Jednym z głównych zadań Benedykta XVI, podejmowanym spokojnie i wytrwale od 5 lat, jest pedagogia liturgiczna. Poprzez przykład, który daje, oraz słowa, które wypowiada, Papież wychowuje Wspólnotę – duchownych i świeckich – do pięknego celebrowania i uczestniczenia w liturgii Kościoła.
W pedagogii liturgicznej Ojca Świętego pierwsze miejsce zajmuje jego osobisty przykład. Jak zauważył niedawno papieski ceremoniarz ks. Guido Marini Papież obiera drogę przykładu, licząc, że to co proponuje zostanie rozważone i przyjęte, przeniknie do mentalności Kościoła, będzie kształtowało jego atmosferę. Przykładami do naśladowania są szaty liturgiczne, których używa, ustawienie wielkiego krucyfiksu pośrodku ołtarza, udzielanie komunii na klęcząco i do ust, a także sprawowanie Eucharystii tyłem do ludzi w zabytkowych kościołach i kaplicach. Niewykluczone, że to co dziś jest propozycją, z czasem stanie się normą dyscyplinarną –podkreślił prał. Guido Marini. – Najpierw jednak trzeba zmienić klimat i kulturę, a dopiero potem legislację, choć i ta odgrywa swoją rolę w kształtowaniu kultury.
Obok przykładu, niemałą rolę w papieskiej pedagogii liturgicznej zajmuje nauczanie Benedykta XVI. W homilii podczas Mszy inaugurującej pontyfikat tłumaczył symbolikę paliusza oraz pierścienia Rybaka, podczas zeszłorocznej Wigilii Paschalnej tłumaczył symbol światła i wody zaś podczas tegorocznej Mszy Krzyżma zatrzymał się przy symbolice oleju i namaszczenia. To tylko kilka przykładów „katechezy liturgicznej” obecnego Papieża, poprzez którą stara się ukazać głębie i piękno kultu Kościoła oraz chce pomóc pasterzom celebrować go poprawnie i godnie a wiernym przeżywać w sposób pełny.
W tak pojętej pedagogii liturgicznej– jak zaznaczył ks. Marini – nie chodzi o wycofywanie się z soborowych reform, lecz o ich dalszą, lepszą realizację . Poprzez czyny i słowa Papież Ratzinger zmierza do wypełnienia zasadniczego programu reformy soborowej, którą w książce „Duch liturgii” określił jako przejście od rubryk do nigryk, od skupienia się na przestrzeganiu porządku zewnętrznego do właściwego sprawowania liturgii, zgodnie z jej wewnętrznym wezwaniem.
„Liturgiczny” kierunek pontyfikatu Benedykta XVI nie jest przypadkowy, tak jak nie przez przypadek Sobór Watykański II rozpoczął obrady od tematu liturgii a Konstytucja o Liturgii Świętej umieszczono na początku zbioru soborowych dokumentów. Przez to pierwszeństwo, tak Sobór jak i Papież, podkreślają prawdę iż źródłem i szczytem Kościoła jest właśnie święta liturgia, a nie komunikacja społeczna lub praca charytatywna, choć tych ostatnich oczywiście nie można zaniedbać a w wykonywaniu ich nie może zabraknąć profesjonalizmu.
W takiej optyce celebracja liturgiczna jest w pewnym sensie „wizytówką” Kościoła, gdyż ukazuje najpełniej jego istotę oraz misję. Czy Papież Ratzinger przejdzie do historii jako wielki wychowawca liturgiczny? Czy zarysowana powyżej pedagogia liturgiczna będzie „wizytówką” obecnego pontyfikatu? Odpowiedzi na te pytania zależą w jakimś stopniu od samych katolików, duchownych i świeckich. Od tego, na ile przejmą się przykładem i słowem Benedykta XVI. W praktyce oznacza to, iż celebracja Eucharystii w kościele parafialnym będzie coraz bardziej przypominała tą, której przewodniczy Papież.


Komentarze
Pokaż komentarze (7)