Deco_10 Deco_10
81
BLOG

Krach pewnego sposobu myślenia

Deco_10 Deco_10 Polityka Obserwuj notkę 6

 

 

 

Adam Michnik

 

   Od roku 1990, obserwowaliśmy w mediach i prasie przede wszystkim charakterystyczny dla pewnego zwartego środowiska sposób myślenia. Otóż był to lewicowo-liberalny światopogląd i takowe postrzeganie rzeczywistości społeczno-politycznej przez między innymi nagminnie pojawiających się wówczas tzw. "pożytecznych idiotów", oraz Towarzystwa z alei Róż, które nie może obecnie przeboleć, iż IPN nie organizuje wycieczek szlakami drużyny harcerskiej im. generała "Waltera", tak jak robili to ongiś "komandosi Michnika". Wyznają tę opcję osoby, których jak na pęczki mamy także w dzisiejszym życiu dziennikarskim, politycznym i społecznym. Najwięcej ich było jednak do niedawna. O tym napiszę niebawem. Jedną część tej grupy stanowili żurnaliści, patrzący na wszystko jakby zza kulis. Drugą zaś zindoktrynowani "wolnomyśliciele", adresaci tej propagandy, osoby które spróbuję opisać potem. Otóż ci pierwsi, mówiąc trywialnie i z weredyzmem, włażenie bez wazeliny do odbytu "Salonikowi" uznało po transformacji nie tylko za swoją potrzebę, ale wręcz za swój obowiązek, wymóg i warunek egzystowania w świecie dziennikarskim, najlepszy sposób na przebicie się oraz możliwość zdobycia szacunku zarówno wśród zwanego przezeń pogardliwie "motłochu", jak i głównie wśród tzw. "creme de la creme". Dlatego właśnie do dziś bronią oni swoich Wielkich Demiurgów bardziej niźli niepodległości, dlatego właśnie przez ostatnich kilkanaście lat szybciej można było skrytykować w środkach masowego przekazu samego Papieża, niż świecące pełnym blaskiem gwiazdy "Salonu". Odbywało się to w taki sposób, że nawet największy nieudacznik, czy pseudointeligent, jak pies Pawłowa, jeżeli tylko posiadał zbieżne poglądy z tymi obecnymi w "GW" stawał się poważany (przede wszystkim zaś, czuł się poważany) w Eleganckim Towarzystwie, zaczął należeć do tej grupy oraz znajdował mimochodem uznanie i zatrudnienie w samym ogranie prasowym Michnika czy też w mediach mówiących jego głosem, których wtedy przecież nie brakowało. Ich przyszły pryncypał przyjmował swoich nowych "pióropałkarzy" z niezmiennym uśmiechem na twarzy. Posiada ich zresztą wielu z nich do dziś.

 

   Drugą symptomatyczną dla tego środowiska warstwą, zostali tzw. "obserwatorzy sceny politycznej", vulgo: zwykli obywatele. Sprawa wyglądała następująco. Otóż, oczywiście, wielbili oni Geremka, Mazowieckiego etc., natomiast z największą admiracją traktowali Michnika i to on otrzymał odeń palmę pierszeństwa w mówieniu elitom tego, co mają myśleć. Podobną rolę pełnił przez wiele lat Mieczysław Rakowski, jako naczelny "Polityki". Jego zadaniem było przekonywanie "inteligencji" do słuszności działań PZPR-u, zmierzających do rozwoju "socjalistycznej ojczyzny". Rola Michnika była od niego inna w tym aspekcie, iż redaktor naczelny "GW" przez wszystkie lata usiłował przekonać tzw. "inteligencję" właściwie tylko do jednego: mianowicie do tego, ażeby nigdy, w żadnym wypadku, za żadne skarby świata nie popierała prawicy (ergo: także lustracji, co było przez długi czas dość jednoznaczne). Wyglądało to mniej więcej tak, jak napisał niedawno jeden z blogerów Salonu24: „Język miłości i kompromisu. Dłoń wyciągnięta do pojednania. Środowisko tolerancyjne, wsłuchane w głos maluczkich. Skłonne do dialogu. Używające najdelikatniejszych słów, by ów dialog prowadzić. Potrafiące przebaczać. Zero nienawiści, ksenofobii, zadufania w sobie. Sam miód. Erupcja intelektu. Zwykli ludzie winni jedynie paść na twarz i zlizywać z ich stóp rosę mądrości, spadłą z nieboskłonów im niedostępnych”.

