Kostnieję

Kreślę siebie.
 Parę szkiców do notesu nanoszę w ciszy. Para unosi kreskę na powierzchni bieli snu. Kryształowe pastylki określają aktualne położenie substancji,
zwanej duszą. Duch jest zwarty. Ukonstytuował się namacalnie,
 zawodzi jednak bezgłośnie, 
niczym struchlały starzec, odziany w łachmany, w którejś z bram na Szmulkach. Struktura materii sinego Miasta, obojętna na łzy,
 gdzieś z oddali, 
wypatruje własnego 
Mesjasza. Skąd zatem nadlatują gawrony rozpaczy?