yasoy yasoy
392
BLOG

Szanowna Redakcjo Gazety...

yasoy yasoy Rozmaitości Obserwuj notkę 5

 

 Szanowna Panie Czublik-Kłuchowski

 

Piszę ten list jako przedstawiciel załogi Przedsięborstwa Wielobranżowego „Nasze Lody”, Spółka z Nieograniczona Nieodpowiedzialnoscią.

 

Kiedy na poczatku 1990 roku dyrektor Jarząbek poprowadził nasz zakład ku prywatyzacji, stając się Prezesem Jarząbkiem, pełni ufności wkroczyliśmy w nowy etap rozwoju mimo świadomości czekających nas wyrzeczeń. I mimo, szybkiego przekonania się, że lekko nie będzie (niewypłacanie pensji, zwolnienia z pracy, wykonywanie prac nadobowiązkowych bez wynagrodzenia), tak też szybko zobaczyliśmy, że idzie ku lepszemu. Najlepiej to było widać na przykładzie naszego Prezesa i pracowników biura.

Prezes, ludzki pan, chcąc zadbać także o nas porozumiał sie z prywatnym ubezpieczycielem, który miał dodatkowo zadbać o nasz emerytury. Żebyśmy na jesieni naszego życia mogli zwiedzać świat i poznawać inne kultury. Może i ta umowa nie była doskonała, ale przecież chęci sie liczyły, prawda?

Później zmieniali sie prezesi, kondycja firmy ciągle rosła, co szczególnie było widać na parkingu przed biurowcem. Bo zapomniałem napisać, że w miejsce baraku wybudowano wielopiętrowy wieżowiec, co też dobrze świadczy o załodze fabryki, gdyż bez zwiększania zatrudnienia przy bezpośredniej produkcji, stać nas było na coraz więcej i więcej!

W międzyczasie pojawił się jeden knypek taki, co tylko mącić potrafił. Co i rusz czepiał się, że kolesiostwo, łapówki, nomenklatura, układy.  W końcu go pogoniliśmy, bo co on sie zna łachudra? Każdy chce jakoś żyć, nie?

I przyszedł w jego miejsce Nowy. Echhh..., ten to miał wizję! Wyspy zielonej, miodem i mlekiem płynącej, wiecznie w słoneczku skąpanej. Normalnie, Geniusz.

Grało wszystko jak w zegarku. Więcej powiem, jak w dobrze ustawionym automacie do gry. Kredyty, wizytacje zagraniczne, boisko nam wybudowali, żebyśmy w przerwach pograć w gałę mogli. Nawet ci co nam wprowadzili embargo, w koncu zgodzili się na kupno trzech rolek drutu kolczastego. Wystarczyło, ze Prezes klęknął i tamtego w rękę pocałował, niczym Papieża.

Ale jak to mówią, jak nie urok to sraczka.

Za prąd płacimy więcej, za zatruwanie też, chociaż to dopiero początek. Za gaz, najwięcej ze wszystkich zakładów w okolicy. Rampa kolejowa w rozsypce, drogę dla ciężarówe zaczęto budować, ale okazało się, że na piasku, a w końcu i na to nie wystarczyło pieniędzy. Na Karaiby już nie pojedziemy, a pewnie nawet i nad Bałtyk będzie trudno. Jeszcze z czego dumni byliśmy, to z tego wysokościwca (bo nie wspomniałem, że z wieżowca drapacz chmur się zrobił!), który tak pięknie lśni w blasku zachodzącego słońca. A na najwyższym piętrze, nasz Prezes.

 

W imieniu nasze załogi proszę o odwiedziny i przekazanie wszystkim Bolandyjczykom, że wiernie ten drapacz chmur bedziemy podtrzymywać i nie dopuścimy do upadku, a pracownicy ochrony nam w tym słusznym dziele pomogą.

 

Tominik Daras, pracownik fizyczny.

yasoy
O mnie yasoy

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (5)

Inne tematy w dziale Rozmaitości