Donald Tusk na sobotnim zjeździe PO: „Konkurent Bronisława Komorowskiego chce zdobyć władzę na fundamencie kłamstwa, a to kłamstwo wyraża hasło tak boleśnie dzielące Polskę, na Polskę Solidarności i Polskę wolności. Nasz główny oponent codziennie mówi nieprawdę na temat tego, co działo się w ostatnich latach w Polsce”
Może gdybym wczoraj wrócił z 20-letniego pobytu na Marsie, to uwierzyłbym w słowa sepleniącego politykiera udającego premiera Polski. Jednak na szczęście ostatnie 20 lat spędziłem w kraju nad Wisłą i doskonale pamiętam wszystkie wolty, knowania i łgarstwa wytrzeszczonego przewodniczącego Platformy. Pamiętam zatem, jak jeszcze w roku 2005 był on eurosceptyczny niczym Jan Rokita w owym czasie, jak opowiadał się za budową IV Rzeczypospolitej (pojęcie to weszło do publicznego obiegu dzięki ówczesnym posłom PO – Śpiewakowi i Rokicie), jak mocno był antykomunistyczny i prolustracyjny. Rzecz jasna, i owa eurosceptyczność, i popieranie budowy silnego państwa, a tym bardziej tuskowy antykomunizm i prolustracyjność, były tylko i wyłącznie pustą retoryką obliczoną na pozyskanie głosów ignorantów, których wiedza i pamięć polityczna sięgają co najwyżej 3 dni wstecz. A że społeczeństwo w owym czasie było mocno zmęczone obfitującymi w gigantyczne afery rządami SLD, to i elastyczny (bo pozbawiony kręgosłupa) Donald szermował przytoczonymi powyżej hasłami.
Jednak wystarczył rok i już ustami swego głównego pałkarza komunikował rzeszom naiwniaków (czyli żelaznemu elektoratowi PO), że jego partia tak naprawdę jest z SLD i z gejami. Minęły następne dwa lata i ten sam Tusk (tak a propos – czy on kiedykolwiek jest ten sam?) z eurosceptyka staje się bałwochwalczym zwolennikiem (by nie rzec „wyznawcą”) Unii, który z dumą sepleni do mikrofonów o planie wprowadzenia w Polsce euro już w roku 2012. Bankier.pl 1 października 2008 podawał: „Kalendarz przygotowań do przyjęcia euro jest tak konstruowany, by wspólną walutę przyjąć 1 stycznia 2012 r., wynika ze środowej wypowiedzi premiera Donalda Tuska. (…)Premier dodał, że po przeprowadzeniu analiz i po konsultacjach z Radą Polityki Pieniężnej (RPP) realną datą jest początek 2012 r.” Rzecz jasna, nagłą potrzebę zainicjowania procedury przygotowującej nas do wprowadzenia unijnej waluty, Tusk argumentował koniecznością przeciwdziałania nadciągającemu wtedy kryzysowi. Innymi słowy, tzw. premier i jego „specjaliści” uznali (lub udali, że uznali) euro za najskuteczniejsze remedium na recesję. Tymczasem np. cytowany przez Onet.pl pełnomocnik rządu Republiki Słowackiej ds. wprowadzenia euro, Igor Barát, twierdzi, że „wprowadzenie euro przez Słowację kosztowało ten kraj ok. 0,5 proc. rocznego PKB”. W rozmowie z PAP przyznał też, że „wprowadzenie euro na progu kryzysu (1 stycznia 2009 r. - PAP) spowodowało, że w trudnych dla gospodarki czasach słowacki eksport stał się mniej konkurencyjny.”Zgubny wpływ przynależności do strefy euro na efektywność walki z kryzysem podkreślało też wielu polskich ekonomistów. Mateusz Szczurek, główny ekonomista ING Banku: „Unia walutowa nie zapewniła krajom członkowskim stabilności makroekonomicznej ani nie pomogła uzdrowić finansów publicznych, płynny zaś kurs walutowy, jakim mogły się posługiwać kraje niebędące członkami strefy, okazał się lepszą metodą dostosowania do otaczającej daną gospodarkę rzeczywistości. Zalety strefy są kruche, za to problemy z tym związane sprzyjają utrzymywaniu się przez długi czas niższego wzrostu gospodarczego, wysokiego bezrobocia i deflacji.”
A jak tuskowe bajania o euro jako remedium na kryzys komentował w tym czasie Jarosław Kaczyński? Newseek.pl: „Prezes PiS podkreślił w Radiu Maryja, że nie należy wprowadzać euro w czasie kryzysu i dopóki Polska nie zbliży się poziomem rozwoju gospodarczego, czyli poziomem PKB na głowę mieszkańca, do przeciętnej w Unii Europejskiej. - To, co mówi premier, to jest po prostu nadużycie – mówił były premier.”
Następne lata oraz przykłady krajów takich jak Słowacja, Estonia, Grecja czy Irlandia pokazały, kto miał rację oraz jak bardzo zasadne jest nazywanie Tuska „tak zwanym premierem” a jego współpracowników „tak zwanymi specjalistami”. I owe bredzenia szefa PO dotyczące zalet szybkiego wprowadzenia euro, moim zdaniem są nie tylko przykładem jego ignorancji, lecz pokazują przede wszystkim jego umiłowanie do kłamstwa jako głównego narzędzia uprawiania polityki.
Skupiłem się tutaj na czysto propagandowym pomyśle szybkiego wprowadzenia euro, który Tusk rzucił po to, aby naiwniacy byli przekonani, że rząd walczy z kryzysem. Ale przecież przykładów wolt, krętactw czy zwyczajnych łgarstw regularnie stosowanych przez Słońce Peru jest tyle, że nie zmieściłyby się w średniej długości wpisie. Wystarczy wspomnieć tylko obietnice składane przez rząd w sprawie sprzedaży stoczni (okazało się, iż żadnego katarskiego kontrahenta nie było, a cała sprawa była tylko przedwyborczym zabiegiem propagandowym), szumnie ogłaszane przez samego tzw. premiera plany skomputeryzowania polskich szkół (mówił o tym w swoim grillowym expose z maja 2008), czy kłamstwa PO dotyczące liczby śmiertelnych ofiar wypadków drogowych za rządów PiS-u (przegrali wytoczony im za to w trybie wyborczym proces). Wszystkie łgarstwa Donalda Tuska zostały w większości zwyczajnie zamilczane. Żadne nie doczekało się należytego, odpowiednio nagłośnionego omówienia czy dziennikarskiego śledztwa. A przy takim stanie i wiarygodności mediów, które w przytłaczającej większości zajmują się głównie kryciem kłamstw szefa rządu, obowiązek ich przypominania spoczywa w dużej mierze na nas, prostych blogerach. Albowiem większość pracowników mediów (nie można wobec zgrai propagandystów używać słowa „dziennikarze”) kieruje się zasadą wprost wyartykułowaną przez Mazowieckiego juniora: „No dobrze, to prawda, ale po co o tym mówić?”
Mateusz Szczurek, główny ekonomista ING Banku, o strefie euro
Jarosław Kaczyński o planach wprowadzenia euro



Komentarze
Pokaż komentarze (8)