jakubx jakubx
222
BLOG

Tusk eurokrata

jakubx jakubx Polityka Obserwuj notkę 1

 

Jeżeli Donald Tusk rzeczywiście w 2014 r. zostanie usytuowany na wysokim stanowisku w Unii Europejskiej, to ci, którzy obecnie – z różnych powodów – takiego scenariusza nie uwzględniają w swoich interpretacjach sytuacji politycznej w kraju, powinni raz jeszcze spojrzeć na aktywność poprzedniego oraz obecnego rządu właśnie przez pryzmat osobistych aspiracji politycznych premiera.

Unijna nominacja dla Tuska być może wywrze pewną presję na jego miłośników. Teoretycznie wówczas powinni zacząć tłumaczyć dlaczego całkowicie odrzucali perspektywę europejską jako ważną dla Tuska oraz nie brali pod uwagę jej znaczenia jako motywu mającego wpływ na decyzje podejmowane w obszarach, w których interes UE mógł być sprzeczny z interesem Polski. Inna sprawa, że prawdopodobnie nie wywoła to większego wzburzenia w naszej polityce, a stanie się przyczynkiem do zachwytów nad skutecznością polityki zagranicznej PO. Tak czy owak nowa okoliczność rzuci nowe światło na ostatnie lata polskiej polityki wewnętrznej i zewnętrznej, a tym samym zrodzi pytania o to czy decyzje podejmowano kierując się racją stanu czy racją Tuska.

Oczywiście nadzieje żywione przez Tuska odnośnie własnej przyszłości na unijnym stolcu mogą nie zostać spełnione. Skoro nie będzie nominacji, to trudno będzie przekonać innych do rozpatrywania ruchów Tuska jako związanych z oczekiwaniem na brukselską synekurę. Może być przecież tak, że wielu poważnych decyzji Tusk nie rozpatruje bez osobistych, unijnych odniesień, ale jeśli unijni biurokraci nie zaproszą go do swojego grona, wielu uzna, że nie ma dowodu na istnienie takich motywacji więc reinterpretacja przeszłości ostatnich kilku lat będzie nieuzasadniona.

Karierowiczostwo Tuska trzeba rozpatrywać w ścisłym związku z modelem gabinetowym występującym w Polsce. Jak wiadomo siła sprawcza dwóch ostatnich rządów tkwi w jednostce, w samym Tusku. Potwierdzenie tego stanowią popularne opinie o tym jak to Tusk wielokrotnie ratował rząd z opresji, czyli "gasił pożary", krył nieudolnych ministrów biorąc "na klatę" impet społecznego oburzenia, a ostatnio podobno nawet samodzielnie wygrał Platformie wybory. Jego pozycja w ten sposób ugruntowana, została potwierdzona rozkładem tek ministerialnych w nowym rządzie, który określany jest mianem „autorskiego”. W rządzie oraz partii nie ma takiego polityka, z którym Tusk musiałby się liczyć.

Podobnych przykładów potwierdzających siłę premiera jest znacznie więcej, a zebrane razem tworzą zjawisko, którego wielu nie mogło (i nadal nie może) zrozumieć – niskie notowania rządu i wysokie notowania Tuska w badaniach przeprowadzanych w tym samym okresie. Do niedawna było to wyraźnie widoczne.

Skoro zatem siłą sprawczą w obecnym rządzie jest w zasadzie tylko jedna osoba centralizująca władzę, tym łatwiej realizować oczekiwania polityków unijnych i zaskarbiać sobie poparcie tych, którzy niedługo będą decydować o unijnych awansach. Silna jednostka nie musi się szerzej konsultować i łatwo może postawić na swoim. W takim przypadku Tusk nie ma zbyt wielu ograniczeń zewnętrznych dla pokus związanych z „samorealizacją” tam gdzie na przeszkodzie może stanąć interes państwa stanowiący utrudnienie dla europejskich marzeń Tuska. Przykładem nich będzie przyjęcie przez Polskę waluty euro.

Niepewna przyszłość strefy euro nie studzi „euroentuzjazmu” Tuska, a w ślad za nim całego rządu, dla pomysłu odrzucenia złotego. Wiadomo, że europejscy politycy na to czekają, natomiast coraz większa liczba polskich ekonomistów (i nie tylko) przestrzega przed pochopnym podejmowaniem decyzji (np. Marek Belka). Można zauważyć następującą prawidłowość: im więcej obiekcji w sprawie euro, tym większa determinacja Tuska w deklarowaniu, że wciągnie on Polskę do strefy euro tak szybko jak pozwolą na to wskaźniki ekonomiczne polskiej gospodarki. Mówi on, że to zobowiązanie zawarte w traktacie akcesyjnym (ale z traktatu nie wynika przecież taka gorliwość). Uwzględniając motyw unijnego karierowiczostwa można zadać sobie pytanie czy ponawianie co rusz tych zapewnień wobec europejskiego establishmentu nie jest powodowane dogmatycznym założeniem, że stosunek do euro to wskaźnik „euroentuzjazmu”? Trudno nie oprzeć się wrażeniu, że to właśnie sposób myślenia Tuska. Nie można być przewodniczącym Komisji Europejskiej (a więc i kandydatem na niego) nie mając fioła na punkcie „integracji europejskiej”.  Im bardziej wzrasta liczba racjonalnie wątpiących w jej sens w takim wydaniu jak obecnie, tym bardziej Tusk chce być widziany jako polityk mocno osadzony w "europejskim marzeniu" i ten który nie za nic nie wsiądzie do łodzi ratunkowej uciekając z tonącego okrętu.

Przykładów na to, że Tusk chce się w Europie podobać jest więcej (np. reforma emerytalna), a wszystkie one prowadzą do podobnych wniosków, których wielu nie chce brać pod uwagę. Taka postawa niewątpliwie rozochoca Tuska pragnącego wzbogacić swoje życie o niezapomniane wrażenia i poczucie, że jest kimś arcyważnym. Tylko czy wszystkie te starania nie są prowadzone kosztem państwa?

jakubx
O mnie jakubx

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (1)

Inne tematy w dziale Polityka