To co mnie zajmuje w wypowiedziach Tusia, to nie treść – ona stale się zmienia. Tusk nie umie dochować wierności jednej – zajmuje mnie forma tych wypowiedzi. Od razu przedstawię swe zdanie: nie uważam, by była ona specjalnie zajmująca. Więcej, te schematyczne docinki, bezpośrednie zwroty do słuchaczy: znacie mnie, zawsze z wami chętnie się spotykam, dygresyjki, to chwyty typowe i oklepane. I zawsze mające jeden cel.
Jaki mianowicie?
Nie gadanie na temat. Toczenie gry.
Głupcy nazywają go doskonałym graczem, lecz głupcy to zarazem jego klaka i sprzedajni sędziowie. Patrząc na to w sposób piłkarski, to tacy arbitrzy, których kupiono, a publika, co wyje, gdy swój połamie przeciwnikowi nogę, a gdy ten leży i nie wstaje, wrzeszczy: dobij go!
Inaczej rzecz przedstawia się z Kaczyńskim. O ile Tusk każdą swą wypowiedź upraszcza albo do personalnego ataku, wskazywaniu wroga, albo frazesu w stylu: znowu wygraliśmy, o tyle szef PiS-u każdą swą wypowiedź rozbudowuje. Do przesady. Kaczyńskiemu nie tyle zależy na zwracaniu się do publiczności, co do opisywania rzeczywistości, a ponieważ w rzeczywistości, szczególnie politycznej, nic nie jest do końca czarne lub białe, stąd w wypowiedziach Kaczyńskiego zawsze znajdują się rozbudowane odniesienia, a to po to, by ogarnąć całość przedstawianego zjawiska. Merytoryczna strona przekazu na tym zyskuje, ale do ludzi to zwykle nie trafia, bo wypowiedzi Kaczyńskiego jawią się jako zawiłe, a Tuskowa mowa przedstawiana jest przez jego pochlebców jako celna. Armia ochoczych proplatfusiarskich propagandzistów zawsze do takich akcji gotowa.
Skąd taka różnica w wypowiedziach obydwu polityków?
Szef PiS-u pragnie zajmować się rzeczywistością, słusznie czy nie, rozpoznając istniejące w niej napięcia, usiłując rozwiązywać splątane sprawy. Premierzyk skupia się na samej grze. Tej celem jest odniesienie zwycięstwa. Gra idzie o to, by w grę grać i wygrywać. Stale wygrywać.
Kto chce niech poszuka wypowiedzi Tusia. Moc ich. Np.: nie mam z kim przegrać, dobrze, że Gowin startuje, bo nie miałbym z kim przegrać lub wygrać itp. itd.
W tym miejscu warto rozważyć ostatnie wydarzenie, czyli rezygnację Donia z ubiegania się o ważne stanowisko w UE. Podkreśla się, wśród przytomnych komentatorów, że uczynił to, bo nie miał szans. Propagandziści pieją coś tam o dobru Polski, oni zawsze tak pieją, sprzedawczyków nie ma co słuchać. Zgadzam się z tym, że Tusio odstąpił, bo bał się porażki. To tchórz. On nie stanie do walki, gdy będzie miał nikłą szansę na zwycięstwo. Uchyli się. Stąd tak unika spotkań z ludźmi, bo boi się ich nieprzewidywalnej reakcji. Jeśli nie wszystko ustawione, czyli arbitrzy nie kupieni, a klaka niepewna, wycofa się.
Kiedyś stworzyłem taką humoreskę, jak to Tusio obstawia Camerona. Zabawne mi się to zdawało, ale oczywiście nie mogło zaistnieć. Donio prężył muskuły, wygłaszał płomienne mowy. Przed naszą TV. Ale oczywiste, że szef PO do takiego starcia by nie stanął. Piłkarzyk to tchórz. W obliczu takiego starcia, po prostu da nogę. A raczej będzie siedział na sali obrad jak myszka pod miotłą, co najwyżej po powrocie zacznie się puszyć przed Polakami jakie to wielkie odniósł zwycięstwo w trudnej batalii, jak grał w gronie najlepszych. Nadmie się jak indor. Nie znajdzie się nikt, kto go sprawdzi. On to wie.
Lecz poza widocznym cykorstwem premiera, należy zauważyć, że przyświecał mu jeszcze jeden cel.
Jaki?
Gra.
Dlatego Tusk zawsze zaczyna. On celów nie przeprowadza do końca. Porzuca je. Cel to co innego niż samo granie. On nie dąży do jego realizacji. Zostawia je swoim nieudolnym pomocnikom, później nie rozumie, co się dzieje, gdy oni zawodzą, a ktoś usiłuje go z ich rozliczać. To go odróżnia od Kaczyńskiego, który wie, co chce osiągnąć i do tego celu dopasowuje taktykę. Tusk ma samą taktykę. Raz taką, raz owaką. Raz jest liberałem, by nagle przedzierzgnąć się w socjaldemokratę. Wcale bym się nie zdziwił, gdy ni z tego, ni z owego został chrześcijańskim demokratą. Ba! Nawet narodowcem! Dla niego to etykietki, do których nie przykłada żadnego znaczenia.
