Mówiąc otwarcie, jestem absolutnie zafascynowany poziomem kulturowym i umysłowym naszych nowobogackich biznesmenów - tych parweniuszy z nadania komunistycznych możnowładców. W ostatnich dniach oczarowała mnie szczególnie postać Ryszarda Sobiesiaka. Jego wyznania przed komisją hazardową, szczególnie z części tajnej, ujęły mnie za serce. Z ujawnionych stenogramów przebija prosta i szczera dusza tego człowieka. Co w myśli, to na języku. No, ma się rozumieć, nie wszystko. Niedwuznacznie jednak widać, że to, co musiał przemilczeć lub celowo zapomnieć, było przyczyną prawdziwej udręki.
Jego głęboko skrywana uczciwość ujawniała się szczególnie podczas łgarstw i krętactw, w których nie potrafił zdobyć się na lekkość i finezję prezentowaną przez Zbigniewa Chlebowskiego. Ot, choćby w tym fragmencie, gdy na pytanie, dlaczego tak nagle wyjechał do Krakowa na spotkanie z Drzewieckim, odpowiada: „- No to nie wiem, ja przejez… No, ja parę razy wyjechałem z Łodzi, z Wrocławia w drugą stronę niż myślałem, nie, i na autostradzie się kapnąłem, że nie to. Więc ludzie mówią mi: Weź se kierowcę. Będziesz wiedział, gdzie jeździsz. Więc może jechałem do Zakopanego, no nie wiem. Jechałem w tą stronę i dzwoniłem do pana Drzewieckiego. Jest. No to rozmawiałem z nim. Ale nie wiem, o czym, po co i na co”.
Jest też człowiekiem ceniącym praworządność, co podkreślił w słowach: „- Raz byłem karany i uważam, że... sądy są niezawisłe”. Czy to ważne, że wcześniej twierdził o wyroku za korupcję, który na nim ciąży, że został „ - Wydany na podstawie pomówień oszusta?” Jedno przecież drugiemunie wadzi.
Ryszard Sobiesiak jest również żywym dowodem na to, że kariera w biznesie nie wymaga jakichś nadludzkich umiejętności. Szczególnie zborność w myśleniu nie jest absolutnie konieczna do uzyskiwania krociowych zysków, co nasz biznesmen udowadnia w tych słowach: „ - Nie wiedziałem nic na ten temat, na temat podsłuchów złożonych, założonych na moich telefonach. Moje wypowiedzi KGB i CBA były komentarzem do manii podsłuchiwania wszystkich i wszystkiego. Nawiasem mówiąc, jak się okazało, nie pomyliłem się. Żyję w Polsce wystarczająco długo, aby wiedzieć, że podsłuch jest częścią naszej codzienności. Co więcej, przez lata pracy w branży hazardowej byłem wielokrotnie podsłuchiwany, kontrolowany i prześwietlany w ramach czynności sprawdzających. Ponieważ nie robiłem i nie robię nadal nic złego, nie miało to dla mnie znaczenia.”
Niewątpliwie jednak skrupulatność i dobra pamięć przydają się w interesach: „ - Wbrew temu, co mówił były szef CBA, po wybuchu afery hazardowej wcale nie uciekłem z kraju. Wsiadłem w samochód i pojechałem sobie z domu. Nie uciekłem, tylko wyjechałem. I przyjechałem. A pan Kamiński kłamie jak we wszystkim. No, we wszystkim to może nie, ale największy agent w Polsce i staje ten, staje, przed szanowną komisją, robi wystąpienie, a ja w tym czasie jestem w Polsce i mówi, że uciekłem, że boję się wrócić. Pewnie, że się bałem, bo myślałem, że mnie zamknie”.
Doceńmy także, iż niczego nie skrywa: „ - W życiu nie przeżyłem takiego horroru.... Wracałem, bałem się. Ja statkiem, drogą, już stałem na schodach w samolocie i się wracałem. Jeden pan mi mówił: wracaj, drugi: nie, idiota jesteś. Przyjaciele moi do mnie mówili: idiota. No, uwierzcie mi, jakbym wiedział to, co teraz wiem, bym nie przyleciał w grudniu do Polski. Znaczy w grudniu do Europy.”
Nasz bohater, to człowiek bardzo rodzinny, pielęgnujący przyszłość swoich dzieci. O swojej córce mówił ze wzruszeniem: „ - Siedem lat miała i ja ją wiozłem pod Bibliotekę Ossolineum, gdzie ja nigdy nie byłem tam. Ona jest tak przygotowana.”
I co za dowcip. Oto, jak prześmiewa natrętność dziennikarzy: „ - Ja nie wiem, nie chcę źle mówić, bo zaraz przeklnę, ale przecież przejść nie mogę. Co oni…? Jakbym wiedział, to bym poszedł do tej, zrobił se falę, nie wiem, loki nakręcił. No oni gdzieś z tysiąc zdjęć chcą ode mnie. No, po co im te zdjęcia? No pytałem się jeszcze, czy w toalecie chcą jeszcze jedno zdjęcie. Mogę zrobić se w toalecie zdjęcie.”
