SONNTAG SONNTAG
47
BLOG

Konterfekt "patologa".

SONNTAG SONNTAG Polityka Obserwuj notkę 0

 

W uzasadnieniu do nowelizacji  „ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie” stwierdzono autorytatywnie, że aż połowa polskich rodzin, to rodziny patologiczne, a ich głównym spoiwem jest przemoc. Rodzina przemocą silna!?

Nie wiem, Szanowni Państwo, do którego rodzinnego kręgu się zaliczycie, ale ja bez wątpienia należę do „patologów”. Mam bowiem ku temu kilka przesłanek.

Jednym z objawów mojej patologii jest klasyczna „schizofrenia”. Przejawia się ona w tym, że gdy tylko włączam telewizor, przekonuję się natychmiast, iż na co dzień żyję w świecie pozornym, zupełnie niestycznym z prawdziwą rzeczywistością, o której relacje składają mi media. Co prawda, świat realny nie daje mi powodów do kwestionowania jego autentyczności, lecz czy można ufać sobie w konfrontacji z tele-wizją. Żadną miarą! Bez wątpienia zatem to mea jest culpa. Mam schizofrenię - klasycznie bezobjawową.

Niepokojącym symptomem  jest także i to, że w moim świecie posługuję się logiką niespotykana w świecie tele-wizyjnym. Zawsze mi się wydawało (no właśnie, wydawało ci się), że ludzkim myśleniem powinna rządzić niesprzeczność. Tymczasem w tele-świecie brak logicznie powiązanych myśli i obracanie sensu słów niczym monety w palcach, to codzienność. Ktoś w tej kwestii musi błądzić. Pewnie ja. Mylić bowiem może się człowiek, ale nie telewizja.

Dodatkowo frustruje mnie fakt, iż żadną miarą nie mogę dostrzec zjawisk, o których mówi mi tele-wizja, jak choćby tego, że żyję na zielonych wyspach szczęśliwych, w mlekiem i miodem płynącym kraju. Typowy reprezentant naszej młodej, zdolnej  inteligencji (o czym świadczy jego błyskawiczna, pomimo młodego wieku, kariera), niejaki Pan Rosół, podczas przesłuchania przed komisją śledczą, zapewniał mnie solennie, że telewizja nigdy nie kłamie. Jakoś głupio jest wątpić w słowa człowieka obdarzonego tak licznymi zaletami, wobec tego narzuca się nieodparty wniosek (ta przeklęta logika), że modelowy ze mnie przykład „patologa”.

Mej nienormalności dowodzi także i ta okoliczność, że nijak nie mogę pozbyć się naturalnej skłonności do rozróżniania kobiety i mężczyzny. Mam o to wielkie pretensje do samego Stwórcy. Przez Niego, pomimo nadludzkich wysiłków, za nic nie mogę wzbudzić w sobie, choćby najmniejszego, pociągu do mężczyzn, co czyni mnie, mimowolnie, „męską szowinistyczną świnią”. To niedopuszczalne, żeby Stwórca nałożył na moją naturę takie ograniczenia. To zbrodnia przeciw mojej wolności. I ewidentny przejaw Jego homofobii. Niniejszym publicznie protestuję. Rodacy płci męskiej, Panowie, nie miejcie mi za złe, że nie oglądam się za wami na ulicach. Naprawdę, nie jestem winien tej patologii. To Jego sprawka.

Wszystkie zaś Panie proszę o wybaczenie mi przywar i uchybień w rodzaju otwierania przed Wami drzwi, czy ustępowania miejsca w autobusie. Nawyk wręczania kwiatów, podziwiania, adorowania – wszystko to nie moja wina. Zawiniło wychowanie w zmurszałej, ortodoksyjnej, tradycjonalistycznej rodzinie, w której przykazywano mi tak robić. Nie mogłem się przeciwstawić. W razie oporu grożono mi przemocą - jak to w rodzinie. 

A przemoc stygmatyzuje. Do dziś odczuwam jej wpływ i piętno. Robię, co w mojej mocy, lecz nie potrafię jej się pozbyć. Gdy, dajmy na to, zdarzy mi się włączyć telewizyjny odbiornik lub próbuję zażyć nieco relaksu przy lekturze gazety, mimowolnie otwiera mi się w kieszeni scyzoryk, a piana występuje na usta. Wiem, wiem, to skutek niewłaściwej socjalizacji i boleję nad tym, a pokutuję codziennie. Staram się, z całych sił staram się pracować nad sobą. Naurągałem już opresyjnemu Stwórcy i wyrzekłem się reakcyjnej rodziny. Codziennie, wpatrzony w tele-wizję ćwiczę logiczne sprzeczności i antynomie; natchniony rosołowym duchem, staram się ufać jej bez zastrzeżeń. Dużo czytam: Marksa, Hegla, Środę - odświeżam umysł - i kurna, już niedługo, będę ostry jak brzytwa.

I choć mozolnie czynione wysiłki, by nie odróżniać płci, są jak dotąd daremne, to ufam, że już w przyszłym roku dane mi będzie kroczyć w pierwszych szeregach manify, i nieść dumnie sztandar, z pryncypialnym wyznaniem: „Mam cipkę”.O niczym innym nie marzę! 

SONNTAG
O mnie SONNTAG

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze

Inne tematy w dziale Polityka