Przez lata główną przeszkodą w śmiałym i kompetentnym reformowaniu Polski byli dla Platformy Prezydent Lech Kaczyński oraz opozycja. To zapewne z tego zatroskania o niemożność modernizowania kraju prominentni politykierzy PO życzyli opozycji śmierci, również ustami samego tzw. premiera. Los bądź źli ludzie wyeliminowali patrzącego „rządowi” na ręce Prezydenta i postawili na jego miejscu rządowego namiestnika. Ale niestety niemożliwością było upchanie całej opozycji do przestarzałego Tupolewa, więc biedna władza musi jeszcze trochę się pomęczyć nad jej dorzynaniem (a co za tym idzie – nad tępieniem elektoratu opozycję popierającego).
Jednak przy zdobyciu drugiego z głównych ośrodków władzy w państwie, każde normalne ugrupowanie polityczne jasno orzekłoby, że ma teraz pełnię władzy, a więc bierze na siebie również pełnię odpowiedzialności i rezygnuje ze stosowania jakichkolwiek wymówek dla swej nieudolności, nieróbstwa lub wręcz psucia państwa (zwłaszcza biorąc pod uwagę praktyczny monopol medialny, dzięki któremu partia rządząca jest wolna od jakiejkolwiek znaczącej krytyki). Tyle, że trudno Platformę uznać za ugrupowanie polityczne, zwłaszcza za normalne. Nie można bowiem partią polityczną nazywać zbieraniny interesownych karierowiczów-totalitarystów, których jedynym spoiwem jest trwanie przy władzy, a więc przy korycie, po prostu.
Dlatego właśnie już od pierwszego dnia po wyborach z ust działaczy PO słyszymy dwuznaczne, i jak najbardziej bezpośrednie też, przytyki pod adresem koalicyjnego PSL-u jako głównego przeszkadzacza, który nadal powoduje, że „reformatorska” Platforma ma związane ręce (np. wczoraj można to było usłyszeć od przedstawiciela PO w „Minęła dwudziesta”). Założę się, iż ta strategia propagandowa będzie przybierała na sile i zapewne znajdzie wielu głosicieli w postaci dworskich tzw. dziennikarzy. I wcale mnie nie dziwi bierna postawa ludowców, którzy z godną podziwu cierpliwością znoszą te obelgi. Choć pewnie poczytywanie tego zachowania za cierpliwość jest błędem. To raczej zwykły oportunizm, którego podstawą jest brak godności.
Pomyślmy zatem, jak wielkiej pełni władzy potrzebuje tuskowa drużyna, aby uznać, że ma wreszcie warunki do spokojnego i umiejętnego rządzenia. Czy ustrój monopartyjny lub monarchia też by ich nie satysfakcjonowały i „pętały im ręce”? Zapewne tak, przecież PZPR za szalejącą w PRL masową biedę i zacofanie gospodarcze wiecznie obwiniała „imperialistów” i „warchołów”. Mam pewność, że dokładnie tak samo byłoby (będzie) z Polską Zjednoczoną Partią Obywatelską.



Komentarze
Pokaż komentarze (4)