Tusio uwielbia wygrywać. Nie wiem dlaczego, skoro te jego triumfy co najmniej wątpliwe, bo gierki ustawione. To dość żenujące, bo zwycięstwa może być pewien, on może bezkarnie faulować. Lecz jednak kocha to najmocniej na świecie. Dlatego postanowił nie zostawać prezydentem. Wygrałby raz i po sprawie. Prezydent mało może, co najwyżej, jak to nieporadnie czyni Bronek, stroić się w piórka gołąbka pokoju i nawoływać do zgody. Takie puszenie to dla Donia mało. Prezydent reprezentuje, czasem wetuje, jego prerogatywy nie dają mu możliwości grania, raczej szukania konsensusu. Ktoś sobie wyobraża Tusia w gronie takich tuzów jak: Mazowiecki, Michnik, Smolar lub Nałęcz, gdy w tym nobliwym towarzystwie snuje dalekosiężne wizje? To pocieszny widoki, ale nieprawdziwy. I to również drugi powód dla którego stanowisko w UE przestało być dla Donia atrakcyjne.
Tam gra, owszem, ważna, ale w zespole. Tusk gra zawsze pod siebie, to on jest napastnikiem, strzela gola i wznosi triumfalnie ręce do góry. W UE tak by nie mógł. Jako gracz wypadałby słabo. Tam są więksi i zręczniejsi od niego. Swoimi schematycznymi zwodami, popularności by nie zyskał, zamiast podziwu wydałby się na śmiech. A Tusio, choć żarty lubi, to zawsze jednak z innych. To nie jego liga. I co by tam mógł? Popuszyć się od czasu do czasu. Przed nami, gdy przyjedzie jako wielki gracz na nasze obskurne podwórko.
Tak czy siak, zostaje mu Polska. Więc gra w Polsce. Gra o zwycięstwo pewien wsparcia stronników, którzy muszą na niego stawiać, bo pozbyć się go nie potrafią.
Ale gra okazuje się coraz trudniejsza. Wciąż jest ordynarnie ustawiana przez tusiowych klakierów, ale premierzykowi plączą się nogi, a publika przestała za nim szaleć. Nie omdlewa z zachwytu, gdy Donio, jak kiedyś kopie po kostkach. Wręcz, o zgrozo!, zaczyna mu to wypominać.
Dlaczego tak się dzieje? Ano dla ludzi to nie gra, to ich życie. Premier nie umie porozumieć się z własnym narodem. Jest w stanie wygłaszać okrągłe frazesy, ale nie jest w stanie zrozumieć, że ludziom nie chodzi o żadne zawody, ale o życie. Ono zostało im utrudnione, z nim borykają się każdego dnia. Co otrzymują? Gadki, że nie doceniają jak im dobrze, bo przecież jest im znakomicie! Premier tego nie dostrzega. Wciąż chce grać tak, jak grał dotąd. Ograł swoich rywali. Pozbył się Płażyńskiego, Olechowskiego, Rokity itd. itp. Pozbył się, bo z nimi wygrał. Od pewnego czasu gra przeciw Kaczyńskiemu. Raz radzi sobie lepiej, raz gorzej. Zdaje się, że grozi mu bolesna porażka. Ale przyjmijmy, że znowu wygra.
Co dalej?
Ano znowu będzie grał. Grać musi. Kogoś pchnie w górę, kogoś wdepcze w ziemię. Żaden partner nie może liczyć na jego lojalność. On ma stronników tylko tymczasowych. Bo pomocy nie potrzebuje do budowania czegokolwiek, ale do wygrywania. Dla niego cel uprawiania polityki to strącanie jednych, wywyższanie drugich.
Czy jego współpracownicy o tym nie wiedzą? Nie wiem, może nie. Może są po prostu tacy sami, więc też muszą grać dla samej gry albo są tak śmieszni jak ten Gowin, który zawiera jakieś kompromisy z własną moralnością w celu uprawiania polityki. I tak zostanie połknięty, tyle, że jak to pisał proroczo Bobkowski: wcześniej obśliniony.
W każdym razie wydaje się. Nie, jest pewne!, że Tusk rozmija się z narodem, na którego czele powinien stać, by realizować jego oczekiwania. Nie pojmuje, że ludziom, gdy zaczynają doskwierać im trudności, już nie zależy na podziwianiu sztuczek dotychczasowego ulubieńca.
Ale nawet nie dlatego przegra.
Przegra dlatego, bo jest graczem.
Tylko graczem. To jedyna jego pasja i cel.
A gracz, który nie wie, kiedy powinien powiedzieć: dość, musi przegrać!
322
BLOG


Komentarze
Pokaż komentarze (4)