W jednym z odcinków świetnego serialu „Czterdziestolatek” (notabene, to przykład pokazujący, że nawet jednostki tak zdeprawowane jak Gruza i Toeplitz potrafią tworzyć rzeczy wielkie) jego główny bohater, Stefan Karwowski – człowiek zupełnie wyzbyty własnych poglądów i zawsze ślepo podążający za modą – postanawia zostać myśliwym. No, może nie tyle zostać, co zwyczajnie poudawać, że nim jest. A wszystko po to, aby, jako świeżo mianowany dyrektor, nie wypaść z „towarzystwa”. Albowiem przez cały chyba PRL łowiectwo było jedną z ulubionych rozrywek komuszej elity.
Ten epizod jednego z najlepszych polskich seriali staje mi przed oczami, ilekroć myślę o myśliwskiej pasji platformerskiego kandydata na prezydenta. Skojarzenie to wydało mi się jeszcze trafniejsze, gdy przeczytałem artykuł o polowaniach Bronisława Komorowskiego, zamieszczony w weekendowej „Rzeczpospolitej”. Dowiadujemy się w nim między innymi o tym, że p.o. prezydenta jest myśliwym od co najmniej 20 lat i od dawna, wraz ze swym synem Tadeuszem, należy do Polskiego Związku Łowieckiego (co ciekawe, dokładnych informacji nie można na ten temat uzyskać, bo władze Związku zasłaniają się ochroną danych osobowych). Według autorów artykułu, PZŁ to „hermetyczne środowisko, o ogromnych finansach i wpływach. Ze skupu dziczyzny i organizowania polowań dla cudzoziemców koła uzyskały w ubiegłym roku ponad 84 mln zł. Składki członkowskie to kolejne 20 mln zł”.Jeden z cytowanych w artykule myśliwych, zrzeszonych w PZŁ mówi: „Nie każdy może zostać członkiem. Decyduje o tym zarząd związku”.W następnym zdaniu dowiadujemy się, że „Szefem Naczelnej Rady Łowieckiej PZŁ jest Andrzej Gdula, były wiceszef MSW w PRL, ściągnięty do resortu przez generała Czesława Kiszczaka” a prezesem związkowego zarządu jest Lech Bloch, który „był zarejestrowany jako wieloletni tajny współpracownik Służby Bezpieczeństwa "Kazimierz". W Instytucie Pamięci Narodowej zachowało się własnoręcznie podpisane przez niego zobowiązanie do współpracy.”Do organizacji, rzecz jasna, należy „wielu VIP-ów: polityków, ministrów, aktorów, celebrytów.” Emerytowany leśniczy z Janowa Lubelskiego opowiedział dziennikarzom "Rzeczpospolitej", że „w 2001 roku Bronisław Komorowski przyjeżdżał tam na polowania z przedstawicielami ówczesnego rządu SLD. Potwierdzają to w rozmowach z "Rz" inni leśnicy pracujący wówczas w Janowie.” Organizatorem wielu łowieckich wypraw kandydata PO „był Jan Okruch, w latach 2002 – 2006 dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Lublinie (z nominacji SLD).” Pracownicy nadleśnictwa w Rudniku w podkarpackiem też pamiętają liczne polowania Komorowskiego z politykami SLD. Dodają, że „widywali tam też wtedy szefa Bartimpeksu Aleksandra Gudzowatego oraz znanych aktorów, m.in. Bogusława Lindę.” To właśnie od wspólnych myśliwskich wypraw rozpoczęła się zażyła przyjaźń marszałka z biłgorajskim wielbicielem wibratorów. Razem polowali m.in. w Rosji na chronione w Polsce głuszce.
I tak oto maluje mi się przed oczami obraz ciapowatego, skrajnie niesamodzielnego i podatnego na manipulacje Stefka Karwowskiego, który szansy na rozwój swej dyrektorskiej kariery upatrywał w przebieraniu się za myśliwego. Tyle, że bohater „Czterdziestolatka”, owszem, był oportunistą, lecz nie wyobrażam sobie, aby był zdolny do strzelania do bezbronnych zwierząt. A tymczasem marszałek strzela, jak najbardziej. Według "Rzeczpospolitej": „Komorowski lubuje się w jeleniach, bykach i kozłach (samiec sarny)”. Kandydat partii kochającej wszystkich i wszystko dookoła potrafi na przykład mierzyć do zwierzyny wabionej na miejsce polowania wielodniowym rozsypywaniem pokarmu. Jak tłumaczy cytowany w artykule leśniczy: „zwierzyna się przyzwyczaja, że w tym miejscu można się najeść. Jak się już przyzwyczai, przyjeżdża myśliwy, wchodzi na ambonę. Przy optyce współczesnej broni zwierzyna nie ma żadnych szans. Nie trafić w takich okolicznościach, to spudłować w stodołę.” (Prawdopodobnie tu mają swe źródło chamskie porównania, których Komorowski dopuszczał się po ostrzelaniu prezydenckiego konwoju w Gruzji.)
Autorzy artykułu przyznają, że napotykali na mur milczenia, kiedy oznajmiali, iż zbierają materiał do artykułu o łowieckich pasjach kandydata Platformy. Piszą między innymi: „Dziś marszałek Komorowski unika rozmowy o polowaniach. Mimo wielokrotnych próśb nie odpowiedział na pytania "Rz": m.in. od kiedy jest członkiem związku łowieckiego, jakie ma trofea i medale, czy polował w Omulewie i za granicami kraju, m.in. na Syberii na niedźwiedzie. No i kiedy zamierza zawiesić członkostwo w PZŁ, bo według naszych informacji jeszcze tego nie zrobił.”
Komicznie w tej sytuacji brzmią wszyscy platformerscy dworzanie mówiący, że to Jarosław Kaczyński tchórzy unikając debat czy rozmów z dziennikarzami (np. wczoraj w Trójce mówił o tym cieć w randze ministra, lub minister w randze ciecia, Paweł Graś). A zatem Bronisław Komorowski jest w swych działaniach znacznie bardziej żałosny niż dyrektor Karwowski, albowiem ten drugi był przynajmniej w stanie przyznać przed swoimi najbliższymi, że całe jego polowanie to jeden wielki pic, mający mu tylko pomóc w robieniu kariery. Tymczasem marszałek sejmu ma duży kłopot, bo jeśli przyznałby, że robi to z zamiłowania, wypadłby źle w oczach „ekologów” i mocno „proekologicznych” lewackich mediów. Jeśli z kolei przyznałby, że robi to, aby należeć do (czerwonego) towarzystwa, wyszedłby z niego skrajny oportunizm. A prawda wydaje się jeszcze gorsza, bowiem moim zdaniem Bronisław Komorowski łączy wrodzone upodobanie do zabijania niewinnych stworzeń ze swoją immanentną potrzebą przynależenia do salonów. I błyszczenia na nich.


Komentarze
Pokaż komentarze (8)