krzywda

Z dzieciństwa pamiętam takie zdarzenie, które do dzisiaj ciąży mi ciężarem.

Jako przedszkolak byliśmy całą grupą przedszkolaków na spacerze. Docelowo doszliśmy do przyleśnej łączki. Panie wychowawczynie usiadły sobie na zwalonym pniu drzewa, a my dzieci penetrowaliśmy skarby przyrody.

Moje przedszkolne koleżanki skądś wyłapywały i przynosiły do pokazania paniom od wychowania takie małe żabki. Naprawdę małe. Nie większe niż jeden centymetr.

Nie było końca zachwytom.

-Och, jakie śliczne!

A moje koleżanki zadowolone odchodziły, żeby znaleźć następną. Żeby ponownie dostać pochwałę i zadowolić panie wychowawczynie.

Pomyślałem sobie, że skoro panie tak bardzo cieszą się z małej żabki, to ja poszukam większej żaby, żeby panie miały jeszcze więcej radości, a mnie jeszcze bardziej pochwaliły niż moje koleżanki.

I znalazłem.(!)

Żabisko takie. Miało chyba dobre osiemnaście centymetrów. Musiałem je nieść w obu dłoniach.

Przyniosłem.

Rączki otwarłem i pokazałem.

Panie się z pniaka zerwały. Wrzasnęły jakieś niewyartykułowane, trudne do powtórzenia dźwięki. Jedna to nawet spadła z tego pniaka na plecy.

A ja żadnej pochwały nie dostałem.

Przeciwnie.

Jedna z tych pań od wychowania przedszkolnego powiedziała do mnie:

Świntuch!

Tak mnie to zabolało, że pamiętam do dzisiaj.

Z czasem nauczyłem się żyć z tą raną. Ale jest to rana do dzisiaj otwarta.

Do dzisiaj tego nie mogę zrozumieć.

Chciałem być miły.

Chciałem być dobry i grzeczny.

Chciałem dobrze.

A zostałem nazwany świntuchem.

I tak mnie to drąży, że czasami sobie myślę. Kupię jakąś giwerę, pójdę do jakiegoś przedszkola i się zrewanżuję.

W sposób więcej niż nadobny.

Tym razem to już nie będzie żaba.

Tylko co potem?

Czy sędzia łaskawie weźmie pod uwagę, że w dzieciństwie wyrządzono mi krzywdę?

Może nie trafię za kratki, tylko do jakiegoś specjalnego ośrodka.

Takiego na re...

Rekonserwacji...

Rekonstrukcji...

Rekreacji...

Rekonwarescencji...

A już wiem.

Do ośrodka restrukturyzacji.

A jeśli się mylę, to może ktoś mi podpowie.

Pytanie kieruję wyłącznie do poważnych ludzi, w nadziei na poważne odpowiedzi.

Bo chyba nikt nie chce tutaj, w Salonie, uchodzić za niepoważnego.