SONNTAG SONNTAG
25
BLOG

Aktualia

SONNTAG SONNTAG Polityka Obserwuj notkę 1

 

 

 I stało się! Umiłowany wódz, ulubieniec i maskotka narodu, Donald Tusk, zrezygnował z ubiegania się o fotel prezydencki.

   „Potrzebna mi jest realna władza, by przeprowadzić plan polityczny Platformy Obywatelskiej”, argumentował swoją decyzję premier - jak gdyby dotąd tej władzy nie posiadał. „Ta decyzja wymaga odwagi i dalekowzroczności”, chwalił się. „Wybory prezydenckie są ważne, ale stawką jest bardziej prestiż i zaszczyt, a nie skuteczne instrumenty do rządzenia”, powtórzył. „Wydaje się rzeczą oczywistą, że więcej trudnych zadań zrealizuję mając instrumenty w ręku, niż siedząc w pałacu”, zapowiedział. Biorąc pod uwagę dwa ostatnie, bezpłodne, lata można słusznie domniemywać, że instrument pana premiera nie jest zbyt imponujący i raczej nie należy spodziewać się jakiegoś zdecydowanego pchnięcia Polski na łono postępu i zmian na lepsze. Panie Premierze, instrument w ręku, to oznaka pasywności – niechże go Pan w końcu użyje!

    Ogłoszenie tej decyzji, podjętej przez Tuska już jakiś czas temu, nie dla wszystkich było zaskoczeniem. Przecieki z obozu Platformy sączyły się cienką stróżką od ponad dwóch miesięcy. Uwiarygodnieniem tych przecieków były choćby apele Tuska o zmianę konstytucji pod kątem osłabienia urzędu prezydenckiego.Z jej ogłoszeniem czekano tylko na tzw. odpowiedni moment. Okazał się nim dzień zeznań pana Drzewieckiego przed komisją hazardową. Było to – co oczywiste – najzupełniej przypadkowe.

     Wedle mego rozeznania Donald Tusk bardziej musiał, niźli chciał, zrezygnować ze swoich prezydenckich ambicji. Dlaczego musiał, to temat na odrębny, obszerny artykuł.  To, że ambicje prezydenckie miał i że zżerała go poniesiona w poprzednich wyborach porażka, to było bardziej niż widoczne w ciągu ostatnich dwu lat, podporządkowanych dyskredytowaniu aktualnie urzędującego prezydenta. Były to próby żałosne, ośmieszające możliwość współdziałania najwyższych władz w kraju, a Polskę poza jej granicami. A teraz się rozmyślił. Ot, tak? To po co był ten cały cyrk? Żeby dziś udawać, że on jest ponad „zaszczyty i żyrandole”? Że jako człowiek czynu woli pozostać premierem? A gdzie te czyny? Gdzie ich owoce? Chyba, że ma na myśli stracony czas i wstyd, jaki zostawia po sobie ten niedoszły prezydent. Wstyd, będący dziedzictwem jego nieodpowiedzialnej i bezpardonowej walki politycznej.

      Nie stając w szranki wyborcze Tusk będzie teraz wszem i wobec opowiadał, że wybory wygrałby w cuglach. Przypominają się obrazki z podwórka, gdy młodzieniec broni się przed zaczepkami kolegów wymówką: ”Mógłbym to zrobić (skoczyć wyżej, pobiec szybciej, zdobyć bramkę, etc.), ale mi się nie chce”. A prawda jest taka, że Donald Tusk przestawał być wyborczym pewniakiem, co pokazywały coraz wyraźniej partyjne sondaże. I mógł przegrać. Byłby to cios dla całej Platformy, grzebiący jej szanse w wyborach parlamentarnych. A parlament dla Platformy jest ważniejszy niż osobiste ambicje Tuska. Wedle strategów Platformy, jeśli Komorowskiemu uda się wygrać z Kaczyńskim, to dobrze, a jeśli nie, to tragedii też nie będzie. Ale porażka Tuska byłaby porażką symboliczną, wizerunkową. Do tego nie mogli dopuścić.

   Ta wymuszona decyzja, to – wedle mojego najgłębszego przekonania – początek końca kariery politycznej Donalda Tuska. Z politycznego cienia wychodzi dziś Grzegorz Schetyna.


 

 

                                              

SONNTAG
O mnie SONNTAG

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (1)

Inne tematy w dziale Polityka