Każde państwo ma swoich bohaterów (ludzi z reguły odważnych) i zdrajców (tchórzów). Nasza, Polska historia obfituje w przykłady z obydwu półek. Szczególnie dużo mieliśmy jednak do czynienia z tym drugim typem Polaka. Wystarczy przypomnieć cały wiek XVII i ¾ XVIII, kiedy to zdecydowana większość naszej szlachty żyła w rozpuście „Jedząc, pijąc i popuszczając pasa” Nie interesowała się ona w ogóle własną przyszłością, nie mówiąc już o przyszłości Rzeczpospolitej. Głównym przejawem ich „troski o ojczyznę” było unikanie wojen. W konsekwencji nasze państwo nie dysponowało właściwie żadną armią i było swego rodzaju terenem bezpaństwowym, przez które przechodzić mógł każdy. Gdzieś na początku XVIII wieku Rosjanie uzależnili nas od siebie. W pewnym momencie kluczowe decyzje dotyczące Rzeczpospolitej zapadały już nie w Warszawie, ale w Petersburgu, czego dowodem był wybór bliskiego znajomego Carycy Katarzyny, Stanisława Augusta Poniatowskiego na króla Polski. Niedługo potem mieliśmy oczywiście rozbiory.
Dlatego dziwi mnie dziś stosunek niektórych Polskich mediów do wojny sytuacji w Gruzji. Gazeta Wyborcza np. ostatnio pozytywnie opisała działania Gruzińskiej opozycji, chcącej rozliczyć Saakaszwilego z nieuniknionej, jeśli Gruzja chce zmodernizować swoje państwo, co jest możliwe tylko przy pomocy zachodu, wojny z Rosją. Ta wojna owszem wywołała ogromne zniszczenia. Jeżeli jednak Saakaszwili będzie konsekwentnie wprowadzał do Gruzji wzorce zachodniej, nowoczesnej gospodarki, to już niebawem zyski przewyższą straty. Wtedy jego rządy zarówno wzbogacą jak i wyzwolą spod Rosyjskiej „opieki” Gruzję. Alternatywą dla tej drogi jest ta, jaką obrali nasi zdrajcy narodowi, która wychodzi z założenia, iż nie ma sensu narażać się Rosji. Lepiej być jej marionetką. Na czym to się u nas skończyło, wszyscy dobrze wiemy. Czy w Gruzji może skończyć się inaczej?



Komentarze
Pokaż komentarze (3)