Podczas wczorajszej konferencji prasowej z udziałem kilku podnóżków i grona klakierów, wśród których rej wodziła pani od faszyzmu Kaczora (i z nielicznymi wyjątkami tych, którzy staromodnie rozumieją pojęcie przyzwoitości i misji dziennikarskiej), Donio wygłosił ponowne deklarację dotyczącą swego bohaterstwa.
Oświadczył mianowicie, rozszerzając z własnej woli odpowiedź na pytanie red. Gmyza (Donio uwielbia dygresje, kiedy do woli wygaduje jaki jest zwykły, dzielny, radosny i optymistyczny), że podsłuchów się nie boi, nie bał się i nigdy bać się nie będzie, a zdania swoich współpracowników namawiających go do ostrożności w tym względzie nie bierze pod uwagę. Oni pękają, Donio nie, bo jest dzielny. Zatem nie odkręca wody w kranie w czasie rozmów telefonicznych, ani nie korzysta z innych sposobów chronienia się przed inwigilacją.
To już kolejna taka kwestia naszego najdzielniejszego premiera w historii. Niedawno wygłosił podobną kwestię, tym razem w Sejmie, podczas tzw. drugiego expose (raczej trzeciego). Donio ni mniej, ni więcej, a wypalił, że nie bał się poddania pod głosowanie trwania swego rządu, czyli sam żąda votum zaufania. Tak bohaterska decyzja również została podjęta wbrew radzie zajęczych serc (widać w PO i wśród współpracowników Donia takich nie brakuje), bo słabsi duchem już wylewali łzy przed Doniem, by tak strasznego hazardu nie po-dejmował. Ale Donio podjął, bo jest bohaterem i nie bał się wystąpić o ponowne poparcie siebie. I oczywiście jego bohaterstwa zostało wynagrodzone, bo choć istniało olbrzymie, OLBRZYMIE! ryzyko, że rząd może przepaść a wraz z nim Polska cała. Bo za progiem groza faszyzmu-kaczyzmu. Lecz Donio na szczęście dał odpór tym słabym duchom i zwyciężył ponownie.
Donio z odwagą jest za pan brat. Przypomina mi się taka jego wypowiedź, kiedy to wzywał Kaczora do debaty i mówił przy okazji co następuje (cytuję z pamięci), że jak umawia się na solówkę, to nie ciągnie się kumpli. Ten knajacki język, może niezbyt odpowiedni dla kuluarów sejmowych, często gości w ustach Donia, który mówi prosto, a brzydzi się frazesami. On mówi tak, by prostaczkowie go zrozumieli, łącznie z niespełnionymi spawaczami.
Zastanowiłem się jednak jakie Kaczor mógł mieć skojarzenia z tym wezwaniem do „solówki”. Otóż pewnie takie jak, ja, kiedy debatę w 2007 roku ze strony PO współorganizował Sławek Nowak. Wielki budowniczy kolei i dróg ściągnął wtedy grono pokrzykiwaczy, którzy usiłowali rozproszyć i rozdrażnić Kaczora, za pomocą przede wszystkim chamskich odzywek. Udało się, bo Kaczor nie lubi chamstwa, to polityk starej daty. Wynika z tego, że wezwanie Kaczora na solówkę, to było takie deklaratywne bujanie, Donio na tym się zna. Jak zatem naprawdę z tymi jego osobistymi triumfami?
Donio potrzebuje tych, którzy pomogą mu dokopać wrogowi. Donio bowiem wrogów nienawidzi i szkodzi im jak może, co jest naturalną cechą tchórzy. Ale o tym później.
Czy Donio w innych przypadkach również rozmija się między deklaracją odwagi, a jej realizacją?
Otóż Donio słynie z tego, że wywiadów niezaprzyjaźnionym redakcjom nie udziela. Rozmawia w gronie lisowsko-paradowskim. Jedno z ostatnich miało miejsce z udziałem dwóch dziennikarzy, których nikt nie podejrzewałby o zbrodniczą niesłuszność. Ordyński i Mazowiecki dali wypowiadać się Doniowi tak, jak on lubi, bez kłopotliwego drążenia. Zatem Donio otrzymał tubę do poruszenia także kwestii tak dla niego niezwykle ważnej jak amberowo-goldowa. Czyli : jakie to dla Donia bolesne i godzące w jego rodzinę. A Donio chce ją bronić. Niech atakują Donia, nie bliskich! Zaś w praktyce, tak, jak we wzmiankowanym wywiadzie tuzów „obiektywnego” dziennikarstwa, Donio zaraz wypycha na czoło swego syna, a wtedy mówienie o Amber Gold, to atak w jego rodzinę. Tym zaś Donio się brzydzi.
Wreszcie przykład stricte polityczny, czyli owe bohaterstwo wynikające z poddania się pod głosowanie sejmowe nad votum zaufania.
Po pierwsze zastraszył na początek swych posłów. Donio rozumie co to strach. Po drugie : czym ryzykował? Prezydent może przyjąć dymisję, ale NIE MUSI! Otóż stawiam talary przeciwko orzechom, że pan prezydent wobec obecnej sytuacji parlamentarnej, kierując się przy tym TYLKO dobrem Polski i pod ciężarem kryzysu, by nie generować kolejnych kosztów, bo budżet się nie domyka (choć na premie w ministerstwach i urzędach wystarcza), dymisji by nie przyjął i na tym cała sprawa by się skończyła. Zaprzyjaźnione media tę słuszną decyzję, oczywiście kierując się TYLKO dobrem Polski!, poparłyby. Zawsze popierają, zatem Donio znowu nie stawałby sam – tym razem do solówki z narodem, miałby wsparcie grona medialnych pokrzykiwaczy podczas dyskursu z niezadowolonym ludem.
Zawsze ma, bo Donio to tak naprawdę żaden bohater, to tchórz.
Jaka główna cecha takiego pękacza, poza tym, że nie ma go, kiedy dzieje się coś naprawdę trudnego? Wianie i ukrywanie się, póki sprawa nie przycichnie? Jasne, ale jest druga, jeszcze nikczemniejsza przypadłość, to okrucieństwo.
Donio zrzuca marynarkę i depcze ją na oczach swych współpracowników. Donio kopie piłką w kwiatek Millera, Donio zabawia się figurką Lecha Kaczyńskiego, bo gdy nie może znęcać się osobiście, robi to symbolicznie. A osobiście? Donio rozprawiający się z Gilowską, z Rokitą i pozostałymi dwoma tenorami, upokarzający Schetynę za pomocą Kopacz. I wreszcie, co najbardziej obrzydliwe : krzyczący podczas spotkania na rodziny smoleńskie. Donio, jak każdy tchórz, wyżywa się, gdy może. Kto go bowiem za to rozliczy? Lis, Paradowska, Mazowiecki, Ordyński?
Donio to tchórz, co za tym idzie okrutnik, kryjący się za plecami innych, wciągający do sprawstwa takich, którzy zniosą podobne upodlenie dla kariery, bawiący się w buchaltera liczącego głosy w czerwcu 1992, zaś jego target polityczny to ci wyborcy, którzy zwiążą się z nim we wspólnocie strachu.
Ale o tych młodych, dowcipnych i optymistycznych innym razem.



Komentarze
Pokaż komentarze