 

   Jako głównemu symbolowi przemian po 1989 roku, Michnikowi zdaniem jego wyznawców adwersarze "nie dorastali do pięt", nie mieli prawa pytać go o przeszłość, zarzucać mu czegokolwiek, tudzież podważać ten "ogromny wzór do naśladowania" i "niewątpliwe dla Polski zasługi" wszystkich samozwańczych autorytetów moralnych. Pod tego typu miłośników III RP (która tak naprawdę była przede wszystkim krajem odgórnie narzuconych pseudoautorytetów) i "gadające głowy" panów Waltera, Solorza i Kwiatkowskiego, swoiście podczepiali się właśnie "pożyteczni idioci" bezrefleksyjnie i bez zastrzezeń przyjmujący za dobrą monetę wszystkie artykuły oraz tezy, ba, każde zdanie "postępowych żurnalistów". Często zresztą naciągane, kłamliwe i kompletnie nielogiczne, na to jednak nie zwracali zupełnie uwagi. Szczególnym jednak "rajem" było to dla grupy, którą dla "GW" stanowiły "polaczki". Mogli oni wówczas, chociaż przez chwilę poczuć się Europejczykami, członkami wielkiej wspólnoty, postępowej i otwartej rodziny, od poetki Szymborskiej, poprzez brata-łatę Kuronia, po sam szczyt erudycji, klasy i salonowych manier, samego profesora Geremka. O ten właśnie sposób myślenia tzw. "gawiedzi" bardzo zawzięcie i konsekwentnie walczył i nadal walczy "Salon". Najbardziej wszakże martwił się o grono potakiwaczy i wyznawców "jedynie słusznych racji" wśród ludzi wykształconych, albo person do tego miana pretendujących. Robili im w ten sposób z mózgu nie tyle pranie, co wodę tolerancji, politycznej poprawności, postępu, kosmopolityzmu etc., perorując jednocześnie, iż każdy zdrowo myślący człowiek "nie wierzy w Boga" oraz "ma serce po lewej stronie". Niektórzy mawiają, że "nie ma większych idiotów od wykształconych idiotów”... To samo zjawisko dotyczy zresztą wyznawców Rydzyka czy braci Kaczyńskich. Wiara niektórych w ich nieomylność wśród ich wyznawców jest dokładnie analogiczna. To oni mówią masom co jest dobre, a co złe, gdzie jest "układ", a gdzie jest ZOMO, kto jest "prawdziwym patriotą", a kto "zdrajcą". To już jednak temat na osobny artykuł.

 

