W swej poprzedniej notce pisałem o budowniczych symetrii między zamordystyczną, totalitarną PO a, co najwyżej nieporadnym (czasami skrajnie), PiS-em. Wyraziłem w owym tekście swą dezaprobatę dla zamazywania różnic między barbarzyństwem zera z Biłgoraja a merytoryczną krytyką PO czy jej dworu. Dałem też wyraz swemu przekonaniu, że wszyscy służący w ten sposób Platformie zostaną kiedyś przez nią wypluci, wyrzuceni, odesłani na margines. Jako przykład takiego potraktowania budowniczych symetrii podałem Janinę Jankowską, która została umieszczona na liście dziennikarzy nieprawomyślnych (czyli rzekomo propisowskich). Takich przykładów można by podawać więcej (choćby Igor Janke usunięty z rynszTOK FM), ale, jak na razie, nic nie przebiło sposobu, w jaki czerwony salon potraktował swego wieloletniego gorliwego pomagiera – ojca Macieja Ziębę.
Od lat skrajnie mnie irytowała postawa tego tzw. księdza i zakonnika, którego rzadko kiedy można było zobaczyć w habicie, czy choćby w koloratce. Moim zdaniem już samo takie jego zachowanie wyraźnie i mocno uderzało w Kościół, bo skoro ksiądz może ubierać się jak każdy, to i wolno mu tyle, co każdemu. Ergo: księża to tacy sami ludzie jak wszyscy, a może jeszcze słabsi. A moim zdaniem tak nie jest. Uważam bowiem, że, aby zostać księdzem, w pełnym tego słowa znaczeniu, trzeba być prawdziwym twardzielem, bo np. ja sam nie potrafię wyobrazić sobie życia bez seksu. Natomiast notoryczne lansowanie przez lewackie media „księży-luzaków”, pokroju Sowy czy właśnie Zięby, pokazywało przeciętnemu zjadaczowi chleba, że kler to żadna wyjątkowość, że nic go od ludzi codziennie mijanych na ulicach nie różni. Na tym, między innymi, polega dzisiaj szeroko zakrojone banalizowanie sacrum. A banalizowanie sacrum to nic innego, jak zacieranie różnić między wielkością a małością, godnością a podłością, czyli między dobrem a złem, po prostu. I gdy ojciec Zięba odwalił swoją robotę na tym odcinku, jacyś ważni salonowcy uznali, że jego przydatność się skończyła i został wypluty. Mało tego, został na dodatek opluty, choćby w „Gadule Wyrodnej”, która nagle postanowiła obwieścić światu o alkoholizmie salonowego (do niedawna) dominikanina. Okazuje się, że o owej chorobie alkoholowej od lat wiedziało szerokie grono tzw. polityków, czy tzw. dziennikarzy, ale dziwnym trafem, do tej pory wszyscy na ten temat milczeli. No, ale tak to jest - budowniczy symetrii zrobił swoje, budowniczy może odejść, choćby w niesławie zakonnika-alkoholika (niech się cieszy, że, póki co, pedofila z niego nie zrobili).
I od tej pory, zawsze kiedy będę słyszał lub czytał mętne wywody kogokolwiek z zamazujących różnicę między dobrem a złem, będę się zastanawiał czy to kapuś, pedofil, pederasta, nekrofil, czy może tylko alkoholik. Bo przecież salonowi służą z reguły ci, na których ten ma odpowiednio mocne haki. No, chyba, że ktoś służy mu tylko i wyłącznie z wrodzonej głupoty lub podłości.
Źródło: Jak niedawnego przyjaciela GW strąca w przepaść


Komentarze
Pokaż komentarze (2)