Ryszard Sobiesiak, to natura dynamiczna, przejawiająca się szczególnie w kontaktach z przyjaciółmi: „ - Jak spotkaliśmy się gdzieś tam przy wódce czy… Ja kiedyś, z tego, co ja pamiętam, chyba ten stenogram nawet czytałem, jak gdzieś tam krzyczę na Mirka.”
Klarowność przekazu treści, skupienie na zasadniczych kwestiach, to jego kolejny atut. Rozbrzmiewa to w odpowiedzi na pytanie, dlaczego używał telefonów na kartę: „ - Już to opisałem. Kupiłem telefon w… znaczy, miałem zawsze dwa telefony, ale gdzieś tam kiedyś pomyślałem, że trzeba jeden, jak sprzedałem te udziały, jeden wyrejestrować, bo się tam jakieś te 200–300 zł trzeba płacić. Więc później miałem przez pół roku jeden telefon i zepsuł mi się w marcu, w kwietniu i w czerwcu. Poszedłem naprzeciwko kasyna, jest punkt, kupiłem telefon z kartą i zanim kupiłem nowy aparat, właśnie ten, co mam w kieszeni, to używałem, to miałem już wtedy dwa telefony, czyli miałem drugi... znaczy najpierw miałem ten jeden telefon, zanim kupiłem ten drugi, ale już miałem dwie karty. No i stąd się to wzięło.”
W interesach Pan Ryszard Sobiesiak jest wzorem nadzwyczajnej dyskrecji: „ - Pan burmistrz mówił, że ja mam priorytet, w toalecie chyba. No, bo tak załatwiał sprawy, nie.” ...i uczciwości: Poseł Arłukowicz: „ - Czy prosił Pan Pana Rosoła o to, żeby pomógł w załatwieniu jakichkolwiek spraw biznesowych w Warszawie? „ - Panie pośle, wtedy na pewno nie. Była jedyna sytuacja wtedy, kiedy rąbałem ten las, no.”
Nawet zeznając pod przysięgą i w obliczu odpowiedzialności karnej przepojony jest duchem lojalności: „ - Prosiłbym, żeby to nie zanotować, to ja coś wam powiem jeszcze, jakie to jest, jakie są realia polskie. Nie pójdzie to na zewnątrz?” Poseł Stefaniuk: „ - Nie ma takiej możliwości.” Ryszard Sobiesiak: „ - Bym wam powiedział coś o wyciągu, no ale… Nie o moim. To nie powiem, bo mnie prosił.”
Zwyczajnie, po ludzku, zdarza mu się być zagubionym: „ Poseł Zbigniew Wassermann: - Kiedy ostatni raz spotkał się pan z panem Rosołem?” Ryszard Sobiesiak: „- Ostatni raz. Chyba nie ma tego w podsłuchach. Trzydziestego – wrzesień ma 30 dni, a afera była pierwszego – tak, to trzydziestego. Tak mi się wydaje. Nie przypominam sobie. Nie jestem pewny, ale chyba tak. No, jakoś przed aferą samą.” Wassermann: „- Którą?” Sobiesiak: „- No, tą 1 sierpnia…1 października, tak, afera wybuchła 1 października. Nie afera, tylko… No, afera, no, afera. Przed tą aferą.” Wassermann:” - No, niech się pan zdecyduje.” Sobiesiak: „ - No, niech już pan sobie zdecyduje, bo ja nie wiem.”
Stać go też na autoironię: „ - Mecenas już mnie kopie, żebym nie mówił za długo, ale ja powiem tak. Panie pośle, naprawdę, ja nie jestem fachowcem. Ja mam jakiś taki głupi zmysł orientacyjny, że gdzie nie wejdę, widzę, że można zrobić pieniądze. […] Ja wiem, że szedłem przez kilka lat po bandzie, a robiłem to po to tylko, bo coś czułem, że kiedyś to sprzedam, jak będę miał więcej tych koncesji. […] Ja panu powiem to tak, dlatego tylko sprzedałem te kasyna, ponieważ wiedziałem, że w którymś momencie przyjdzie jakiś głupek i kupi to ode mnie.”
Nasz modelowy biznesmen nieustannie planuje przyszłość. Przeszłość oddzieli kiedyś grubą kreską, ale dziś, z pewnością tylko na chwilę, plany pokrzyżował mu jeden, stojący kością w gardle, człowiek. Miał bowiem genialny pomysł na biznes, ale były szef CBA Mariusz Kamiński - jak się wyraził - "podciął mu łapy".Poseł Wassermann próbował go pocieszać: „ - Ja myślę, że i pan się przekona do pana Kamińskiego.” „ - Jezus Maria, nie…” odparł, jak zawsze szczery i prostolinijny, Ryszard Sobiesiak. I, sami powiedzcie, jak tu go nie lubić?
Korzystając z okazji najlepsze życzenia i gratulacje składam temu, który do zasłużonej sławy i majątku doszedł dzięki talentowi i ciężkiej pracy - Adamowi Małyszowi.


Komentarze
Pokaż komentarze