Najpierw Katarzyna W. straciła dziecko. Później nie ze chciała stracić twarzy. Więc przez ponad tydzień pokazywała wszystkim twarz skrzywdzonej matki.
Ostatni czwartek, 8.30 rano, blok przy Legionów 5 w Sosnowcu. Żaneta Nowak, w szóstym miesiącu ciąży, wychodzi na wizję lokalną. Jest bardzo ważnym świadkiem, ma pomóc policji odtworzyć to, co stało się 24 stycznia o 17.45. A było tak: Żaneta Nowak idzie do domu. Patrzy: wózek. Przy wózku ktoś leży. Podbiega. Poznaje, że to Kaśka, córka sąsiadów z tej samej klatki, więc krzyczy: „Boże, sąsiadko, w wózku nie masz dzieciaka! Gdzie jest dziecko?!". A Kaśka ani drgnie. Ma na głowie kaptur, leży twarzą do ziemi. Twarz czysta, ręce też, co teraz Żanetę Nowak dziwi. No bo jak można mieć ręce nieubrudzone, skoro dopiero co zakopało się dziecko w ruinach koło torów? Ale w tamten wtorek 24 stycznia Żaneta Nowak nie myśli o rękach sąsiadki, tylko próbuje ją cucić. A ona nadal nie otwiera oczu. Leży bez ruchu 16 minut, do czasu kiedy przyjeżdża pogotowie.
Idąc na wizję, Żaneta Nowak spodziewa się, że spojrzy w oczy Kaśki i odczyta z nich, po co tak wszystkich nabierała? Nie ma jednak okazji, bo policja boi się o bezpieczeństwo matki i nie wyciąga jej z katowickiego aresztu. Na ulicy zamiast Katarzyny W. kładzie się funkcjonariusz w kominiarce na twarzy. Nawet dobrze, że to nie ona myśli sobie Żaneta Nowak. Woli pochylić się nad policjantem niż znów nad Kaśką. Jest tak na nią zła, że skopałaby jej tyłek. Inni ludzie, tutaj, w Sosnowcu, poszliby znacznie dalej. Nie skopać, a zlinczować, skazać Katarzynę W. na dożywocie albo lepiej na karę śmierci.
Miejsce, w którym ciało sześciomiesięcznej Madzi leżało pod stertami liści i gruzu, jest celem pielgrzymek. Trzeba wejść w głąb parku, minąć halę widowiskową, basen, dojść do ruin po budynku kolejowym. Zimno jak diabli, ale ludzie suną tu całymi rodzinami. Można poplotkować, zrobić pamiątkową fotkę, zapalić znicz, położyć na gruzie misia, laleczkę albo wierszyk: „Tu ukryta była Madziusia, którą zabiła mamusia. Teraz idzie do nieba. Zbrodniarki jej już nie trzeba". Albo tak: „Nie znalazłaś serca matki pod zimnym kamieniem, rozpaliłaś serca nasze o Tobie wspomnieniem". Są też życzenia: „Śpij spokojnie, słodka Madziu oraz wyznania miłości: „Kocham Cię Dominik, lat 5.
Są też listy dla Katarzyny W. Na przykład takie: „Mama Madzi to POTWÓR". Podpisane: ojciec sześciorga dzieci. Nikt nie chce się za nią ująć ani matka, ani ojciec, ani brat, ani teściowie. Nawet mąż zachowuje dystans, choć twierdzi, że nie przestał jej kochać. Nikt poza jej adwokatem mecenasem Marcinem Szymonkiem nie mówi, że jest niewinna. Jak tylko Katarzyna W. została jego klientką, Szymonek wydał oświadczenie, że nie widzi w niej ani winy, ani zdemoralizowania. Za to widzi cierpienie. No, ale wiadomo myślą ludzie obrońca jest od tego, żeby bronić.
Ja bym ją złamał pierwszego dnia mówi detektyw Krzysztof Rutkowski. Ale nie mogłem powiedzieć: come on, jedziemy z tobą jak z dziką świnią. Ona by natychmiast powiedziała: dziękuję panu, panie Rutkowski. I namówiłaby rodzinę, by mi podziękowała. Bała się mnie, jak złodziej policjanta. Trzeba było ten jej lęk oswoić. Ściągnąć ją do bazy (Rutkowski uwielbia taki język: baza, strzał). No więc bazę miał w hotelu Trojak w Mysłowicach i tu ją dopadł jednym strzałem. Wziął Katarzynę W. na rozmowę w cztery oczy, zapewnił, że jest w stanie bardzo pomóc. Ona na to, że pomocy nie chce. Woli, żeby ją spotkało to, na co zasłużyła. On naciska, że jej pomoże. Ona znowu, że nie chce. Rutkowski już wtedy musiał czuć, że ją ma. Wyciągnął od niej zapewnienie, że mąż o niczym nie wiedział.
