My, ludzie lubimy wytwarzać sobie stereotypy, które pozwalają nam mieć określony pogląd na daną sprawę, nie wiedząc o niej zbyt wiele. Ponieważ nie są one oparte na badaniach naukowych, ale na częstym powtarzaniu pewnych tez czy spostrzeżeń, które w ten sposób w końcu staną się oczywiste, z reguły nijak mają się do prawdy. Ograniczają więc one tylko debatę publiczną.
Szczególnie stereotypy dotykają polityków, o których przeciętni Polacy
często rozmawiają, a nie wiele wiedzą, ponieważ nie rozumieją sporów, rozgrywających się z reguły ponad ich głowami. Nie wielu ludzi bierze czynnie udział w życiu politycznym swego kraju, co dzisiaj jest możliwe głównie przez Internet (polecam tu nasz Salon). Wielu za to deklaruje swoją nienawiść, obrzydzenie i zniesmaczenie polityką, niechętnym okiem patrząc bądź nawet bocząc się nie tylko na ostrą debatę publiczną, ale nawet na jakąkolwiek merytoryczną dyskusję, podczas której dwie lub więcej stron jest ze sobą w konflikcie. Uważa się nawet powszechnie i pragnie, aby politycy byli jednomyślni, co przecież jest możliwe jedynie w systemach totalitarnych, gdzie wódz decyduje o czym mówią poddani! To negatywne spojrzenie na debatę polityczną rodzi stereotyp polityka jako człowieka konfliktowego, bądź w skrajnym przypadku nawet jako wariata. Jest to jednak nasz typowo Polski stereotyp. Nigdzie indziej (czytaj na zachodzie) nie narzeka się tak na tych ludzi, biorących na siebie tak wielką odpowiedzialność za losy państwa. Taka tęsknota za jednomyślnością, która nic dobrego nie przynosi, jest u nas pozostałością po czasach Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, która jakby nie mówić była państwem totalitarnym. Jednak nasz naród powinien z czasem zostać wyzwolony z tej, postkomunistycznej choroby. Teraz dopiero polityka wchodzi u nas na odpowiednie tory.
Poza tym w Polsce polityka uważa się także za oszusta czy złodzieja. Ten stereotyp jest znowuż oparty na różnych faktach, które ten ukrywa przed publicznością (obywatelami kraju), by nie obniżyć sobie poparcia. Ponieważ polityce cel uświęca środki, często też okłamuje się, by przekonać innych do swego poglądu. W Polsce mamy zresztą specyficzną sytuację. Przez wiele lat III RP rządziły nami postkomunistyczne ekipy, które nie stroniły od przekrętów i matactw. Co więcej najbardziej opiniotwórcze media jakoś nie specjalnie (do czasów afery Rywina, kiedy nie miały już wyboru) kwapiły się do ich ujawniania. Aleksander Kwaśniewski miał na przykład prawo po pijanemu chwiać się w różnych miejscach, wypełniając swoje obowiązki. Zwyczaj ten pozostał mu do dzisiaj, ale na skutek demokratyzacji naszego kraju opinia publiczna nie może już tego tolerować. Nieco inaczej było za rządów PiS-u, kiedy to media, często na siłę szukały różnych oszustw w wykonaniu władzy, skłóconej z nimi. Czasami, ale rzadko coś sensownego znajdowali. Niewątpliwie jednak do reszty popsuło to opinię o politykach.
Polityka od wieków była jedną z najważniejszych dziedzin życia, do której potrzeba wielkich ludzi i fachowców. Takie stereotypy na pewno zaś zniechęcają tych ideowych, chcących coś dla nas zrobić. Ale czy inni, ci bez honoru, którzy szukają jedynie lewych pieniędzy, z niej zrezygnują dla jakiejś tam reputacji? Szczerze w to wątpię. Zresztą niektórzy z nich byli także w tak przecież niepopularnej pod koniec XXw. wśród Polaków komunistycznej władzy i nic sobie z tego nie robili.



Komentarze
Pokaż komentarze