarżanych o propisowskość Krzysztofa Skowrońskiego i Jacka Sobalę. Ale widać tak już jest – niewolnicy wiernie służący naprawdę ważnym panom są nietykalni.
Jeśli chodzi o wyznanie pani Beaty dotyczące braku wyrzutów sumienia, to wcale nie jestem tym brakiem zaskoczony. Po pierwsze: służba, nie drużba. Po drugie: na wojnie, jak to na wojnie: jak nie „my” ich, to „oni” – nas. I myślę, że naiwnością byłoby oczekiwanie od Michniewicz i jej podobnych komisarzy odruchów sumienia po bez mała 30 latach wiernej służby. A że wiernym wykonywaniem swych niewolniczych obowiązków naruszają czyjąś cześć oraz godność, nawet tych, którzy tragicznie zginęli w Smoleńsku? Cóż, wojna nie może obyć się bez ofiar, nawet tak bolesnych i niewinnych. I nawet tak bezbronnych.
Rozmowa Michniewicz z Siwcem (do odsłuchania)



Komentarze
Pokaż komentarze (1)