Czas, który obecnie mamy, te silne przeżycia emanujące wokoło, ten ogólny nawrót patriotyzmu wydobył ze mnie wspomnienia pozostawione tam kiedyś przez ludzi mi bliskich którzy dawno odeszli.
Długo w nocy obrazy napływały nie pozwalając mi spać. Obrazy mojego dziadka, żołnierza kampani wrześniowej z 1939. Myślałem o tych wszystkich jego przeżyciach wojennych których nie zdążył mi już przekazać. I o tych strzępkach obrazów, które jednak dostałem.
Obraz strzałów, karabinu maszynowego i kuli, która zatrzymała się wewnątrz książeczki do modlenia o metalowych oprawkach, którą dziadek nosił w kieszeni na sercu.
Obraz zatkanej latryny w stalagu wypchanej po brzegi fekaliami, kilku jeńców , którzy mają usunąć zator, jeniec który się wzbrania by to zrobić , wyprowadzany za chwilę przez Niemców oraz dziadek , który włada całą rękę do środka.
Obraz małego miasteczka w Niemczech, gdzie dziadek pracuje u bauera , niemieckiego rolnika i gdzie spotyka młodziutką dziewczynę szesnastoletnią Ukrainkę - moją babcię.
Dziewczynę zabraną z domu od rodziców i wywiezioną w głąb Niemiec w tak młodym wieku. Dziewczynę, która matkę zobaczyła dopiero wiele, wiele lat później.
Obraz przyjaźni jaki się zawiązał pomiędzy młodą Ukrainką a młodą Niemką córką gospodarza. Przyjaźni która przetrwała przez wiele, wiele lat po wojnie i sprawdziła się w trudnych czasach PRL-u.
Obraz miasteczka w Niemczech gdzie urodziła się moja mama.
Obraz wyzwolenia i trudnej decyzji ,że jednak "wracamy".
Obraz... i jeszcze jeden i jeszcze jeden...


Komentarze
Pokaż komentarze