Wielokrotnie na pardonie stawiałem tezę, że społeczeństwo bez religii, lub jakiegoś zjawiska parareligijnego istnieć nie może. Wynika mi to z teorii ewolucji - po prostu społeczności areligijne nie przetrwały (czekam na przykłady od postępków, że gdzieś tam istnieje wysepka szczęśliwości z plemieniem bez religii;). Jak jakaś cywilizacja odrzucała własny system religijny, to jego miejsce zajmował bardzo szybko jakiś inny, a dana cywilizacja albo się zmieniała pod ten system albo ginęła. Nawet państwowy ateizm w ZSRR miał charakter parareligijny (kult jednostki). Dodam też od razu dla zatwardziałych wojujących antyklerykałów istnienie Boga dla działania tego mechanizmu jest zupełnie obojętne. Religie mogą istnieć bez istnienia istoty najwyższej, a my Katolicy wierzymy w Boga, który istniał zanim powstał czas, a więc i religie, i będzie istniał, kiedy wszechświat przegra z entropią.
Religia w danym społeczeństwie umacnia czynnik konserwatywny. Powołując się na autorytet bóstwa uświęca się panujący porządek społeczny, władzę oraz tradycję. Dzięki religii każdy na swoją egzystencję może spojrzeć w perspektywie wieczności, i żyć w świadomości, że jego osobista śmierć nie jest końcem wszystkiego. Religia daje każdemu (jeżeli Boga nie ma to złudne) przeświadczenie, że postawa po mnie choćby potop jest nieracjonalna. Religia daje też powszechne przeświadczenie, że życie przyzwoite jest opłacalne (podobno to nieetyczne, lecz dlaczego nie mogę jakoś tego pojąć).
Duże znaczenie ma w co wierzymy. Jeżeli panująca religia jest nadmiernie sformalizowana, to społeczeństwo ją wyznające traci możliwość ewolucji, co w dłuższej perspektywie jest dla niego zabójcze. Obecnie postępaki od religii domagają się radykalnego przełożenia wajchy w drugą stronę i pozbycia się wszelkich dogmatów oraz uznania, że w każdej religii tkwią jakieś tam ziarna prawdy. Najważniejszym świętym ma się stać Święty Spokój a podstawowym bóstwem ekumenizm. Tyle, że tak zmieniona religia traci jakąkolwiek rację bytu nie stanowi czynnika konserwatywnego, a skoro wszędzie są jakieś ziarna prawdy, to jedynym sensownym kryterium wyboru wyznania staje się wygoda. Ludzie nie przestają wierzyć, tyle, że wierzą w to, że niezależnie od własnego postępowania każdy zostanie zbawiony a w konsekwencji opowiadają się za etyką demokratyczną i sytuacyjną dobrym jest tylko to co w danej sytuacji jest wygodne i podoba się większości.
Cywilizacja łacińska zbudowana była na fundamencie greckiej filozofii (przekonaniu, że prawda istnieje), rzymskim prawie (volenti non fit iniuria), greckim kanonie piękna oraz religii chrześcijańskiej (katolicyzmie i wywodzącymi się z niego odłamami protestantyzmu). Chrześcijaństwo było znakiem sprzeciwu wobec świata - narzucało przekonanie, że rządzących i rządzonych wiążą te same zasady moralne, że prawda istnieje obiektywnie (Jezus mówił o sobie, że jest prawdą a prawda ma nas wyzwolić, później doszły jeszcze zdobycze greckiej filozofii), a więc głosiło zasady, na których można budować pojęcie honoru i prawa, ale nie można tego w żaden sposób pogodzić z etyką demokratyczną, ponieważ prawda często bywa niewygodna i nieprzyjemna, a dodatkowo nie chce leżeć po środku i niezależny od tego ile osób ją wyznaje. Ludzie podzielający te przekonania patrzą na swoje życie z perspektywy wieczności, są bardziej skłonni do poświęceń, a przede wszystkim wiedzą doskonale, że życie nie jest wartością najwyższą.
Ekumenizm i Kościół otwarty stanowi podważenie tych zasad. To nie prawda jest najważniejsza, tylko dialog. W takim wypadku nie ma co się dziwić, że każda religia poddająca się temu upada, a społeczeństwo ją wyznające skazuje się na zagładę. Bo życie tu i teraz staje się najważniejsze, bo po nas choćby potop.


Komentarze
Pokaż komentarze (63)