Rutkowski dopadł Katarzynę W. w pięknych okolicznościach. Gdy ktoś taki jak ona trafia do hotelu Trojak, to może myśleć, że trafił do raju. W holu marmury i fontanna, w restauracji cielęcina na borowikach, w apartamentach jasna skóra. Kiedy oni z Bartkiem brali ślub cywilny w kwietniu ubiegłego roku, przyjęcie zrobili u jej rodziców w bloku przy Legionów: wszystkiego razem z kuchnią niewiele ponad 40 metrów. Zaprosili tylko najbliższą rodzinę, bo pieniędzmi nie mogli szastać. Z forsą zawsze było w domu Kaśki krucho. Ojciec kiedyś jeździł tirem, teraz na ogół jest bez pracy, za to z nawykiem picia i wszczynania awantur. Matka utyrana, bierze sprzątanie gdzie się da, żeby związać koniec z końcem.
A jeszcze młodszy brat na garnuszku. Ciasnota: dwa pokoje, w jednym ona z mamą, w drugim brat z ojcem, a po ślubie mąż Kaśki, a potem jeszcze mała Madzia. Młodzi wytrzymali tam do jesieni, później poszli na poddasze kamienicy przy Floriańskiej. Ponoć myśleli z Bartkiem o tym, żeby w końcu wziąć kościelny. Ależ byłoby pięknie zrobić to w takim miejscu, jakie Rutkowski wybrał na bazę! Ale doba w pokoju kosztuje tu tyle, ile tydzień pracy sprzątaczki, więc nie ma o czym mówić.
Otoczenie, w którym Rutkowski rozpracowywał Katarzynę, musiało ją onieśmielać. I te konferencje prasowe! Prosiła, żeby jej nie pokazywać. Ale z Rutkowskim jest krótka piłka. Mówi: do apelu. I nie ma co dyskutować, trzeba powiedzieć coś do kamery, wykonać polecenie.
Teraz już nic w tej sprawie nie dzieje się bez kamer. Katarzyna siedzi w celi, która jest non stop monitorowana. Jej mąż Bartek idzie do prokuratury po zgodę na wydanie zwłok dziecka, a operatorzy kamer już czekają. Nie chodzi do pracy, nie zagląda do mieszkania na poddaszu kamienicy przy Floriańskiej, w której Madzia miała wypaść mamie z rąk. Gdyby jednak chciał się tu pojawić, to stoją już wozy TVN 24.
Ludzie w okolicy boją się drzwi uchylić, bo zaraz: światło na nich, mikrofon, kamera, akcja: Proszę powiedzieć, co pan czuje? Czy pani widziała? Życia tu nie mamy wzdycha młodziutka matka trzyletniego Kuby. Mieszka przy Floriańskiej od niedawna, nie zdążyła dobrze Katarzyny W. poznać, ale już jej nie lubi. Przede wszystkim za to, że swojego dziecka nie ratowała ona, jak się Kubuś kiedyś zachłysnął mlekiem i zsiniał, natychmiast wezwała pogotowie.
Brat Kaśki tu do mnie pukał, żebym nic mediom nie mówiła. Dla dobra śledztwa opowiada Maria Niewiadomska, sąsiadka z pierwszego piętra kamienicy przy Legionów, gdzie mieszkają rodzice Kaśki. Ale czy ona śledztwu zaszkodzi, jeśli powie, że Kaśka była wiecznie jakby naburmuszona? Niedobra dziewczyna. Niby na oazy jeździła, niby z tym Bartkiem poznali się w kościele, niby oboje tacy wierzący, a tylko cywilny wzięli. Więc należy się zastanowić, jak to u nich jest z tą wiarą. A z ciążą? Ponoć matka miała pretensje, że życie sobie dziewczyna łamie. Pewnie jej kołki ciosała na głowie. Koleżanki? Nie widziałam, żeby się z kimś trzymała.