   Tak na dobrą sprawę dopiero po 17 latach, kiedy to do władzy po raz drugi doszła tzw. "prawica", nastąpił poważny, widoczny podział w środowisku dziennikarskim. Pluralizm nie polega już obecnie na tym, że "prawicowcy" mają następujący wybór: bezskuteczne szukanie choćby cienia różnicy w tezach Paradowskiej, Lisa, Najsztuba, Żakowskiego et consortes, lub kupienie niszowego pisma. My, „prawaki”, „prawiczki”, „oszołomy”, „faszyści” etc., nareszcie mamy porządne gazety mogące równać się z "GW" oraz pierwszy raz od długiego czasu nie powielające kalek językowych w niej obecnych: „odzyskaną prorządową Rzepę” oraz „Der Dziennik" (które są tak nazywane przez lewaków głównie z tego względu, iż nie krytykują jednoznacznie wszystkich działań tych okropnych Kaczorów, ot, tak dla zasady). Różnią się one pod wieloma względami (światopoglądowo, ideologicznie etc.), ale dały nadzieję na to, że prawicowcy nareszcie zaczną posiadać swoich wyrazistych przedstawicieli, obecnych w wielu mediach (vulgo: "prorządowych, przekupnych, proreżimowych dziennikarzy"). Ciekawe jest również to, że ostatnio jakby nagle przestali oni "cichcem" mieć dorabianą etykietkę "oszołomów" i zaczęli być z estymą (przynajmniej oficjalnie) trakowani jako pewna strona w dyskusji (TVN24 itd.), choć może to tylko "złudzenie optyczne". Niektórzy tzw. "inteligenci" być może zwrócili na to uwagę. Przez lata było bowiem tak, że "GW" się po prostu kupowało. Z przyzwyczajenia. Nie zważając na to, że późniejszy najgorliwszy przeciwnik lustracji Adam Michnik dokonał jej jako pierwszy, zupełnie bezprawnie poprzez "Komisję Michnika" przez ponad dwa miesiące "buszując" w archiwach dawnej bezpieki i dokonując tym samym pierwszej próby tzw. "dzikiej lustracji" w Polsce, od tego momentu robiąc wszystko, ażeby nikogo w to miejsce nie dopuścić. „Elita” miała głęboko w nosie to, że miotający w stronę wielu przeciwników zarzuty o "antysemityzm", ten sam Michnik pije wódkę z plugawym propagandzistą Urbanem, nazywa "człowiekiem honoru" Czesława Kiszczaka, czy broni generała Jaruzelskiego, którzy w 1968 co najmniej przyzwalali na pomarcowe czystki antysemickie. Niewielu też wiedziało, że adiustuje do dziś teksty w redakcji "GW" Lesław Maleszka, cyniczny agent SB o trzech pseudonimach, za PRL-u sugerujący pezetpeerowcom ostrzejsze represje względem opozycji. Nie wielu wiedziało, że z SB współpracowali inni przyjaciele "GW": piętnujący "polski antysemityzm" ksiądz Czajkowski, pisarz Andrzej Szczypiorski i inni. Wszystko to przecież odbywało się w ramach "porozumienia ponad podziałami", a te informacje nie docierały ongiś do mediów, a jeżeli już dotarły do "inteligenta", ten traktował je jako zwykłe brednie. Ten sposób myślenia w wielu głowach się skończył i choć wielu nadal uważa, iż "tak źle jeszcze nie było", "zagrożona jest demokracja", nagle przyszły do władzy "obrzydliwi kaczofaszyści" etc., to są w Polsce liczące się gazety, w których oprócz publicystycznych wygibasów salonowych dziennikarzy można także przeczytać coś innego. To "coś" jest doprawdy na wagę złota. O krachu pewnego sposobu myślenia niech świadczy fakt, że wreszcie tacy dziennikarze jak „prorządowy oszołom” Ziemkiewicz i inni nie muszą wygłaszać swoich poglądów w niskonakładowych pisemkach, tylko mogą to zrobić w telewizji, radiu czy poczytnych gazetach, oraz istnienie instytucji przywracającej i pielęgnującej prawdę o historii najnowszej („gnojki z IPN-u"), czy filmy historyczne pokazywane w telewizji publicznej. A także niech świadczy o tym ostatnie słynne wydarzenie, w którym Adam Michnik po kilkunastu latach walki z lustracją wręcz błaga rządzących o otwarcie archiwów... Tak, ten sam „wielki Adaś Michnik”.

 

Deco_10
O mnie Deco_10

Jestem ideologicznym platformerskim-pisowcem. Konswerwatywnym-liberałem. Antysalonowcem. Admiratorem twórczości W.Łysiaka. Kibicem Wielkiej "Dumy Katalonii". That's all.

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (6)

Inne tematy w dziale Polityka