SENAT OBYWATELSKI?

Inicjatywa prezydentów miast Wrocławia (Rafał Dutkiewicz), Krakowa (Jacek Majchrowski), Zabrza (Małgorzata Mańka-Szulik), przy życzliwym wsparciu prezydenta Poznania Ryszarda Grobelnego – w sprawie

odpartyjnienia Senatu przez wprowadzenie do niego obywatelskich działaczy samorządowych zamiast partyjnych –  to dobra informacja.  Zawiera ona projekt konkretnych przedsięwzięć ustrojowych zamiast dotychczasowych, oficjalnych partyjno-rządowych frazesów o konieczności odbudowania społeczeństwa obywatelskiego (zlikwidowanego w PRL).

Wszystkie dotychczasowe rządy w III RP raczej umacniały mechanizmy społeczeństwa socjalnego, które z nawyku wyniesionego z PRL-u preferuje państwo uznawane za wyłącznego dysponenta wszystkich mechanizmów życia społecznego, ograniczając obywatelskość tylko do aktów demokratycznych wyborów.

A przecież różnice pomiędzy społeczeństwem socjalnym a obywatelskim są bardziej wymowne, bo dotyczą postrzegania roli państwa. W społeczeństwie socjalnym przeważa pogląd państwa jako właśnie „wyłącznego dysponenta wszystkich mechanizmów życia społecznego”,  w przeciwieństwie do obywatelskiego widzenia państwa jako „twórcę i gwaranta ładu publicznego” wspierającego inicjatywy obywatelskie zarówno w kwestiach lokalnych społeczności i indywidualnych działaniach gospodarczo-obywatelskich, itp.

Ma rację prezydent Krakowa mówiąc o politycznym obyczaju zawłaszczenia przez partie polityczne wszystkiego w państwie. Partiom politycznym nie wystarcza sama władza państwowa, one zawładnęły już samorządami. Dowodem tego była ostatnia batalia w wyborach samorządowych przekształconych w arenę starć ideologii partyjnych, zamiast debat o miejscowych problemach funkcjonowania lokalnych struktur obsługi mieszkańców.

Humorystycznie wręcz (z obywatelskiego punktu widzenia) brzmią doniesienia o różnych kryzysach samorządowych powodowanych konfliktami partyjnymi i przeciwstawiane im koncyliacyjnych władz gminnym innych samorządów umiejących zawierać „mądre partyjne koalicje”. Chyba jednak nie tyle to zabawne. co smutne.

Może więc inicjatywa prezydentów miast – samorządowców – jest oczekiwaną pierwszą jaskółką faktycznego odradzania się obywatelskości zamiast dotychczasowej pozoracji tego odradzania ze strony partii politycznych, z których wiodąca nosi dumnie w nazwie przymiotnik „obywatelska”.

Oby ta cenna propozycja nie zakończyła się jak inna inicjatywa prezydenta Rafała Dutkiewicza pt. „Polska 21”.

Należy inicjatorom życzyć, aby tym razem pomysł zakończył się powodzeniem.