To dom mówią sąsiedzi do którego się nie zaprasza gości. Jak Jasio, czyli ojciec Kaśki, sobie popił, to szalał, rodzina musiała uciekać na klatkę albo do piwnicy. Odkąd policja założyła im niebieską kartę, Jasio ciut jakby przyhamował. Ale dawniej ogień był w nim potwornie niszczący. Kiedyś tu jeszcze mieszkali jego rodzice, Boże, jacy mili ludzie, a mieli piekło. Jak się Jasiek dowiedział, że jest adoptowany, to żyć im nie dawał. Bali się, że on ich we śnie załatwi, więc ojciec pod poduszkę kładł wieczorem siekierę. Kasia? Spokojna dziewczyna mówi Paweł Abramczyk z tej samej klatki. Kiedyś na podwórku razem się trzymali. Choć ona jak pamięta za bardzo nie lubiła tracić czasu.
Idę się uczyć mówiła. Dostała się do bardzo dobrego liceum: dwójka, imienia Emilii Plater, tu chodzą przyszli lekarze, dziennikarze, kierownicy katedr na uniwersytetach. Nie zdała matury, choć podchodziła dwa razy. Zanim Katarzyna urodziła Madzię, trochę zarabiała w barze. Potem już tylko była przy dziecku.
Teściowa wyjawiła mediom, że jak dziecko miało dwa miesiące, to się Kasia obraziła, trzasnęła drzwiami i zostawiła je. Mniej więcej po pięciu dniach wpadła zobaczyć, co z córeczką, i znów zniknęła. Koleżanka Katarzyny opowiada, że Kaśka w ogóle dziecka mieć nie chciała, że się biła pięściami po brzuchu, żeby spędzić płód. Bartek pracował na budowach. Żyli tak jak inni przy Floriańskiej, gdzie stare kamienice, mieszkania z piecami, ludzie na zasiłkach. Nie byli ani w lepszej, ani w gorszej sytuacji od innych, którzy wpadają do pobliskiego sklepu Momusem i za 10 zł biorą woreczek węgla, raptem 10 kg.
Przydałoby się kupić od razu tonę, ale kogo tu stać na wywalenie 600 zł? Gdy wszyscy jeszcze myśleli, że Madzia została porwana i nagroda za jej odnalezienie sięgnęła 160 tys. zł, każdy gwizdał: ależ fortuna! Takich pieniędzy tu się nie spotyka. Tak jak wcześniej nie spotykało się słynnego detektywa Rutkowskiego. Katarzyna z Bartkiem nagle wpadli w taki wielki świat. Każdy chciał im pomóc, dać pieniądze, pocieszyć. Dostali to, czego wcześniej nie mieli. Katarzynie coraz trudniej było to przerwać.
Dzisiaj ludzie mają jej za złe mataczenie, uciekanie od odpowiedzialności, ukrycie ciała dziecka. Ale Tomasz Majewski, psycholog i członek Stowarzyszenia na rzecz Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia", wcale się temu nie dziwi. Twierdzi, że zachowanie Katarzyny W. jest charakterystyczne dla dzieci wychowywanych w domach, w których jest przemoc.
Takie dzieci tłumaczy Majewski uczą się, jak minimalizować cierpienie, opracowują strategię przetrwania, która na ogół jest po prostu ucieczką. W myśl zasady: skoro nie wiem, jak można naprawić to, co się stało, lepiej ucieknę. Żeby chronić siebie, uciekła w wersję: to nie ja. Nie ja sierotka, tylko zły wilk przytakuje mu Agnieszka Kaluga, która działa w stowarzyszeniu „Dlaczego?" skupiającym rodziców po stracie dziecka. Sama straciła córeczkę (po porodzie zapalenie płuc, trzy wylewy, śpiączka).
Patrzy na Katarzynę W. i nie widzi złej matki, raczej zagubione dziecko,które wpadło w panikę. Pewnie bała się oskarżenia: jak mogłaś Madzię wypuścić z rąk? Chciała się schować przed odpowiedzialnością na parę godzin, może pół dnia, a wyszło jak wyszło mówi Kaluga. Katarzynę W. widzi tak: ratowała chwilę. A później musiała ratować twarz. Człowiek jest w stanie życie poświęcić, by nie stracić twarzy
.A ona przecież pokazała całej Polsce twarz matki, której porwano dziecko. Przyznać się do kłamstwa wymagało nadludzkiego wysiłku. Agnieszka Kaluga nie dziwi się nawet temu, że Katarzyna W. jeszcze przed odnalezieniem ciała dziecka poszła do kina. Ona też dzień przed pogrzebem swojej córki była w kinie, bo nie wiedziała, co ma z sobą zrobić, gdzie się schować, jak zagłuszyć rozpaczliwe wycie w sobie. Więc rozumie, że w kinie Katarzyna czuła się dobrze: mogła wreszcie odpocząć od tej roli, którą grała przed wszystkimi.
Żródło: Wprost


Komentarze
Pokaż komentarze