Od kilku dni zabieram się za napisanie nowej notki, ale co i rusz coś musi mi przeszkodzić. Jak nie jakaś kolenda, choć to jeszcze nie ten czas, to znów inne psiury (kto wie co znaczy, to wie, a kto nie wie to niech popyta starszych).
Trudno mi jest zacząć, bo gdzie mi tam do naszych , obecnych tutaj dziennikarzy ( nieobecnych też), kiedy z dziennikurestwem mam do czynienia tylko wtedy, kiedy czytam coś przez nich sprokurowane. Choć może nie jedynie przez nich?
Wiecie co mnie najbardziej rozbawia? Otóż teksty naszych „jedynych i sprawiedliwych”, którzy oburzają się na swoich kolegów i koleżanki, że tamci czasami coś skłamią.
Rozumiecie? No, zdarzyła się koledze czy też koleżance wpadka, ale... Ale co? Dalej podajemy im ręke, pogaduchy z nimi poza wizją mamy, na kawę czy kielicha pójdziemy?
To Wy, ci nasi „dobrzy” dziennikarze, to Wy tą swołocz legitymujecie. Możecie sobie pisać, że się nie zgadzacie pp. Janke, Leski, Gabryel, Warzecha..., ale to właśnie dzięki Wam te ścierwa istnieją.
Czasami zdarza się Wam skrytykować czy to lekarskie, czy prawnicze kasty. A Wy? Czym od nich się różnicie? Nie bolą Was jeszcze jaja od siedzenia okrakiem, czy też macie podłożone miękkie poduszki?
Już zapomnieliście jak to na podwórku było? Jeżeli ktoś okazał się świnią, to nikt się z nim nie zadawał!


Komentarze
Pokaż komentarze (6)