Solidne kapłańskie plecy

Cztery lata temu ksiądz Kardynał Stanisław Dziwisz nałożył ręce na moją głowę a potem nasmarował moje dłonie. Jednak wpis nie będzie o rękach, dłoniach czy głowie. Chcę napisać kilka słów o plecach. O moich plecach.

Nie ukrywam: mam plecy. Nie chcę się chwalić, ale po prostu pragnę być wobec was  uczciwy. Tak, tak, chodzi o znajomości, poparcie kogoś potężnego, możnego, wpływowego (zgodnie z definicją słownika wyrazów frazeologicznych). Jak twierdzi zdecydowana większość ankietowanych, do osiągnięcia sukcesu w jakiejkolwiek dziedzinie trzeba dzisiaj mieć plecy.Zgadzam się, w pojedynkę się nie da. W każdym razie, ja bym nie potrafił, nie podołał, nie udźwignął. Jestem przekonany, że sam nie doszedł bym nigdy do tego punktu, w którym się dzisiaj znajduję.

Więc mam rozliczne znajomości, szerokie układy, mocne poparcie. W poniedziałek modli się za mnie  Basia, we wtorek – Grażyna, w środę – Dorota, w czwartek – Maciek, w piątek – Władek, w sobotę – Dawid, w niedziele – na nowo zaczyna Basia... Agnieszka pamięta szczególnie w czwartki. Kochani Rodzice – codziennie. Podobnie koledzy kursowi – podczas liturgicznej godziny w ciągu dnia. Ponadto Ania, Ela, Jadzia, Monika, Agnieszka, Sabina, Sylwia, Tomek, Grzesiek,  Baśka, Magda, Kasia,Cezary, Jacek,Ania z Grześkiem, Asia, Lasmina, Natalia z Maćkiem, pani Dorota, pani Aniela, pan Eugeniusz, siostra Basia, siostry klaryski z Serra de’Conti... 

Ile osób, powierzając mnie Bogu w modlitwie eucharystycznej – „...aby lud Twój wzrastał w miłości... wraz z całym duchowieństwem” , „utwierdź w wierze i miłości... duchowieństwo...” – buduje dzień po dniu moje duchowe zaplecze? Wielu z nich nie z nam osobiście, z ich wsparcia nawet nie zdaję sobie sprawy. Jednak już dzięki tym, których dobrze znam, i w których modlitwie i życiu znajduję codzienne umocnienie, uświadamiam sobie moje solidne kapłańskie plecy. I nabieram pewności, że bez nich nie zaszedł bym tak daleko.

Napisałem to z  wielką wdzięcznością.