Na syfa najlepsza jest manifa. Tak przynajmniej głosiło jedno z haseł ("Masz syfa, uzdrowi cię manifa") niesionych dumnie podczas niedzielnych pochodów ulicami kilku większych miast. Jak co roku organizowały je lewackie środowiska wszelkiego autoramentu ("Dość seksizmu-dość kapitalizmu"). Choć transparenty sugerowały, że maszerują w nich kobiety („Mam cipkę”), to oprócz lesbijek i feministek, w tej świeckiej procesji kroczyli także homoseksualiści, lewicowi politycy (i polityczki?), a także postępowa inteligencja, czyli tzw. wykształciuchy - certyfikowani jajogłowi czerpiący swą wiedzę o świecie głównie z ideologicznych proklamacji, telewizji oraz codziennych gazet.
Nieliczne „manifestantki”, obwoławszy siebie kobietami „w ogóle” („prawa lesbijek prawami kobiet”), wykrzykiwały do kamer żądania spełnienia ich niezbywalnych „praw”, na przykład aborcyjnych („Żądamy legalnej i bezpłatnej aborcji”) czy wyborczych ("50% władzy, 100% równości"). W razie niezrealizowania ich słusznych żądań, groziły rozprawą ze światem polityki ("Politycy do domu, kobiety do polityki").
A gdy „kobiety” zdominują już politykę, to zajmą się przede wszystkim – skąd my to znamy – budżetem ( "Budżet ma płeć"). Lwią jego część, co dało się wywnioskować ze wznoszonych haseł, przeznaczą, poza finansowaniem aborcji, na przedszkola ("Pieniądze na przedszkola, nie na wojnę", „przedszkole dla każdego”). Można by kręcić nosem nad sensownością takich rozwiązań – no, bo jeśli powszechna aborcja, to dla kogo te przedszkola? – ale czy to warto podchodzić do życia tak logicznie? Powszechnie wszak wiadomo, że to właśnie męski racjonalizm doprowadził ten świat na skraj upadku.
Tak czy inaczej, aborcyjne niedobitki, które trafią do przedszkoli, zostaną w nich otoczone ścisłą duchową opieką ("Jak dorosnę będę feministką"). Wsparcie zapewni niezawodna służba zdrowia ("niech żyje feministyczna zaraza"). Poprawi się edukacja - wróci wychowanie patriotyczne ("Jestem Polską feministką")oraz głęboka intelektualna praca u podstaw („nic tak nie motywuje jak szowizizm”).
Gdy już „będzie przepięknie”, gdy już „będzie wspaniale”, zadekretuje się „nową świecką tradycję” uroczystego świętowania zmian na lepsze, poprzez obowiązkowy udział w corocznym pochodzie; bowiem, jak zapewnia pani Prof. Magdalena Środa: ” - Manifa jest świętem nie tylko kobiet, ale wszystkich obywateli”.
Jeśli tak, to pragnę - do tego wspaniałego, wzniosłego projektu - wnieść swój własny, skromny udział. Postuluję, by obchody/pochody nowego święta, kończyły się zawsze ceremonią projekcji filmu „Seksmisja”. To dopiero, siostry, będzie euforyczny finał! Prawdziwa uczta bogów. A jakie widoki na przyszłość! Jaka otucha dla udręczonej, otoczonej codziennym maskulinistycznym syfem, duszy.
(Wszystkie przytoczone powyżej hasła zostały spisane z transparentów„manify”)


Komentarze
Pokaż komentarze (1)