Co pomyślelibyśmy o człowieku, który zmarłej tragicznie gospodyni domowej zarzuca, że nie zdążyła mu ugotować obiadu? Określenie go człowiekiem skrajnie nieprzyzwoitym byłoby użyciem eufemizmu. Czy można, zatem, mieć inne zdanie o Bronisławie Komorowskim zarzucającym tragicznie zmarłemu Prezydentowi, iż ten nie przesłał nowelizacji ustawy o IPN do Trybunału (należy pamiętać, że została ona przegłosowana dzień przed tragedią)?
Co sądzić o partii wysuwającej takiego człowieka na swego reprezentanta w wyborach prezydenckich i podpisanie przez niego wspomnianej ustawy mocno popierającej, m.in. ustami Grzegorza Schetyny, który tę decyzję uznaje za przemyślaną i odpowiedzialną. (Zapewne była ona i przemyślana, i odpowiedzialna, tyle że z punktu widzenia frontu obrony agentów.)
Moim zdaniem uczynienie Bronisława Komorowskiego platformerskim kandydatem na prezydenta było posunięciem doskonałym. I nie mam na myśli efektu marketingowego, albowiem każdy chyba już widzi, że jedyne zalety marszałka sejmu, to - jak to ujął Robert Mazurek – pięcioro dzieci i wąsy. Chodzi mi o to, że nikt nie personifikowałby lepiej gigantycznej wprost hipokryzji charakteryzującej partię Donalda Tuska. Bo czyż nie jest hipokryzją wmawianie nam odpolitycznienia IPN-u i poszerzenia dostępu do akt jako głównych zalet podpisanej przez Komorowskiego ustawy? Fakty są zupełnie inne: prezes Instytutu będzie teraz zakładnikiem rządu a dostęp do akt będzie poszerzony tylko o jedną grupę – kapusiów. Czy obłudą nie jest kreowanie się przez platformersów na odwiecznych zwolenników lustracji w sytuacji, gdy właśnie faktyczną lustrację blokują, choćby poprzez umożliwienie agentom wynoszenia czy niszczenia obciążających ich dokumentów?
Jak nie uznać za zakłamanie postawy obecnego rządu, który domaga się udostępnienia mu środków wypracowanych przez NBP do łatania dziury budżetowej? Jak te żądania mają się do rzekomego gospodarczego liberalizmu rządzącej nami partii? I jak się one mają do gromów, jakie PO ciskała swego czasu na Andrzeja Leppera, który wysuwał dokładnie takie same pomysły? Czy można nadal wierzyć w szczerość wolnorynkowych deklaracji partii od lat obiecującej znaczne obniżenie podatków, która jednak w ciągu dwóch i pół roku swych rządów nie zmniejszyła żadnych obciążeń fiskalnych?
Weźmy inny, rażący wprost, przykład hipokryzji charakteryzującej PO. Od pierwszych dni premierowania Donalda Tuska jesteśmy bombardowani zapewnieniami o języku miłości i polityce opartej na zaufaniu. A jak te deklaracje mają się do rzeczywistości? Zupełnie nijak, albowiem wieloletnie wyzywanie politycznych oponentów od moherów, durniów, sk…nów, kurdupli czy bydła oraz podsłuchiwanie dziennikarzy dowodzi stosowania standardów dalekich od miana demokratycznych czy nawet cywilizowanych.
W skrajnie antypisowskich mediach, które de facto należy uznać za departamenty propagandy PO, to partia Jarosława Kaczyńskiego ma doprawianą „gębę” partii „nietolerancyjnej” czy wręcz „homofobicznej” (cokolwiek miałoby to znaczyć). Tymczasem to prominentny poseł Platformy od lat jawnie piętnuje prezesa PiS-u jako domniemanego homoseksualistę. Inny gwiazdor PO (mocno zasłużony dla budowania komunizmu) publicznie snuje domysły na temat homoseksualnego romansu dwóch ważnych polityków partii opozycyjnej. Jeśli to nie jest dowód na bezbrzeżne zakłamanie pozującej na „europejską” Platformy i suflujących jej mediów, to co to jest? Zna ktoś lepsze określenie?
Kto jeszcze pamięta zapewnienia Donalda Tuska o bezwzględności jego ugrupowania w walce z korupcją, zwłaszcza tą we własnych szeregach? Skonfrontowanie tych zapewnień z postępowaniem PO w sprawie afery hazardowej czy żałosnymi próbami wytropienia korupcji u Prawa i Sprawiedliwości (choćby słynny piterowy dorsz za 8.16 zł) to kolejna kropelka dodana do oceanu zakłamania, w którym pławi się obecna władza.
A czy pamiętamy jak to się wszystko zaczęło? Ano zaczęło się w roku 2001 od założenia organizacji, która wedle deklaracji jej twórców miała być czymś w rodzaju anty-partii i przez pierwsze parę miesięcy unikała nawet używania tej nazwy w stosunku do siebie. Co oczywiste, nigdy nie przeszkadzało to tej anty-partii w korzystaniu z budżetowych dotacji dla partii politycznych.
Często myślę, ze gdybym miał wytłumaczyć dziecku czym jest hipokryzja, to posłużyłbym się dwoma przykładami. Pierwszym byłby Związek Radziecki, który przecież zawsze walczył o pokój, jednocześnie wywołując wojny i dokonując mordów na milionach niewinnych ludzi. ZSRR miał też konstytucję dającą swym obywatelom wszelkie możliwe prawa i dbał o ich dobrobyt, a wszyscy wiemy jak wyglądało (i wygląda nadal) życie milionów zwykłych obywateli Imperium Zła. Drugim przykładem byłaby Platforma Obywatelska, której deklaracje mają się do rzeczywistości dokładnie tak samo jak zapewnienia Sowietów miały się do ich postępowania. Z tego punktu widzenia uznaję Bronisława Komorowskiego za idealnego reprezentanta PO.


Komentarze
Pokaż komentarze (12)